Vervolg op oorlogsfotografie...

Ik keek net weer even naar Chris Hondros zijn foto's.
Ik schreef op 30 maart hier een stukje over. En nu is hij dood.
Op 20 april 2011 overleden in Libië terwijl hij daar voor een opdracht zijn foto's schoot.
Een mortieraanval heeft hij niet overleefd.

Soms is het beter om te blijven dromen en te merken dat de werkelijkheid toch wel even behoorlijk anders is. In plaats van alleen aanschouwen is hij nu toch deel uit gaan maken van zijn eigen fotografie.

Chris Hondros

Pieken en suïcidalen...

Ik loop door de duinen
Hij wacht op de trein.
Ik voel me vreselijk happy
Hij voelt zich niet zo fijn.

Ik wandel rustig verder
en geef mijn hond een zoen.
Hij blijft eenzaam zitten
en heeft weer niets te doen.

Ik fluit rustig mijn deuntjes
en voel me een gelukkig man.
Zijn trein heeft wat vertraging
en mijn God daar baalt hij van.

Mijn blik gericht op morgen,
op alles wat nog komt.
Zijn ogen vol met zorgen
omdat hij weer eens opstond.

Ik pak de afslag naar het strand
en gooi wat ballen in de zee.
Hij heeft geen ballen meer
en alles doet hem wee.

Als ik niet zo vreselijk vrolijk was
en zou zien wat hem beweegt.
Dan had ik kunnen zeggen
dat zijn eindbestemming ècht wel leeft.

Dat Almere heus een fijne stad is
en dat daar leuke mensen zijn.
Dan was hij vast niet eenzaam
en nam vrolijk zijn trein...

Geheimen en onderlinge relatie...

Er zijn een hoop waarheden:
De hele waarheid
De halve waarheid
De gelogen waarheid
De verzwegen waarheid
De eigen waarheid

Naar mijn weten vertelt niemand de hele waarheid. Niet uit onwil, maar omdat waarheden altijd gekleurd zijn door de ontvanger én de zender. Vroeger deden we al spelletjes met een verhaaltje doorvertellen. Aan het einde van het verhaal was het schaapje veranderd in een olifant, drie auto's werden veertien fietsen en de prinses was veranderd in een prostituee.
Liegen...ik kan er niks mee. Ik vergeet wat ik lieg, tegen wie ik lieg en waarover ik lieg. Ik ben domweg te dom om te liegen. Om deze reden heb ik besloten het gewoon maar niet meer te doen. Ik ben gestopt met liegen na mijn middelbare school.

Ik loog tijdens mijn puberteit over mijn cijfers, hoeveelheden vriendinnetjes, zat zogenaamd op judo terwijl ik alleen een bruine slip had en ben zelfs te zien op vier eindexamenklasfoto's zonder dat iemand daar een vraag over stelde. Maar op een dag werd ik wakker door een brief van de moeder van mijn toenmalige vriendinnetje. Of ik voorzichtig wilde zijn met haar dochter omdat ik haar eerste vriendje was. Nu had ik wel íets gelogen over mijn 23-jarige leeftijd, maar had nooit verwacht dat zij zelf er tien jaar vanaf zou liegen...Eerlijk zijn en alles zeggen of soms een geheimpje hebben voor eigen bestwil en die van de onderlinge relatie?

Ik lieg als ik zou zeggen dat ik hier geen antwoord op heb, alleen weet ik dat het míj erom gaat dat ik mezelf kan aankijken en trots op mezelf kan zijn. Daar heb ik geen spiegel voor nodig. Liever niet zelfs;-)

Nu is er ook nog zoiets als verzwijgen. Is dat liegen of selectief de waarheid vertellen? Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan het vertellen van de halve waarheid en laat de andere helft voor lief. Dit omdat je bepaalt hebt voor jezelf (en voor de ander) dat de andere helft niets toevoegt.

Ik zeg dat ik train voor een triatlon, maar niet voor welk jaar.

Ik zeg dat ik wel wat gedronken had, maar niet dat ik laveloos aan het overgeven was.
Ik zeg dat ik niet meer kan rijden en wel moet blijven slapen, maar niet dat ik lopend ben gekomen.

Afijn, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gebouwd op de pijlers van de vijf waarheden zijn de Geheimen.

En geheimen...I love them. Ik kan er niet genoeg van binnenhalen. Maar ik heb één klein probleempje. Het is als hooikoorts, als diarree, als het hebben van Gilles de la Tourette. Ik kan geheimen niet voor me houden. Als erbij wordt gezegd dat ik het voor me moet houden, en dan ook graag het liefst specifiek hoeveel meter, wil ik misschien dit verzoek wel honoreren, maar anders is het geheim eerder op internet dan dat de laatste zin is uitgesproken.

Liegen, bedriegen, stelen en drinken:
Als je liegt, lieg dan om een vriend te redden.
Als je bedriegt, bedrieg dan de Dood.
Als je steelt, steel dan mijn hart,
en als je drinkt, drink dan met mij...

De veilige vrouw...een gat in de markt...

Mijn oom Mark valt op de Veilige Vrouw. Deze vrouw voldoet aan de volgende eisen. Ze is nuchter, zorgzaam, is niet makkelijk te overwinnen én heeft een relatie of beter nog...getrouwd. Op deze manier weet mijn oom dat zij hem nooit zal claimen en dat hij nog moet jagen en overwinnen ook. Zij zal nooit tegen hem zeggen dat hij twee dezelfde sokken moet dragen, mee moet naar haar ouders, dat hij niet zoveel moet drinken, zijn onderbroeken niet moet omdraaien en weken later pas verversen en dat ze het fijn zou vinden als hij toch zijn best zou willen doen om haar praatgrage macrobiotische Munchhausen by Proxy-vriendin Marie-Louise eens moet ontmoeten.

Ze heeft daar geen recht op want daar heeft ze haar eigen man voor. Het levert hem alleen de lusten en niet de lasten...Sinds Aletta Jacobs zijn er meer vrouwen wakker geworden die hun eigen man gebruiken als een soort levende Ken. Ze speelt met hem, kleedt hem en vervolmaakt haar eigen prinsessefantasie waar ze al sinds kleutertijd over de droomt. Heeft ze haar Ken eenmaal zover in haar perfectiemal gegoten dan merkt ze dat ze toch iets mist. De waardering, spanning en sexuele aantrekkingskracht die na jaren van zorgvuldig geplande cognitieve herstructurering compleet is verdwenen en nu gelijk staat aan de marktwaarde van een pas aangeschafte Toyota Aygo.

De vrouw valt per definitie op een man die compleet anders is dan de huidige. Is de bestaande man een impotent getatoeëerde bodybuilder met losse handjes, dan zal haar volgende gelijk staan aan César Milan, calm and assertive, goed met kinderen, begripvol, iemand die geen directe oplossingen aandraagt maar empathisch is, de juiste vragen stelt en allebei zijn oren belangeloos te luisteren legt.
Klinkt als een saaie zak, maar hij is wèl betrouwbaar en consequent.
De man kiest zijn volgende vrouw op basis van zijn laatste, maar dan een geüpdate upgrade. Dit kan zijn dat ze tien jaar jonger is, maar ook domweg omdat ze gewoon beter kookt. Een man is en blijft simpel en het gaat hem uiteindelijk maar om één ding...Of als ie geluk heeft twee, en dan houdt ze ook nog haar mond tijdens voetbal!

Maar goed, Mark dus. Ik vraag hem wel eens waarom hij altijd dit soort vrouwen uitkiest. Hij is per slot van rekening ook al vijfenvijftig en ook al heeft hij het lichaam van een jonge voetbalspits, de jaren gaan voor hem ook tellen. Zijn antwoord: "Omdat het kan!" Ik vraag hem of hij niet verlangt naar wat rustiger vaarwater en aan toekomstplanning wil werken. Hij kijkt me aan alsof ik zojuist heb opgebiecht dat ik al jaren systematisch zijn uitkering oversluis naar een rekening op de Caymaneilanden.
Als je faalt om te plannen, dan plan je om te falen toch, probeer ik nog als verweer. Zijn ogen zoeken ondertussen als een geleide raket het terras af naar gewillige slachtoffers van zijn solitaire strijd. Ik noem het bindingsangst...

Misschien is Mark ook wel een veilige man bedenk ik me net...

Astrologie en politiek correct...

Vol ongeloof hoor ik ze aan, de horoscopen en bijbehorende eigenschappen die zogenaamd zeggen wie je bent en wat je overkomt. Horoscopen worden standaard gebruikt als openingszinnen.

Zij:"Hoi."

Ik: "Hoi."

Zij: "Wat voor sterrenbeeld ben je?"

Ik: "Ram."

Zij: "Okay, en bye." En weg is ze.

Reden genoeg om voor mij eens gratis een sessie op internet te boeken. Misschien hoef ik Suzanne dan nooit meer te zien.

Google geeft mij als eerste optie: http://www.gerardlenting.nl/astrokaart/Astroram.html

Nou Gerard, vertel me...wie ben ik?

