Dorst...

Laat ik beginnen Heineken te bedanken voor mijn geboorte. Zonder deze goudgele rakker had mijn bestaan niet bestaan.
Het zal zo rond 1970 geweest zijn dat het meisje, dat zich later mijn moeder mocht noemen, mijn vader voor het eerst ontmoette. Mijn moeder was met een paar vriendinnen zichzelf in een coma aan het zuipen. Dat heette toentertijd overigens gewoon nog borrelen. Ze kon zich niet inchecken via Foursquare en mijn vader zat ook niet haar Circle. Facebook en Google+ bestonden nog niet. Bill Gates had zijn eerste Wordje nog niet gesproken en Steve Jobs deed zijn plasje pas net op zijn IPodje.

En zelfs zonder deze hulpmiddelen hadden mijn ouders elkaar ontmoet. Hoe deed men dat vroeger? Deze ontmoeting berustte zich puur op het fysieke verschijnsel dorst. Pa liep zwalkend met zijn matties over het Leidse Plein richting het Centraal Station. Zijn vrienden wilden naar huis, ze lagen eraf. Mijn vaders was niet te stoppen. Zijn dorst was onverzadigbaar. Elke zondagochtend, als hij zich realiseerde hoeveel dorst hij had, besefte hij zich dat hij de avond ervoor meer had moeten drinken. En dat besef zorgde er deze zaterdagnacht voor dat hij zich helemaal alleen naar de Heinekenbar begaf.

Aan de bar zat mijn moeder. Een prachtig meisje, een vrouw in wording. Geboren in een zwaar gereformeerd gezin had ze nu de leeftijd om zich af te zetten tegen het strikte regime van haar moeder. Weliswaar geen bier, maar wel vele liters van het bloed van Jezus Christus. Ze liet deze rode vloeistof en mijn vader tot zich komen. Eenmaal aan de praat geraakt lieten mijn Katholieke vader en Gereformeerde moeder de boel de boel en raakte mijn moeder na een aantal jaren bevlekt ontvangen. Dit ging niet van een leien dakje, want de dwarsligger als ik ben, bepaalde ik zelf het tijdstip van geboren worden. Omdat het wachten nogal lang duurde bestelden zij tegelijkertijd nog twee kindjes uit Korea en namen er één over van toenmalige vrienden. Binnen een jaar mochten zij zich de trotse ouders noemen van vier kinderen.
Ik stel me voor wat er gebeurd zou zijn als mijn vader geen dorst had gehad, en mijn moeder een geheelonthouder. Dan had ik misschien de zoon geweest van Jobs of Gates.
Lang leve de dorst...en zwangere moeders!

Jeugdliefde

Ik was veertien, zij een meisje. We waren al een jaar om elkaar heen aan het draaien. Honderden briefjes gingen vooraf aan die eerste kus. Marjolein was het mooiste schepsel dat er op de school rondliep. Tenminste, dat vond ik dan. Ze had witblond haar, azuurblauwe ogen en kwam uit Hillegom. Wat wil een puistende puber nog meer? We hadden allebei nog nooit gekust en zo rond briefje 127 hadden we afgesproken om op de aankomende woensdag achter het biologie lokaal voor het eerst te gaan zoenen.

Nog twee dagen en het zou gebeuren, de zenuwen gierden door mijn strot!!
De bewuste ochtend, na een compleet slapeloze nacht had ik me goed voorbereid. Ik had mijn drie baardhaartjes zorgvuldig verwijderd en de aftershave van mijn broer leeggespoten op mijn nek. Ik vond dat ik er goed uitzag in de zelfgemaakte trui van mijn moeder en mijn spiksplinternieuwe NewBalance. Uiteraard met volle tegenwind fietste ik samen met mijn zusje langs het Spaarne, via het Houtplein richting de Wagenweg. Het was nog vroeg, ik had zin in die eerste kus en het regende hard. Heel hard! Mijn zusje fietste vloekend voorop. Haar paraplu (we vonden allebei regenpakken voor sukkels) hield ze voor haar gezicht. De auto van rechts zag ze niet aankomen, en mijn harde brul dat ze moest remmen beantwoordde ze met een opgestoken middelvinger.

De auto schepte haar frontaal en als een aangeschoten adelaar vloog ze nog een meter of tien door de lucht waarna ze een duikvlucht richting het asfalt nam. Het asfalt won het van haar schedel en ze lag roerloos op de grond...
Dat wordt dus niet kussen vandaag, dacht ik. Ze had een flinke knal gemaakt zo te zien. Uit de aanvallende auto stapte een oud vrouwtje dat ik gemakshalve maar even voor rotte vis uitmaakte. Hoe ze zo dom kon zijn om mijn zusje aan te rijden en mijn mogelijkheid tot een eerste kus te vernietigen. Uit het niets schoot er een ambulance om de hoek van de Tempelierstraat richting ons. Mijn zusje en ik werden ingeladen en mochten een ritje met ze mee. Of ze me daarna even naar school konden brengen, ik had namelijk een belangrijke afspraak. Ik geloof niet dat ze daar rekening mee gingen houden.

Om een uur of elf, nadat ik mijn moeder en de school had ingelicht en ik mijn zusje met slechts een zware hersenschudding en een paar hechtingen veilig alleen kon laten ben ik weer terug naar school gegaan. Ik zocht naarstig naar mijn speekselpartner maar kon haar nergens vinden. Aan het eind van het zevende lesuur kwam ik Marjolein tegen in de gang. Ik legde haar uit dat mijn zusje aangereden was en dat ik haar bijna voor dood had achtergelaten om de kus door te kunnen laten gaan. Ik maakte weer een goede kans. We liepen samen naar het biologiegebouw om 'het' te doen. Na vijf minuten was ik er wel weer klaar mee. Voetballen is toch een stuk leuker.

De volgende dag, mijn zusje was weer bij kennis, zag ik Marjolein weer in de klas. Op haar mond zat een koortslip ter grootte van een voetbal. Mijn beeld van de liefde was volledig bijgesteld en ik besloot er een laatste briefje aan te wagen. Op haar vraag of we vandaag weer zouden gaan zoenen, antwoordde ik zo empathisch en tactisch mogelijk: 'Kun je rekenen? Reken er dan maar niet op!' Ik was volledig afgeknapt en het kwam ook niet meer goed ons.
Marjolein en Tudé waren passé.

Soms is het verlangen fijner dan de werkelijkheid. Zelfs na tien of twintig Marjoleinen...

Het geheime genieten...

Volgens mij houdt iedereen van observeren en op z'n tijd zelfs een beetje gluren.
Met behulp van een donkere zonnebril of zoals de bejaarden achter het half gesloten gordijn.
Zeg nou eerlijk, flaneren over de Barcelonese ramblas of iets simpelers als de boulevard van Zandvoort zou niets aan zijn zonder de bewustwording van het bekeken worden.
Het bekijken gaat hand in hand met beoordelen en in veel gevallen veroordelen. Niet heiliger dan de Paus heb ik mezelf hier ook meerdere malen schuldig aan gemaakt. Op het terras praten we over die gast met, hoe durft ie, zijn witte sokken in boklelijke Teva's, het tè jonge meisje met het tè korte rokje aan (ík vind het kunnen, mijn tafeldame niet), en het modepootje, geïnspireerd door Leco himself.

Wat zou er gebeuren als we niet meer zouden gluren en onze meningen er niet zomaar uitkotsten als een spontane epileptische aanval? Gewoon onbevooroordeelt zijn.
Iedereen zou in joggingbroek en ongewassen haren de straat op kunnen. Hoezo überhaupt nog kleren aan trouwens? Je hoeft niet meer te sporten want een onsje meer of minder wordt niet meer besproken. Mensen zouden weer onbevangen kunnen reageren ten opzichte van elkaar. Niemand zou zich in de maling genomen voelen, uitgelachen of gepest. Mode en trends zouden volledig vervagen. Net als kunnen wij nu ook ongegeneerd aan elkaar ruiken en snuffelen. Ruikt de kont of het kruis goed, dan gaan we spelen!
Hoe simpel kan het zijn?