Toon me mijn ware ik en zal je belonen met gouden regen!  

De Ram is een pionier, een verkenner, een uitstekende starter, begint aan van alles en nog wat, maar is ook een ster om het uiteindelijk over te doen aan een ander, zodat hij weer aan iets nieuws kan beginnen.
Essentieel in zijn leven is het verlangen om in vrijheid zijn mening te kunnen uiten.
Rammen zijn geboren leiders.
Zij proberen anderen hun informatie door te geven door een andere invalshoek te kiezen om iets uit te leggen.
De Ram houdt van uitdagingen, die hem dan ook aanzetten tot actie.
De geldelijke beloning is minder aantrekkelijk dan het voldane gevoel dat hij krijgt als hij provocaties aangrijpt en zijn tegenstanders in een stofwolk achterlaat.
Hij wil altijd in alles wat hij doet de beste zijn en doet het niet voor minder; hij accepteert zijn eigen excuses niet, ook niet als de rest van de wereld die wel gelooft.
Rammen zijn goede vrienden en helpen met dezelfde geestdrift en overtuiging moeilijkheden op te lossen, als waarmee ze hun eigen problemen te lijf zouden gaan.
Een Ram is een extremist, fysiek en mentaal zeer zelfverzekerd en emotioneel.
Maar wanneer ze niet voorzichtig zijn en dit te veel uitbuiten, kunnen ze een sociaal buitenbeentje worden en zullen ze zich eenzaam voelen.
Als kampioen van de underdog staat de Ram erom bekend te pas en te onpas op het spreekgestoelte te gaan staan.
De Ram brengt nieuw elan in zijn omgeving en staat altijd midden in het leven.
Hij spoort anderen aan om uit de schaduw te stappen en meer in de schijnwerpers te gaan staan. De Ram is niet kapot te krijgen en zal ook in slechte tijden overleven.
Zelfs wanneer hij aan hongerdood ten onder dreigt te gaan, zal hij tegen zichzelf zeggen:
'Dit valt nog wel mee, wanneer komen er nu echt slechte tijden?'

Nou Gerard, om het politiek correct te zeggen. Ben je nu helemaal van de pot gerukt om mijn profiel zo maar openbaar te maken zonder mijn toestemming? Wie denk je wel dat je bent, ouwe gek, om hier op de electronieke snelweg mijn markante karakter als vuile was buiten te hangen. Ik ken je niet, heb je niets misdaan en toch vind je het nodig om mij naakt voor de hele wereld te publiceren!

Je wordt bedankt Gerard...wat een gezeik!

Praten met paps...all gear no idea...

Ik weet niet of het voor iedereen hetzelfde is. Maar de mening van de ouder telt...dubbel zelfs. De dochter die onderweg naar Parijs naar huis belt en advies van pappa vraagt waarom de auto zo'n herrie maakt, mijn moeder die me opbelt of ik het stukje "in sommige gevallen mag het" niet kan verwijderen van het internet omdat ze er de hele nacht niet van heeft kunnen slapen, en mijn vader die me mailt dat de vrouwonvriendelijke toon nu wel klaar mag zijn en de 'angry young man' zijn weg op constructievere manier moet gaan plaveien. Beide reageren vanuit hun eigen perspectief. Bij ouders weten we dat ze altijd het beste met ons voor hebben. Mijn ouders hebben me geleerd iedereen gelijk te behandelen en open te staan voor kritiek en mijn blik vooral zo breed mogelijk te houden. En ik moet zeggen, ze hebben het leuk geprobeerd, maar Mahatma Gandhi en Moeder Theresa zitten vooralsnog niet in mijn bloed...

Wat ik waardeer in ze is dat ze mijn wil hebben gevormd tot, nou ja, een eigen wil. Nu wil ik nog al een wat en bij alles waar ik om vroeg kwam er de wedervraag naar de reden waarom.
Ik: "Pap, mam, ik wil op drummen."
Pap: "Waarom wil je dit?"
Ik:"Omdat Hans ook op drummen zit, en drummen is cool."
Pap:"Als Hans in de sloot springt....

Hierdoor heb ik vroeg geleerd om na te denken over mijn motivatie van mijn ikwilikwilikwil.
Bijkomende handicap is dat ik een echte Ram ben. Ik wil iets en in een milliseconde moet het dan ook geregeld worden. Nee is geen optie, en denk-er-nog-even-over-na-voordat-je-eraan-begint zit niet in mijn keuzemenu. Gewapend met het verbale vermogen van mijn pa en de empathische gave van mijn moeder heb ik tot nu toe alles voor elkaar gekregen wat ik wilde, en ben ik een talent in beginnen geworden.
Begonnen aan:
-Pianoles
-Drumles (toch een goede motivatie gevonden)
-Voetbal (twee wedstrijden)
-Schrijverscursus
-Fotografielessen
-Hockey
-School
-Toneel
-Capoeira
-Judo
-Tennis
-Beeldhouwen
-Meerdere relaties
-Gitaarles
-Adoptie
-Roken
-Mondharmonica
-Salsa
-Surflessen

Vergeten en toegevoegd op aanraden van een goede vriendin: 01-05-2011
-Paardrijden
-Didgeridoo
-Boksen
-Fietsen (op een wielrenfiets)
-Spinnen
-Zwemmen
-Hardlopen

Afgemaakt:
Middelbare school en Marketing/Communicatie-studie en...vast nog wel iets.

Onderbouwen waarom ik iets wil kan ik als geen ander. Maar vooruitkijken ietsje minder.
Het belangrijkste dat mij is bijgebracht is eerlijkheid, naar mezelf en naar anderen. Als een soort dwangmatige psychiatrische aandoening móet ik zeggen wat ik van iets vind. Dat kán als prettig ervaren worden...of niet;-) Het is maar aan de ontvanger wat hij/zij ermee doet. Nu ik vanmiddag met mijn vader op het strand zat en met hem praatte over het leven zag ik weer eens uit wat voor nest ik kom. Hij dertig jaar ouder, maar in basis dezelfde. we begrepen elkaar. We hebben heus geen hekel aan mensen, we proberen alleen zo min mogelijk met ze om te gaan. Niemand is grappiger dan wijzelf en waarom niet? Omdat wij het zeggen! Grappig om te merken dat naarmate het kind ouder wordt, de ouder óók waarde hecht aan de mening van het kind. Als ouder heb je alle kans om het fout te doen, dus als je het goed gedaan hebt, heb je het goed gedaan.

Een verkapt compliment aan mijn lieve ouders dus...

Jarig in Parijs...

De TomTom gaf ons met een vriendelijke stem vierenhalf uur aan.
Om 15.15 uur vertrokken uit Nederland, aangekomen om 22.30 uur.
Veertien files en drie achtervolgingen op de Franse wegen later gooiden we onszelf over de suïcidale Champs Elysées rotonde op de vijfde afslag eraf. Op zoek naar Rue de Bac 101. Via een labyrint van eenrichtingsstraatjes kwamen we aan in onze straat. Deze bleek volledig afgesloten te zijn door la Police en de ME vanwege een opkomende demonstratie. Of we zo vriendelijk wilden zijn acht blokken verder te parkeren.

Onze tassen zwetend bij uit de auto tillend op zoek naar ons Franse buitenkomen. In de folder zag het eruit als een magnifiek design studiootje.  Aangekomen was het hetzelfde fenomeen als de wintersportappartementen. Wij daalden af naar ons Anne Frank appartement in de schuilkelder van het prachtige monumentale pand. Een kelder zonder ramen, met een gordijntje tussen toilet en woonkamer, tevens keuken en zitgedeelte. Merveilleux non?

Op de Parijse variant van het witte fietsenplan rijden we fluitend over de Seine op weg naar het uur U.
We zien de rest van de groep in de stad voor mijn verjaardagsborreltje. Om 00:00 poppen er champagnekurken, vuurwerk gaat de lucht in en alles gaat uit behalve het licht. Tudé viert zijn eerste verjaardag in Parijs en le bourgeoisie begroet de birthdayboy met grande honneur. We liepen van tent naar tent, van café naar café. In bijna elke club en zeker de laatste viel me op dat ik toch wel heel veel aandacht kreeg. Ik keek in de donkere warme kelder naar de bezoekers hun halfnaakte lichamen en kwam erachter dat we eigenlijk al de hele avond meer mannen zagen dan vrouwen. Ik keek naar mijn goede vriend Paul die twee maanden geleden getrouwd was met Julio en in zijn ogen fonkelden roze sterretjes. Had ie ons toch weer de gay buurt in weten te lokken...Om half vijf in de ochtend trokken we ons weer terug in onze schuilkelder voor een welverdiende rust.

Vandaag met een Franse kater van werelds niveau de hele tocht gemaakt. Prosecco op het Eiffeltorenparque, ijs met slagroom Le Sacre Coeur, middageten bij Montmartre en vervolgens liters alcohol bij de Louvre. Wat is Parijs, zonder gekheid een stad om van te houden. De stad ademt cultuur zonder ouwe vergane shit zoals Rome. Alles is mooi, de stad van de liefde. Zelfs met liefdesverdriet zou je hier nog kunnen slagen. En met leuke vrienden zijn maakt het leven megafijn!

Ik ga vanaf nu elke verjaardag hier vieren...

Tatoeage en werkgelegenheid...

Al jaren liep ik rond met het een idee een tatoeage te nemen. Ik vind dat het hoort als je iets hebt meegemaakt en het hebt overleefd. Een talisman die me zal doen denken aan zware tijden van mij of de woeste van een ander. Noem het een bezegeling van het gebeurde, een souvenir van toen.
Maar wat voor één wordt het er en wat wordt de plek des lichaams?
Ik ben niet bepaald dol op het aarsgewei of de tribal, wil mijn overontwikkelde schouderpartijen niet laten benaalden en heb niets met Japanse vechtvissen. Het moet iets zijn dat bij me past. Een levensstempel. Na wekenlange zoektochten in bibliotheken en gedegen onderzoek naar de oorsprong van de tattoo had ik mijn brandmerk gevonden! De plek zou ter plekke besloten worden.

Met bibberende stem maakte ik telefonisch een afspraak bij Henk Schiffmacher, de zoon van een katholieke slagersfamilie. Hanky Panky is een begrip, heeft de Chili Peppers, de sleeve van Anouk, Kurt (RIP), Brood (RIP) en Hazes (RIP) gedaan. En nu zal hij mij gaan doen. Aan werkgelegenheid zal het hem niet ontbreken. Zestien weken later kon ik bij hem langskomen. Ik liep de catacomben van de Ceintuurbaan binnen. De martelkelder was behangen met trofeeën van weleer. Henk bij de Indianen, Henk met beroemdheden. Henk zijn relikwieën en zijn Kruistocht tegen HIV-babies en dierenproeven. Wat een vent die Henk!

Ik nam plaats in de schildersstoel en zag Henk aan het werk met een driemaster op de rug van een tenger vrouwtje. Ze onderging de behandeling in trance en genoot van iedere penetratie van zijn meesterlijke creatie. Voor de speciale gelegenheid had ik mijn zusje meegenomen.
Hi there, sprak een man met een getatoeëerd spinnenweb op zijn gezicht in een Amerikaans accent.
Ik: Hello...
Hij: Henk is kinda bizzy with tha hot chick and no time for you today, sorry.
Ik: Well...okay...that is...fine then.
Hij: What kinda tattoo you want?
Ik zette hem mijn idee uiteen en hij keek me verwonderd aan. Ik maakte waarschijnlijk indruk op hem.
Hij: Where do you want it?
Ik: Above my...ass
Hij: Are you gay or something? I ain't gonna do a tattoo on your butt.
Ik: well...my leg is also fine hoor...

Nu 20 jaar later prijkt de tattoo nog steeds op mijn linkerbeen. Ik wou dat ik toentertijd iets langer had nagedacht over mijn trofee. Het Walt Disney aapje Abu is nu niet écht iets waar je als bijna 38-jarige mee aan kunt komen... Moraal?

Neem geen tatoeage als je nog niets hebt meegemaakt...
Wees niet al te impulsief als het naalden en verf betreft...
Denk niet je dat Kurt Cobain bent als je toevallig vader Jakob op de gitaar kan spelen...

In sommige gevallen mag het...

Ontredderd liep ze op de nacht van 12 en 13 mei over het station van Amsterdam Zuid-Oost. Haar kleren waren vies en gerafeld. Ze zag er net zo smerig uit als dat ze zich voelde. De afgelopen dagen waren in één grote waas aan haar voorbijgegaan. De bewustwording zou nog zeker jaren op zich laten wachten. Dit meisje, nèt zestien jaar geworden is voor de rest van haar leven getekend door datgene wat haar is overkomen. De onschuld is vermoord.

De afgelopen dagen had ze door moeten brengen op verschillende locaties en in gedwongen toestand. Ze kon en durfde niet weg. Omgeven door angst probeerde ze zichzelf ervan te overtuigen dat het niet haar schuld was en dat er vanzelf wel een keer een einde aan zou komen. Ondertussen sloot ze zichzelf zo goed en zo kwaad af voor wat haar werd aangedaan en dacht aan haar broertje en zusje en hoe zij waarschijnlijk thuis tijdens het ontbijt luisterde naar de klassieke muziek die ze voorheen zo verafschuwde.

Maar nu lag ze op een besmeurd bed en verwonderde zich nog hoe ze het zover had kunnen laten komen. Ja, ze was op zoek naar een slaapplek, maar nee wilde hier niet ten koste van alles voor betalen.
Ja, de jongen die haar uitnodigde was leuk, maar nee, ze wilde na het woord NEE echt niet verder.
En zéker niet met twaalf man. En dan al helemaal niet voor meerdere dagen. Ze werd behandeld als een recyclebaar voorwerp. Op afschuwelijke en onmenselijke manieren werd ze mishandeld en verkracht door een stel onbegrijpelijk smerige mannen die het mijns insziens niet verdienen nog verder met leven te mogen gaan.

En wat lees ik in de krant? De eis voor zes van de mannen is twaalf maanden, vier ervan lichter omdat hun rol minder groot was. Hebben zij misschien het meisje alleen maar vastgehouden en en passant nog eventjes een plaatje schoten van de situatie zodat de anderen zich volledig konden storten op hun perverse en geesteszieke frustraties?? En om deze afschuwelijke dieren echt mores te leren geven we ze ook nog eens 240 uur taakstraf. Oja, en die paar minderjarigen krijgen een beetje jeugddetentie en werkstraf.

Zijn we in dit land nu helemaal van de pot gerukt???
Deze jonge dame is voor de rest van haar leven kapotgemaakt en over een jaar zijn deze hufters weer op vrije voeten? Kun je voorstellen de vader of moeder van dit meisje te zijn? Ik word al misselijk vanaf mijn endeldarm tijdens het lezen hiervan, laat staan als je dichtbij iemand staat die het overkomt.

Begin met het afhakken van de vingers, één voor één, elke dag eentje. Snij dan het hele zaakje daar beneden open en laat de anderen die rauw opeten en ga zo dit hele rijtje af alvorens we beginnen bij het ontvellen van de lichaamsdelen. Vanaf de teennagels snijden we rustig het vel los en trekken net zolang omhoog tot het vel het lichaam heeft verlaten. Prik vervolgens met kleine sterretje de kleine aders door die zich meteen dichtgebrand zien. Huur een organisatiebureau in om op de Dam een groot podium neer te zetten, met daarbij alle grote Nederlandse namen. Maak er een mooie dag van, en laat de menigte hun woede op deze mannen uitleven met dartpijltjes en golfballen totdat ze als een roodbruine pap door de Noord-Zuidlijn op transport naar het riool afgevoerd kunnen worden.
Ik weet het, dit idee klinkt niet echt netjes of humaan, en neigt naar de benaming Middeleeuwse marteling maar...

in sommige gevallen mag het....

Scholing...

Gisteravond was het dan zover. Mijn hond en ik hadden examen. Nu was ik tot afgelopen zondag hiervan niet op de hoogte. En dus hadden we nog maar één dag om te oefenen. Om haar niet teveel onder druk te zetten heb ik haar niets verteld over het examen behalve dat we een proefexamen kregen. Ik heb het met haar gehad over een eventuele vervolgopleiding. We spraken over haar interesse voor het graven van kuilen, over haar voorliefde voor voedsel, over haar talent voor sprinten en haar sociale kanten.
Ik zette zorgvuldig uiteen dat er verschillende beroepen mogelijk zijn in haar geval, zonder het gevoel te geven haar een kant op te willen duwen.
Archeologie, koksopleiding, atletiek of psychologie. Natuurlijk zou ik graag willen dat ze dokter zou worden, maar je hebt het nu eenmaal niet voor het zeggen. Ze gaf aan graag piloot te willen worden. Mijn hart zat in mijn keel; Een verkorte HBO, slechte intercontactuele eigenschappen, eigenwijs én werkschuw, niét echt de basis voor de toekomst die ik voor haar in gedachte had. Gelukkig staan we pas aan het begin van haar carrière en kan ik hier en daar nog een beetje sturen.

Aangekomen in het bruisende Vogelenzang zag ik de andere examinandi. Woody, de andere Ridgeback was de afgelopen weken behoorlijk wat aangekomen vanwege stress of overvoeding. Sam de Labrador was de wanhoop nabij. Sam's baasje had overduidelijk aan de homeopathie gezeten en waarschijnlijk het hele flesje Valeriaan haar keelgat ingegoten. Haar ogen waren half gesloten. Sam wist dat het op hem aan zou moeten komen en keek mij vol meelij aan. Ik knikte meewarig dat het wel goed zou komen. Indi, de hijgende Hitler had er zin in. Haar baasje had geopperd het examen te voorzien van cijfers. En dus werden we op 40-45 punten becijferd.