Met de komst van het sociale netwerktijdperk is voyeuren weer volledig herboren. Sterker nog, we doen het openlijk en laten zelfs onze reacties achter, voor een ieder te lezen. Files op de digitale snelwegen veroorzakend! We kunnen niets anders dan ons vergapen aan jonge meisjes in bikini's, kwijlende kleuters en MILF's en Cougars in hun quarter of mid-life crisis. En ik smul! Ìk ben de jongen in de snoepwinkel die niet voor een kwartje een zakje snoep mag kopen maar voor een gulden (oude munteenheid van verloren tijden toen de lucht nog schoon was en de sex nog smerig).

En deze gulden is sinds Facebook een volle daalder waard. Ik geniet van de zelfverheerlijkingsmarketing die het Facebookvolk toepast. Volledig exhibitionisme is weer toegestaan. Niet alleen qua foto's maar ook qua gemoedstoestand. Alle ellende ligt op straat. Maar tóch mis ik iets. Ik mis het nostalgische voyeuren in het geheim. Het observeren van de zonderling en daar samen in het geniep over praten.

Het eenzijdig voyeurisme is niet meer. En meer en meer verlang ik terug naar de tijd van de telelens en de sterrekijkers...

De onbekende man..

De man met zijn hond

Elke ochtend word ik wakker van het geblaf van zijn hond. ik voel de harde spijlen van mijn houten bankje diep in mijn rug gegraveerd en ik denk aan wat voor een type hij zou zijn.
Hij ziet er zelfverzekerd uit, loopt met rechte rug en stevige pas zijn rondje door mijn park. Hij houdt overduidelijk veel van zijn hond wat ik kan concluderen uit de lieve manier van omgaan met haar. Hij let op haar, speelt met haar en gooit met overigens grote precisie haar stokken van links naar rechts door het park.

Ik vraag me af wat er in hem omgaat, wat hem beweegt en wat zijn doelen zijn. Hij maakt een praatje met iedereen in het park en het lijkt wel alsof het voor hem een tweede natuur is. Mensen lopen graag een rondje met hem mee en ik zie zonder uitzondering zijn vrolijke blik gekopieerd worden. Hij loopt rustig een rondje extra als hij denkt dat zij dit nodig hebben. Ik bewonder hem! Ik bewonder hem om het geluk dat hij uitstraalt, zijn makkelijke omgang met de andere parklopers en zijn ogenschijnlijk fijne leven. Ik weet dat hij mij ook in de gaten houdt want zijn hondje laat hij altijd naar me toekomen om me vervolgens met een schuin oog te bekijken. Ik denk dat hij het niet eens in de gaten heeft dat ik het door heb dat hij foto's maakt van mij en mijn mooie parkbankje. Ik hoop dat ik er een beetje goed opsta en dat hij niet denkt dat het kratje Heineken met daarin al mijn bezittingen leeggedronken is door me...

Ik loop weer lekker door het park. Ik hou van de stilte zo vroeg in de morgen. De zon breekt net door, en de temperatuur is precies goed. Een zacht warm zeebriesje waait door het park en kust mijn ogen langzaam wakker. Soms ben ik wat later in dit prachtige park en dan is het meteen weer zo druk. Dan loopt het hele park dicht met poepende honden en poeppratende Haarlemmers. Mijn God, wat heb ik een hekel aan mensen in het algemeen en hondeneigenaars in het bijzonder. Dat eeuwige geouwehoer van die mensen over hun honden, dat het lekker is dat ze ze leuk samen rennen en dat haar hondje Muis toch best een beetje bang is voor grote honden. Nou en!!! Het lijkt wel of ze het erom doen. Alsof ze achter het raam van hun saaie rijtjeswoningen me voorbij zien lopen, elkaar bellen dat ik eraan kom en dan massaal spontaan het Kenaupark gaan bezoeken. Het lijkt wel alsof ik op therapeutische basis daar mijn rondje doe. Welkom bij KenauKliniek voor Mentale Mafkezen. Ik ben uw dokter, Mijnheer Connes, en kieper al uw ellende maar in mijn oren.