Het eerste dat ik deed was onder de uitgezette pionnen pensbrokjes strooien om de boel minimaal te saboteren. Vervolgens smeerde ik een eetlepel Milner30+ smeerkaas op mijn linkerknie om het commando "volg" extra kracht bij te zetten. Ik vulde mijn linkerjaszak met pensbrokjes en trok de halsband nog eens even extra strak over haar adamsappeltje. We waren er klaar voor. Ik riep"volg" en Mac keek me aan en rende naar de voordeur van de oefen-loods om daar vervolgens haar volledige blaas te legen. Met een hoge "goedzo" beloonde ik haar omdat ze zo goed had geplast en ondertussen zoveel aandacht voor mij had. Vervolgens trok ze me naar de hoek van de schuur om daar onder de pionnen de brokken op te slokken. Ik hoefde haar niet mee te trekken dus dit examenonderdeel hadden we ook in de pocket. Zitten en blijven was een peulenschilletje en staan deed ze al. Bij het onderdeel plat (waar we het nut niet van inzien) tilde ik mijn voet op waar ik vlak voor de cursus wat pens had gesmeerd en ze ging meteen liggen. Makkie!

Terwijl de keurmeester(es) ons benaderde kwam gromde Mac woest naar haar (ze is een beetje jaloers aangelegd). Tanden laten zien, ook check! Terwijl de juf mij betastte riep ik Mac hier te komen en naast me te gaan staan om me te helpen tegen haar ongewenste intimiteiten. En daarmee toonde ze aan goed om te gaan met baasje en andere dieren.

Al met al een geslaagde dag...

Goede doelen...

Al jaren stort mijn moeder omgerekend ongeveer zes wintersportvakanties per jaar aan goede doelen.
Al jaren probeer ik mijn moeder dit bedrag te laten reduceren tot maximaal twee tientjes. Het is een gevecht tussen mijn eigenbelang en de goede doelen. Ik zie mijn erfenis langzaam wegzakken in het drijfzand van het goede-doelen-moeras. Het doel van een goed doel is dat het goed is, maar voor wié is soms niet helemaal duidelijk. Ik probeer mijn moeder ervan te overtuigen dat het Kankerstichting zóveel geld heeft dat het zelf uit pure wanhoop ook maar goede doelen sponsort.
Ik neem de enveloppen door die mijn moeder dagelijks binnenkrijgt. Zielige zwarte kinderkopjes met uitgeholde oogkasjes en bolle Biafra-buikjes en een zielloze blik bedelen op de foto om drie Euro per maand. Wat een goeie fotograaf en een fantastische typecasting. Unicef heeft vast een zeer professioneel en goedbetaalde marketingmanager met bijpassend onbeperkt budget.

De volgende enveloppe: Kerk in Actie. Deze stichting steunt 355 projecten wereldwijd. Verbetering van onderwijs voor werkende kinderen in Peru. De codenaam voor dit project heet Kinderen in de Knel. Logisch!! Zestien uur per dag verven de kinderen met hun kleine tere handjes in zuurbaden gevuld met chemische samenstellingen allerlei lapjes stof omdat wij in de Westerse Wereld ons Superdry-shirtje wel voor de laagst mogelijke prijs willen aanschaffen. En alsof dat nog niet erg genoeg is gooien we ze na het harde werken ook nog even een aantal uren in de schoolbanken. Onze manier van afkopen van schuldgevoel kent rare wegen.

WarChild, het geesteskindje van ambassadeur M.B. te B. Prachtige zwart-wit foto's van jonge kindsoldaten die vechten voor goedkopere olie en een zaak waarvan volwassenen niet eens weten wat de oorzaak noch het doel was. En Marco zingt door over rood, de kleur van de liefde. Nu kun je bij WarChild ook je erfenis kwijt, worden belastingvoordelen uiteengezet en mag je zelfs éénmalig storten. Goed geregeld clubje.
Ik open nog vierentwintig bedelbrieven en zie nu waar ze zo'n zesduizend Euro per jaar naartoe wegsluist naar de goede-doelen-maffia. Ik lik me gek aan de zesentwintig postzegels met daarbij een standaardbrief ter opzegging van alle contributie, en geef mijn moeder het advies een rekening te openen, daarop geld te storten en dan tijdens een lange vakantie het geld direct te spenderen. Dan ziet ze de blijdschap van de ontvangers, blijft er geen geld aan de strijkstok hangen voor de chauffeur van de directeur. Geen geleur en geen gezeur.

Ik geef zelf niets aan goede doelen en voel me er prima bij. Als ik de collecteurs zie lopen dan trek ik spontaan de rode neus van hun gezicht, vraag standaard wat zij per nieuwe klant verdienen (vaak tien Euro per klant) of keer ze de rug toe. Ik geef elke maand bloed. In ruil hiervoor krijg ik een gat in mijn arm, gevulde koeken en een warme glimlach van de prikkers.

Een warm gevoel hoeft geen geld te kosten...

1 april en gelijkheid...

Mijn collega plakt bordjes met daarop defect op alle liften in het gebouw, ik sms mijn baas dat ik helaas mijn arm gebroken heb nadat ik met hond en al van de trap gelazerd was en dus misschien wat later op kantoor ben. Ik Whatsapp mijn hele bestand dat veters los zitten en dat ze vooral achter zich moeten kijken. Mijn zwangere collega sms't hem ook dat haar Joris vannacht om 00:11 geboren is en dat moeder en kind het goed maken. Wat een lol!

Wat niet zo grappig is dat de man volgens CAO recht heeft op twee dagen zwangerschapsverlof. De dag van geboorte en de dag van aangifte. De helft van zijn verlof brengt hij dus ook nog eens werkend door!!
Zoals eerder al geschreven heeft de vrouw recht op 16 weken verlof. Medisch gezien heeft een pas bevallen vrouw maar zes tot acht weken nodig om te recupereren! Waarom dan die tien extra? Nu ben ik voorstander van gelijkheid tussen de man en vrouw (toch?), maar dan wel graag op alle gebieden. Opgeteld honderdveertien dagen gedeeld door twee personen is...meer dan twee dagen. Laat dan die tien extra bonusweken gedeeld worden en geef ons er ook vijf extra. Voor ons is het een trauma om te zien dat de liefde van ons leven al het water van het IJsselmeer in haar enkels zuigt, eruit gaat zien als Sugar Lee Hooper mét haar en sex überhaupt aus den Böse is.
Okay, nu heeft de vrouw best wel iets te doen tijdens het bevallen. In bed liggen, ongegeneerd zweten, beetje hijgen en puffen en zelfs in sommige gevallen alles lekker laten lopen, en ondertussen de volle aandacht van manlief en een groep specialisten.

Als de lieve Heer ons mannen betere kandidaten had gevonden had hij het wel door ons laten oplossen. Waarschijnlijk balend dat precies tijdens de EK de weeën begonnen zouden we compleet onvoorbereid het kind er even in de rust uitgooien en vervolgens het kratje van onder ons bed naar voren trekken en genieten van de wedstrijd. Maar God heeft nu eenmaal ondoorgrondelijke manieren van werken en daar staan we dan. Al wekenlang voorbereid met suffe yogatrainingen en het lezen van Dr. Spocks drie R-en, rust, reinheid en regelmaat. Ook moeten we al sinds week drie mee op zoek naar roze Maxi Cosi's en voor ons nietszeggende minikleertjes. Alsof we gestraft moeten worden voor onze serieuze poging van drie minuten, en hiermee gelijk onze gehele bijdrage aan de fabricage van het kleine wonder.

Gelijkheid...het zit er nog niet in...

Lekker in de duinen...

Vandaag liep ik met mijn baasje door de duinen van Kraantje Lek naar Zandvoort. Ik had mijn nieuwe, met steentjes ingelegde riem op en voelde me helemaal het vrouwtje. Mijn baas was ook erg vrolijk want hij liet me rennen over het paardenpad en af en toe wanneer hij niet keek slokte ik zo'n heerlijk ronde bal op, die ze daar voor me hadden achtergelaten. Ik snap niet dat mijn baasje het niet goed vindt dat ik die overheerlijke Bosche Bollen naar binnen werk als Ketellappers.
Onderweg maakte ik kennis met Meg, wat wel grappig was. Want als ze mijn naam (Mac) riepen, luisterden we alletwee zodat ze helemaal in de war raakten. We spraken af om als gekken om ze heen te rennen en tegen haar baasje op te springen zodat de mijne weer panisch LAAGLAAGLAAG zou gaan roepen. Ik vind het zo geinig als hij dat doet!!

Onderweg naar Zandvoort nam hij even de tijd om zijn poten te laten rusten op een bankje. Ik ging naast hem zitten en knaagde vrolijk op het hout van zijn zitplek. In de verte zag ik een hek met daarachter een raar soort bos. Ik liep er voorzichtig op af, mijn baasje weet nog niet precies wat hij met me moet aan moet als ik wat verder loop dan hij wil. Ik keek een paar keer achterom, maar hij lag met zijn ogen dicht te genieten van het voorjaarszonnetje. Aangekomen bij de gevlochten stukjes ijzer merkte ik dat ik hier nooit overheen kon springen, laat staan er onderdoor kon graven. Maar na wat gespeur kwam ik een gat tegen waar ik nét tussendoor kon.

Ik wurm me zelf door de kleine opening, mijn iets te dik geworden bips blijft een beetje hangen, maar met wat trek en wrikwerk lukt het me om het rare bos te betreden.
Wat ik zie is ongelooflijk!!! Ik zie zandbakken met verhogingkjes, kleine meertjes overal liggen witte balletjes waar ik mee kan spelen...
Ik bijt mezelf even in mijn voorpoot om te kijken of ik droom. nee, dit is echt een hondenparadijs.
Ik zie zelfs op een heuveltje met versgemaaid gras een stok met een vlaggetje dat volgens mij aangeeft waar ik moet poepen. Dit moet ik mijn baas vertellen. Hij heeft er zo'n hekel aan als hij weer in de poep van andere honden trapt waardoor hij altijd netjes het mijne opruimt. Maar op dit korte gras ziet hij zelfs zonder die rare zwarte dingen met glas voor zijn ogen dat er iets ligt. Ik moet dit snel aan hem vertellen voordat hij ongerust wordt.

Om te bewijzen dat deze plek echt bestaat trek ik met mijn net gewisselde tanden de paal met het wapperende stofje uit het gaatje en neem deze mee. Een ander baasje begint naar me te schreeuwen. Hij baalt er zeker van dat hij niet eerder was. Wat ziet die man eruit zeg. Hij rijdt in een karretje, zeker omdat hij niet kan lopen vanwege zijn dikke pens en wat heeft hij een rare vacht. Een roze broek met ruitjes waar ik acuut draaiierig van word. Boven zijn dikke buik hangt een kanariegele gebreide trui en op zijn hoofd draagt hij een rare Franse pet. Die kerel ziet er niet uit, joh. Moet mezelf even herinneren mijn baas te becomplimenteren met zijn kledingsmaak. Dit doe ik meestal door te likken aan zijn trui en te bijten in zijn schoenen en broek. Ik heb het idee dat hij dat wel leuk. Terwijl ik naar hem toe aan het rennen ben hoor ik andere mensen de hele tijd FORE roepen nadat ze met een lange stok de witte knikkers wegslaan, maar ik luister lekker niet. Alleen mijn baasje mag dat roepen en dan luister ik pas.

Wat zal hij blij zijn met mijn ontdekking...

Oorlogsfotografie...

Sinds mijn interesse voor fotografie is gewekt, nu zo'n tien jaar geleden kijk ik regelmatig met grote bewondering naar een aantal oorlogsfotografen. Ik probeer me te verplaatsen in hun situatie. Wat beweegt deze mannen om zich te begeven in oorlogsgebieden, en getroffen natuurramp regio's om daar de werkelijkheid vast te leggen. Na het zien van de trailer "The Bang Bang Club" laaide mijn interesse weer flink op. Ik had het zweet in mijn handen en vergat even dat ik gewoon een "redelijk" normale baan hier thuis heb.

Ik bekijk op mijn scherm de foto's van Chris Hondros en James Nachtwey. Twee absolute toppers. Los van het feit dat de foto's technisch gezien super zijn, spat de spanning van de monitor en begin ik net als Bassie de Belastingclown dit eens aan de binnenkant van mijn ogen te bekijken. Ik zie mezelf rennen tussen vechtende Hutu's en Tutsi's, fotografeer vermoorde Al Queda strijders, zie een tsunami door de straten van Myanmar gieren en ren fotograferend door een gebombardeerd vluchtelingenkamp in Monrovia terwijl de granaten om mij heen neerkomen als tropische regenbuien in Malawi.

Ik verbaas me over het vermogen mezelf achter de lens te kunnen verschuilen en hierdoor mijn emoties onder controle te hebben bij het zien van huilende moeders, geëmotioneerde soldaten en de vele opengereten lichamen. Het geweld dat anderen elkaar aandoen is voor mij net zo normaal geworden als het zien van een aanbieding van de Albert Heijn, gepresenteerd door die dikke hamster en een veel te sympathieke kale man.
Ik struikel bijna over een half rottende torso terwijl ik nog even een foto neem van een peuter met een kapot en bebloed teddybeertje en een doorgeladen AK47 in zijn handen.
Ik zie de cover van Times Magazine ondertekend door Tudé Connes al voor me. Mijn bankrekening stijgt weer met vier nullen terwijl ik mijn volgelopen geheugen leegschiet op de vluchtende mensen. Ik voel mezelf een soldaat zonder munitie, gewapend met een apparaat dat wel schiet, maar niet doodmaakt. Ik aanschouw, observeer, ben geheel onpartijdig en leer vooral anderen over bestaande situaties in de wereld. Ik lees vanaf mijn hotelbalkon in Kabul een artikel uit 2002 dat wij ook wel oorlogspornografen worden genoemd. We zouden opgewonden worden van alle ellende om ons heen. Who knows...

Ik ontwaak uit mijn dagdroom en zit weer achter mijn drie schermen de planning van morgen te bekijken. Er wil iemand vrij voor een golftoernooi en baalt vreselijk dat het bedrijf hém nou nooit eens tegemoet komt. Ook dit is de werkelijkheid, maar nét even anders...

Brief aan God...(uit de oude doos)

Lieve God,       

Of moet ik zeggen, beste God?

Met deze brief wil ik graag aangeven dat ik de afgelopen tijd niet echt tevreden ben over Uw bezigheden. In den beginne zag het er allemaal best okay uit. De aarde en de hemel, kosmisch gezien dan, kunnen er prima mee door. En ala, het licht is ook best handig geweest. Misschien wel uw betere geschep, met een kleine tip voor de volgende keer...Laat het iets langer licht zijn. Dat is beter voor het humeur van de mens en trouwens ook beter voor de economie.

Ook die bomen zijn prima bedacht, al had ik persoonlijk iets meer palmen over de wereld verspreid gezien. Als ik ook nog iets mag zeggen over de bloemen, dan had ik liever gehad dat vrouwen hier niet zo dol op zouden zijn. Enig idee wat het kost om elke week een boeketje te halen bij de bloemist? Nu heeft U het wel een beetje goed gemaakt met de dieren. Die zijn over het algemeen genomen genieten geblazen. Parende leeuwen, zwevende zeearenden en zelfs nestbouwende mieren. Maar heeft u wel eens nagedacht over de gevolgen hiervan? Midas Dekkers, Martin Gaus en 24 uur per dag The Dog Whisperer op Discovery, hoe heeft U het ons aan kunnen doen? En had U niet iets kunnen doen aan de geur van vissen? Die had best een schepje minder kunnen zijn. Dan komen we op dag zes. Die dag had U beter kunnen gebruiken om zelf uit te rusten. U had zeker niet zoveel zin meer in scheppen? Ik denk dat U zich er met een heilig dakje vanaf heeft gemaakt...

Hoe heeft U ooit de mens kunnen maken?

Had U nou net niet even kunnen doorzetten? Het was al bijna weekend voor U.

Ik kan me niet voorstellen hoe U mensen als Hitler, Osama, Gerard Joling en Khadaffi heeft kunnen maken. Hoe meer ik hierover nadenk hoe droeviger ik ervan word! U heeft op de dag zes de plank echt volledig misgeslagen. met alle respect.

Ik weet het, geen commentaar leveren als je geen oplossingen kunt aandragen, maar ik wil wel mijn mening hierover kwijt.

Wat is de achterliggende gedachte geweest toen U deze mens schepte?Ik moet de mens ook leren haten? Haat hoort ook bij gevoel? Moord is goed voor de overbevolking?

Verhongering en armoede is goed voor de sociale binding?

Ik vind het werkelijk waanzinnig dat U dit zomaar heeft kunnen doen.

Dacht U nu werkelijk dat verschillende culturen lekker samen zouden gaan?

Natuurlijk is het leuk om lama’s te bekijken in Peru.

Natuurlijk is het prettig dat er croissants bestaan. Mijn complimenten hierover trouwens, al had ik natuurlijk liever gehad dat een ander land deze had uitgevonden.

Natuurlijk is het fijn om lekker hard te rijden en genieten we van tapas en sushi

Maar waarom nu die grote verschillen onder de mensen? Daar zie ik echt het nut niet van in.

En als laatste misschien vind ik dat werk voor sommige mensen best een goede uitwerking heeft, maar kon U de keuze niet aan de mensen laten? Ik zou het persoonlijk prima redden zonder werk. Zoals mijn vader altijd zegt:’ Door netwerken nooit meer werken!’

Kortom, ik verlang weer naar de tijd van de holbewoners. Lekker de hel dag jagen, thuis komen, met z’n allen bij een haardvuurtje het vlees roosteren en op andere dagen een beetje muren beschilderen en onder sabeltandtijgerrokjes voelen. Kan er misschien snel iets geregeld worden?

In afwachting van Uw antwoord,

Tudé

Fouten en veiligheid...

Het ziekenhuis.

Een huis voor zieken, ongeneeslijke doden en wandelende ongelukjes, maar ook een huis voor artsen, verpleegkundigen, schoonmakers en allerlei andere specialisten. Als je ziek bent ga je naar het ziekenhuis. Maar ziek worden kan ook in een ziekenhuis. En zoals in elk huis worden ook hier fouten gemaakt.
Zo zijn er verhalen van mensen met een hartruisje waarvan een geamputeerd rechterbeen uiteindelijk het resultaat is. Verkeerde procedures. Het ene ziekenhuis zet een kruisje op het goede been. Het andere op het te amputeren been. Bijvoorbeeld bij een maagoperatie waarvan de lever scheurde omdat de dienstdoende arts zichzelf iets teveel als God zag en het niet nodig achtte het juiste gereedschap te gebruiken terwijl hij de in coma liggende patiënt nog even beledigde over zijn obesitas en bijbehorende kleine penis. En dit alles om indruk te maken op de assistentes. Beide weggeschreven onder complicaties tijdens de operatie. En daarmee is de kous af. Of de orthopedisch chirurg die onnodig risicovolle operaties volledig buiten protocol uitvoerde omdat hij een visionair dacht te zijn en het wel beter wist. En alle operatiekamerbewoners keken toe en deden niets.
Er wordt niets geleerd van fouten in de medische wereld zou je zeggen. Fouten worden door middel van creatief boekhouden witgewassen. De wittedokter criminaliteit. Nu schijnt hier wel verandering in te komen door meer openheid vanuit de opleiding te promoten. Maar een arts in opleiding is afhankelijk van zijn of haar opleider en zal dus niet iets openbaren wat zijn of haar opleiding in gevaar zal brengen. Afhankelijkheid en hiërarchisch machtsvertoon in volle bloei. Lang leve de medische lente.

Neem een voorbeeld aan de luchtvaart. Jarenlange onderzoeken naar een slechtwerkend moertje als gevolg van een crash is normaal. Kosten nog moeite worden gespaard om ontwerpfouten te achterhalen en vervolgens te verbeteren. Alle handelingen van de techneuten worden bijgehouden in logboeken en afgetekend indien de verantwoordelijke compleet zeker is dat het euvel verholpen is. Niemand wil aansprakelijk zijn voor een neergestort vliegtuig in de achtertuin van een kindvriendelijk woonwijkje.
Ook alle benodigde handelingen alvorens het vliegtuig de lucht in te laten gaan staan beschreven in pre-flight checks. Lijsten vol worden voor de vlucht opgenoemd en vervolgens herhaald of beantwoord door de andere vlieger. Maar ook hier werkt Zeus, de God van hemel. En ook hier denken sommigen het beter te weten of willen indruk maken op de stewardessen. We trekken een zekering vanwege een vervelende waarschuwing, laten een vliegtuig zonder passagiers landen door een stewardess en voor het gemak vergeten we een gedeelte van de checklist en zie daar, een vliegtuig in een woonwijk.

En vervolgens hebben de doktoren, verpleegkundigen en schoonmakers het weer erg druk met opruimen van de troep.
De dokter maakt de piloot weer heel, en de vlieger brengt de dokter naar zijn golftoernooi in een zonovergoten land. Maar goed, veiligheid en openheid dus.
Als iedereen mijn manager als baas had, dan werd de wereld een stuk veiliger. Alles staat door hem beschreven in procedures. Van afdelingsniveau tot bedrijfsniveau. Van een rood vlaggetje van een to-do-item in de mailbox tot OperationalCompanyProcedures. Elke minuscule actie vraagt om een vastgelegde reactie. Elke vorm van spontaniteit, creativiteit en eigen ontwikkeling verdwijnt, maar duidelijk is het wel. Elke werknemer kan mondeling of via mail gewezen worden op WorkPlaceInstructions en de eventueel gemaakte fouten. Maar veilig is het wel. En duidelijk ook.

Nu kunnen we ons als Nederlander gelukkig overal tegen verzekeren. Tegen glasschade, arbeidsongeschiktheid, diefstal, tegen ziektes en uitvaren. Maar, glas zal een keer breken, ongeschikt worden we allemaal, bestolen worden, ziek worden en dood gaan we volgens mij ook allemaal.

Behaalde fouten uit het verleden bieden geen garanties voor het heden.
Voorkomen is beter dan verzekeren en een verzekerd mens telt voor twee.

Zaterdagen en zwangerschap...

Gisteren heb ik in het park foto's gemaakt van de dochter van een vriendinnetje. Deze waren nodig voor het castingbureau waar ze voor een rolletje in een oorlogsfilm auditie wil doen. Het negenjarige modelletje was binnen tien minuten ontwikkeld tot een ware WarChild. Marco Borsato zou trots zijn geweest op het inlevingsvermogen van deze negenjarige Doutze. Zoals vaker met dit soort werk was er nogal haast bij om de foto's afgedrukt te krijgen vandaar dat ik de belofte deed de memorystick af te geven bij een wederzijdse vriendin aangezien mijn werk vandaag ook beroep op mij deed.

In alle vroegte was ik mij bewust van de belangrijke geheugenkaartafgifte.
Niet vergeten, zei ik tegen mij tijdens het ontwaken.
Niet vergeten, zei ik tijdens het uitlaten van de Ridge.
Niet vergeten zei ik terwijl ik mijn auto startte.
Maar zoals wel vaker bij een man werkte deze keer het multitasken niet toen ik mij op de snelweg op weg naar de zaak herinnerde dat de stick nog steeds in mijn rugtas lag. En die lag naast me! Mijn geheugen zou ik ook moeten meedragen op een stickje...

Oplossingsgericht als ik ben sloeg ik meteen af om richting het fabuleuze Vijfhuizen te rijden. Hier woont mijn goede vriendin Brigitte en daar kon Doutze's moeder de stick vast wel ophalen. Bij binnenkomst zag ik het lijkbleke gezicht van Brigitte's man Robin. Had ik mijn broek wel aangetrokken vanochtend of was mijn haar paars gekleurd? Brigitte kwam ook binnenlopen, haar buik hing anderhalve meter lager dan normaal en luid gepuf begeleidde haar spraak. Damn!!! Deze dame stond op het punt van biggen. Om de tien minuten voelde ze wat krampjes, zei ze met een glimlach. Het beviel haar wel. Beter dan de eerste bevalling waar haar man tijdens de persweeen opbiechtte dat hij toch wel stiekum en een soort en met relatie had met iemand op de werkvloer. Dit bikkelende biggetje sleept zich werkelijk overal doorheen met een opgewekt karakter gelijk aan die van Boeddha on Prozac. Ik wist me even geen raad natuurlijk en stuurde Robin naar boven om warm water op het bed te gooien en handdoeken te koken.
Hun twee dochtertjes zette ik achter de Playstation voor een potje Gears of War. Maakt niet uit dat ze twee en zeven zijn, spelen!!!!

Tijdens het breken van de vliezen legde ik haar uit dat de memorystick opgehaald zou worden tussen een ontsluiting van zes en acht centimeter, en of ze even de achterdeur open zou kunnen doen. Ze kreunde met een goedkeurend knikje. Ze wenste me een goede werkdag, waarschuwde mij voor gladheid vanwege het vruchtwater en vroeg nog of ik de memorystick wel had klaargelegd en de zwangerschapspoule had ingevuld ...
Met voorbedachte rade schreef ik 26 maart 2011, 11:45 op het papiertje.

Wat fijn dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen...

Woensdagmiddagzonnetje...en naastenhulp

Wat een heerlijke dag! In het voorjaarszonnetje zit ik op mijn balkon en geniet van een slecht boek en lekkere hapjes. Jan&Saskia's 'over sex en liefde' leest lekker weg en beiden schrijven over dezelfde onzin als ik. Alleen zou ik over hun schrijfstijl zelf niet naar huis schrijven.
Onder mijn balkon ligt meneer Tom, de Stoepslaper. Hij heeft ook zijn huis even verlaten om de zonnestralen op te drinken. Hij ligt al drie uur te baden. Misschien zou ik moeten zeggen dat hij zich even moet insmeren, want in dit zonnetje kun je lelijk verbranden. Door de koude wind voel je de hitte van de zon namelijk niet. Het wintersportprincipe. Maar ik wil hem niet wakker maken, de aanbidder die hij is. Laat hem nog maar even incasseren.

Ik lees verder over verschillen tussen man en vrouw. Het boekje gaat over communicatie tussen man en vrouw, of het gebrek eraan. Tsja... gebrek aan communicatie is ook communicatie. Ik kijk om het half uur even of meneer Tom het goed maakt. Ja, hij ademt nog. Zijn voeten liggen wijd uit elkaar, z'n handen lekker losjes naast hem. Verstandig dat hij zijn jas heeft aangedaan. Hij ligt namelijk al half in de schaduw, maar heeft dat niet door. Tom zal wel heel diep in slaap zijn. Ik ben benieuwd waarover hij droomt. Over zijn vakanties, zijn boot, z'n werk of misschien droomt hij wel over zijn droomvrouw. Het wordt langzamerhand kouder naarmate de zon verstoppertje speelt achter de huizen. Ik maak me toch een beetje zorgen om Tom. Ik wil niet dat hij een koutje oploopt dus bel met zijn huisgenote.
Zij: Hallo, Leger des Heils, met Shadiva.
Ik: Hoi Shadiva, met Tudé. Zeg, Tom ligt nu al een tijdje buiten te slapen, heb jij misschien een dekentje voor hem?
Zij: Is het weer zover? Ik kom er zo aan...

Een half uur later is Shadiva nog niet langs geweest en ik bel maar even de alternatieve opvangdienst.
Hij: Politie Kennemerland...
Ik: Hoi met Tudé. Zeg, Tom ligt nu al een tijdje buiten te slapen, heb jij misschien een dekentje voor hem?
Hij: Is het weer zover? We komen eraan.
Ik ben blij dat er nog mensen om Tom bekommerd zijn.
Een uur later zijn ze nog steeds niet langs geweest.

Ik bedenk me dat het best een raar gezicht moet zijn voor de passanten van zijn stoep. Er ligt iemand op de stoep te slapen, met zijn voeten wijd uiteen en zijn armen ontspannen langs zijn zij. Ik hou het een tijdje in de gaten en zie veertig mensen op een meter van Tom stilstaan, kijken én doorlopen. Zij kennen hem niet, en ik denk dat ze hem ook niet willen kennen, want ze lopen allemaal wegkijkend verder. Ook niet aardig tegenover Tommie...
Stel nou voor dat ik hem niet zo nauwlettend in de gaten had gehouden, dan had het zomaar iemand kunnen zijn die langzaam dood aan het gaan was. Dit lijkt me een typisch gevalletje "OhNo Effect". Niet in mijn dienst!!
De Barmhartige Samaritaan is met vakantie zeker...

Even later wordt Tom wakker gemaakt door zijn vrienden die de sfeer nog eens goed opsnuiven. Ze roken al onraad of iets anders. Tom staat op. Hij is nog een beetje slaapdronken van zijn vaste middagdutje zeker, want hij waggelt nogal. Hij wrijft even in zijn ogen en gaat dan langzaam op huis aan. Dag Tom, tot de volgende keer maar weer.

TomTom waar moet het toch heen met jou?

De lesbische kraakster, mode en wc-wijsheden...

Tegenover mijn huis heb ik een negental panden die gedurende de laatste 4 jaar gekraakt worden door de nouveau krakers. Waren het vroeger linkse rakkers met een gezamenlijke missie. Nu zijn het individuele studenten met als doel goedkoop wonen. Ik maak vaak een praatje met deze media-en-entertainment en economie studerende criminelen. En dan zijn ze, nou eigenlijk net zoals wij. Ze hebben overlastverminderende vergaderingen, studeren, feesten en koken ook nog.
Okay ze verven hun huizen in kleuren waarvan het roze gedeelte de Vrouwenvleugel is en het zwartgroene gedeelte voor de mannen. Maar ook zijn ze gewoon bezig met werken en tuintjes opruimen, hebben honden, doen boodschappen en houden zich bezig met persoonlijke hygiëne.

Gisteren kwam ik terug van puppycursus waar mijn leeuwenjaagster ronde acht heeft doorlopen, maar dat terzijde. Voor een van de kraakpanden stond een meisje met grote schoenen en een jurkje met aardbeien cupcakes erop getekend. Ik raakte met haar aan de praat en ze vertelde dat ze de modeacademie deed. Nu heb ik vanaf jongs af aan een interesse in creatieve geesten dus nodigde haar uit voor een kopje koffie. Op haar 16de werd ze bij de Academie aangenomen na het VMBO in Hillegom te hebben afgerond. Ze liet haar tekeningen op haar MySpace-pagina aan me zien. Deze waren prachtig. Elke tekening was opgevuld met een Mangameisje. Grote ogen en korte rokjes, wat wil een man nog meer zien? Maar bij een tweede blik zag ik de diepere, de onderliggende boodschap van de krakende kunstenares. Ze was compleet gestoord!!!

De meisjes op de tekeningen waren prachtig...toegetakeld door beren met bloedende harten in hun klauwen. Littekens, pleisters en tranende ogen verbonden de rode draad in al haar tekeningen.
Haar ontwerpen waren gekleurd door tragedie en tegenspoed. Ineens voelde ik mijn gebotoxte oksels weer stromen van zweet, mijn hartslag sneller kloppen en voelde ik daar een druppeltje over mijn gezicht lopen? Angst nam meester van mijn ratio. En angst is irreëel, dat weet ik wel, maar vlak voordat ik in paniek het balkon af zou springen besefte ik me dat ik ook naar haar kon luisteren, en empathie kon tonen. Dat deed ik vroeger ook als ik sex wilde en dat werkte best goed.
Ik: Mooie tekeningen hoor. Staan ze symbool voor jouw eigen leven?
Zij: Ik werd vroeger met messen bedreigd, bespuugd en geslagen op school. Ook sloten ze mij vaak op na het laatste uur en zat ik de hele nacht alleen op het toilet. Mijn vader en moeder willen me niet meer zien omdat ik kraak.
Ik: Wat een nare situaties allemaal. Hoe ben je daarmee omgegaan? En wil je wat eten misschien, je ziet er nogal witjes uit...
Zij: Ik heb gewoon gedaan alsof ik het niet was die het onderging, en ja wat eten lijkt me lekker.

Ik warmde snel wat left-overs op en nadat ze de pasta, stamppot, kwark, koffie en een kilo chocola op had, kalmeerde ze weer een beetje. Ze vervolgde haar verhaal dat ze op de modeschool dit ook meemaakt, maar dat het haar creatieve proces alleen maar ten goede komt. Kleding gebaseerd op de Wizard of Oz en Alice in Wonderland. Ze gelooft graag in sprookjes, gaf ze me te kennen. Ooit geloofde ze ook in het sprookje van de liefde, maar dat was haar tegen gevallen. En sindsdien valt ze op vrouwen. Het poesje met de zevenmijlslaarzen leefde nog niet zo lang, en volgens mij ook niet zo gelukkig.

Wie weet komt zelfmutulatiemode nog wel eens in de mode...

Ik gaf haar buiten de bevoorrading ook nog een wijze raad mee:
Jaag niet achter het verleden aan.
Verlang niet naar de toekomst.
Het verleden is niet meer.
De toekomst is nog niet begonnen.

ook creatief!

Nieuwe taal...

In mijn schooltijd werd er veel aandacht aan spelling en grammatica geschonken. Tijdens de Nederlandse les werd ik door mijn paarsharige juf regelmatig gecorrigeerd voor wat betreft het onderwerp poëzie-analyse. Ed Hoornik zou zijn prachtige gedicht hebben en zijn volgens mijn interpretatie uit filisofische oogpunt hebben geschreven en dan is vrije interpretatie toch mogelijk? Maar mijn suikerstokkerige schooljuf was het daar niet mee eens, en een onvermijdelijk lange discussie volgde.
Ik: Als je dichterlijke vrijheid in hokjes gaat stoppen, dan is de dichter bij de dood en komt creativiteit niet meer naar boven. Openminded people hebben ruimte nodig om te ademen.
Zij: Het tweede kwatrijn bevat alle elementen die de 'volta' moesten uitmaken. Eigenlijk is er helemaal geen 'volta'. De tegenstelling binnen de tweede strofe staat reeds vermeld in de laatste twee regels van de eerste strofe. In feite is er dan geen spraak van een sonnet, alleen van een gedicht met de rijmvorm van sonnet.
Ik: Whatever, Aubergine!
Uiteindelijk kwamen Fuccia en ik toch tot een overeenkomst. Ik hield mijn mond dicht en zij liet mij slagen.

Maar uiteindelijk heb ik veel aan Mevr. Krokus gehad. Ze heeft me leren nadenken over mijn woorden en ook al doe ik daar niets mee tijdens mijn praattsunami, maar geschreven denk ik er wel degelijk over na. Hoe is de opbouw, de spelling en loopt de zin qua stijl een beetje.
De laatste paar jaar is het droevig gesteld met de Nederlandse taal. Zo lees ik dagelijks over mensen die schrijven over ME moeder en JOU sgool. Ook hoor ik Nederlandse Maaskantpubers praten alsof ze jarenlang in Marrakech hebben gewerkt. Mixen van verschillende culturen is gezond, neologisme hoort erbij maar laat taal voor wat het is. Kanker is tegenwoordig iets goeds. Kankervet is heel erg mooi. Kankerhard is erg snel. Jeweet tog betekent dat je het begrijpt en wrede pattas zijn mooie schoenen. Leipe shit betekende in mijn tijd gevaarlijke poep. Misschien word ik ook een dagje ouder, maar discriminatie van taal en mens kan ik nog steeds niet uitstaan.

Zo werd een Marokkaanse medereiziger gisteren in de bus aangesproken alsof hij de hoofdverdachte was in het Neurenbergproces. En dit alleen maar omdat de controleuse hem niet had zien instappen en dus het inchecken van zijn abonnement niet vertrouwde. De jongeman reageerde nogal geagiteerd, wat in mijn ogen zeer begrijpelijk was. Valselijk beschuldigd worden is niet prettig. Hij keek mij aan voor wat bijval en pas toen ik haar op eigen niveau antwoordde dat deze jongeman wel degelijk nèt ingestapt was, en dat ze voortaan beter moet kijken wie er instapt hield ze op met haar Russische KGB-kruisverhoor.
Ik sprak met Achmed over vooroordelen. Hij was het gewend, maar werd er nog steeds boos over. Als ze mijn plaatsbewijs had gevraagd had ze gemerkt dat ik die niet had, maar dat deed ze niet. Waarschijnlijk omdat ik blank ben? Voor het eerst zag ik discriminatie van dichtbij, en het beviel me absoluut niet. Nu discrimineer ik zelf gelukkig nooit.

Blij dat ik openminded, hypocriet en tolerant ben...

Plannen en pianoles, het zal je beroep maar zijn...

Vandaag was ik vrij. Ik had een heerlijk vol dagje gepland, want ik was weer eens vrij en hou van plannen en van vrij zijn. In de ochtend een heerlijke wandeling met de Ridgeback, en daarna lekker sporten.34 minuten roeien en een geïmproviseerde yogasessie van 18 minuten nog eens 37 minuten crossfit erbij, omdat het kan. Nogal suffig en trillerig stond ik bij de bar van de sportschool te wachten op mijn versgeperste koolhydratenshake. Ik had nog niet ontbeten en na 89 minuten sporten vraagt mijn lichaam toch echt om brandstof.

Na het sporten had ik mijzelf 27 minuten de tijd gegeven tot mijn volgende afspraak, maar dit kleine half uur werd snel opgeslokt door een leuk gesprek met het meisje van de kinderopvang. Dus rennend naar huis, de hond ophalen, in de auto mieteren en doorscheuren naar het bos om daar met een vriend en zijn moeder en de rest van de rennende roedel even lekker buiten te spelen. Na precies 56 minuten had ik nog 17 minuten over om aan te schuiven bij mijn nieuwe pianoleraar Chris. De auto parkerend naast die van mijn nieuwe vriendinnetje Nienke zag ik mijn telefoon oplichten. Mijn collega belde me. Ik twijfelde of ik op zou nemen. Ik had nog 3 minuten voordat de les moest beginnen. Misschien wilde ze wel een dienst ruilen dus ik drukte de groene knop in.
Zij: Hey Tudé
Ik: Hey Maria

Zij: Waar ben je?

Ik: In Heemstede

Zij: Nee toch, je maakt een grapje...

Ik: Oeps, wat is er aan de hand?

Het was 14:30 en wat bleek? Ik had om 14:00 op mijn werk moeten zijn...
En je hoeft geen planner te zijn om te weten dat dat niet gaat. Tenzij je Michael J. Fox heet natuurlijk...
Okay, ik had dus een uitdaging. Pianoles in min 1,5 uur en dan nog naar werk rijden. In goed overleg met mijn lieftallige collega en mijn getalenteerde mede-pianiste besloten te gaan lessen en dan de hond onder te brengen bij Nienke thuis.
Eenmaal binnengekomen bij Chris konden Nienke en ik gedurende het lesuur elkaar niet aankijken.

Het verlaagd en vergeelde plafond van zijn woonkamer deed me denken aan een schuilkelder in Tsjernobyl. Sinds 1986 niet meer betreden laat staan schoongemaakt. Overal lagen verweerde partituren in stapels gerangschikt te wachten om gelezen te worden. Spotjes in de keuken stonden uit, of deden het gewoonweg niet waardoor het geheel in donker licht gehuld was.

Ik schoof mezelf achter de vleugel en Chris vroeg of we trek hadden in een kopje thee. Mijn hele lichaam schreeuwde nee, maar Nienke antwoordde met een lief:"Ja graag', dus ik kon niet anders dan meegaan in de uitdaging. Na een korte bespreking over onze doelstellingen mocht ik mijn talent laten horen. Na een uitmuntend uitgevoerde boer-er-ligt-een-kip-in-'t-water was mijn virtuoze begaafdheid vastgesteld.

Nienke nam plaats (met een snelle beweging veegde ze een ontsmettingsdoekje over het klavier) en speelde een subliem stuk. Chris en ik zagen de sterren van de hemel vallen. Niemand inclusief Nienke kon het stuk benoemen, maar kippevel maakte meester van onze muziekharten. Ook haar niveau was nu op waarde ingeschat.

Een korte omschrijving van mezelf en Nienke. Eén seconde wachten en we schreeuwen allebei: Duurt lang!
Als ADHD een stichting was, dan waren wij de voorzitters en oprichters.

Een korte omschrijving van Chris: Een Poolse, halfkalende gnoom, met ogenschijnlijk een voorliefde voor jaren '70 spencers, witte sportsokken in bruine Teva's en het laten vallen van stiltes tussen elk onverstaanbaar woord. Dit belooft een vruchtbare samenwerking te gaan worden waar de uitdaging zich niet alleen op pianistisch vlak zal bevinden.

Over smaak valt niet te twisten, maar op zijn volgende voorstel konden Nienke en ik toch echt niet ingaan.

Hij:Willen..........jullie............de...........Titanic.............leren............spelen........

Nienke:Uhm, da's toch Céline Dion?

Ik: Die moeten ze in een vliegtuig laten crashen op het hoofd van Khadaffi.

Hij....begreep.....het.......
Ondertussen was hij op zoek naar weer een topper uit de 80-er jaren.
Nienke en ik speculeerden over Depeche Mode, Duran Duran, of zelfs Milli Vanilli.
Chris kwam aan met Hello van Lionel Richie. Nu was hij de bladmuziek hiervoor gelukkig kwijt in zijn naar eigen zeggen georganiseerde chaos, dus Hello was meteen Goodbye. We namen de regie over en stelden voor dat wij zelf wat stukken zochten en hem dit volgende keer aan hem zouden overhandigen ter aanvulling van commentaar.
Chris.........was.........het........daar.......mee............eens...

Een volgende afspraak klinkt me als muziek in de oren...

De vrouw...pingen en internetshoppen

Een Afrikaanse vrouw loopt balancerend met veertig liter water op haar hoofd. Ze is op weg naar de enige waterbron in de buurt van haar huisje. Deze bevindt zich op twintig kilometer lopen. In de zinderende Afrikaanse hitte is dit bepaald geen makkelijke klus. maar het is niet anders, ze weet niet beter. Op haar schouder bungelt haar ondervoede babytje, in een doek gewikkeld. Ze heeft nog twee handen over waar ze twee plastic tassen vol met lege flessen meedraagt. Thuis wachten haar hongerige man en zeven kinderen op haar terugkomst. Haar voeten doen pijn door het lange lopen over de stoffige rode Afrikaanse bodem. En nog steeds behoudt ze haar waardigheid. Voor een fotograaf zou dit een prachtig plaatje zijn. Thuis aangekomen sprokkelt ze nog even wat hout, maalt wat rijst en kookt voor haar man, zijn bijvrouwen en zeven kids.

Een Amerikaanse dame loopt balancerend met veertig tassen in haar handen. Ze is op weg naar de enige Gucci winkel in de buurt van haar vrijstaande villa in Beverly Hills. Deze bevindt zich op tien kilometer rijden in haar benzineslurpende Bentley. In de bloedstollende hitte van Los Angeles is dit geen makkelijke klus, maar het is niet anders, ze weet niet beter. Op haar schouder bungelt haar Fendi tas met daarin haar moccabruine chiwawa. Haar voeten doen pijn door het lange lopen op haar achttien cm hoge Cavalli's over de Hollywood Blvd. Ze weet dondersgoed hoe ze haar status moet behouden. Volledig dichtgebotoxed zodat ze nergens meer zweet en alles strak staat. Thuis aangekomen laat ze haar interieurverzorgster even een kopje koffie zetten en de tassen rangschikken op kleur, grootte en gewicht. Even later belt de catering op dat ze ietsje later zijn.

Een Nederlandse vrouw fietst met vijf tassen aan haar stuur, veertig kilo boodschappen in fietstassen en haar kind in het zitje de drie kilometer naar haar twee-onder-een-kap-woning in de Koninginnebuurt. In het koude en winderige Nederland is dit bepaald geen makkelijke klus, maar het is niet anders, ook al weet ze wel beter. Ze had eigenlijk met de auto moeten gaan. Of beter nog, internetshoppen via de Albert Heijn online de bestelling moeten plaatsen. Op haar schouder bungelt haar H&M tas volgepropt met kinderspullen. Haar voeten zijn opgezwollen door haar te warme Uggs en de lange wandeling door de stad. Haar trouwe viervoeter kwispelt vrolijk vastgebonden aan de bagagedrager. Zwetend als een sprinter in de sauna pingt ze nog even met haar vriendinnen en komt doodvermoeid thuis. Ze pakt de boodschappen uit en begint meteen maar met koken.

Ik ben zo blij dat ik geen vrouw ben...