En dan die stinkende zwerver die elke ochtend dat houten bankje ligt te bevuilen met zijn zwetende dranklichaam. Ik heb mijn hond inmiddels zover getraind dat ze hem in ieder geval wakkerblaft in de hoop dat ie weg zal aan. Maar deze in delirium tremens verkerende ignorantijn merkt helemaal niets.
Hij zal zijn kratje Heineken wel de vorige avond meester hebben gemaakt en ligt nu zijn roes uit te slapen.
Ik maak wat foto's van hem voor op Facebook en denk erover een verhaaltje te schrijven over hem en zijn volgelingen.
Ik doe het maar niet, want ik heb nog wel enig gevoel voor privacy...

Digitaal geluk...

Ze keek geesteloos voor zich uit. Haar lege ogen vulden de sobere ruimte.
Omringd door vergeelde zaken uit een vergrijst verleden slopen haar dagen echoënd voorbij.
De houten, door haar vader gemaakte tol, waar ze als kind zoveel mee gespeeld had draaide geen rondjes meer. Ze lag stil in de vensterbank. Een laagje plakkerige stof omhulde het ooit strak glimmende hout.
De stilte waar ze vroeger zo naar hunkerde was nu van onophoudelijke aard.
Het dagboek waar ze dagelijks haar geluk in vereeuwigde lag al maanden onaangeroerd op haar schoot. De wollen deken die haar oude, broze benen nog enige warmte gaf, vertoonde overal slijtageplekken.
Een straaltje zonlicht valt over haar gezicht, ze heeft het amper door. Haar ijswitte haren vallen als tralies voor haar ogen. Met een zachte aanraking ordent ze de lokken met een speld weer op hun oorspronkelijke plek. Alles in haar leven verloopt nu volgens een vaste regelmaat. Dit was vroeger wel anders.

Vreugde en energie waren onlosmakelijk met haar verenigd. Ze was de bron waar iedereen hun dorst kon lessen. Met vijf zonen in een periode van acht jaar was er geen ruimte voor rust. De zoons met elk hun eigen unieke behoeftes vroegen ieder om een specifieke behandeling. De knaapjes waren getalenteerd, dat wist ze al vanaf het begin. En de moeder die ze was wilde ze hun deze talenten niet ontzeggen. Ze cijferde zichzelf weg zoals geen enkele moeder dat kon. Ze stond in dienst van hun geluk, het was haar levensdoel, haar eigen stukje paradijs op aarde.
Stuk voor stuk heeft ze gepolijst tot volmaaktheid in haar ogen behaald was. Ze was tevreden, ja zelfs een beetje trots op wat ze had bereikt.

Maar nu was het stil, de deur naar haar kleine kamertje opende zich op slechts op gezette tijden en doorbrak hiermee haar eenzaamheid.
Driemaal per dag kwam de verzorging binnen. En ze troffen haar steeds in dezelfde houding aan. Haar rug naar de deur, haar ogen strak naar buiten gericht. Smachtend naar de thuiskomst van haar kroost. Haar jongens kwamen al jaren niet meer langs.

Op het bureau zoemde bijna onhoorbaar een oude computer. Haar enige hoop zat gevangen in dat kastje waarvan ze de bediening amper beheerste.
Elke dag vroeg ze de zusters te kijken naar een nieuw bericht.
Ze wachtte op een geluid. Een geluid van geluk. Een zachte *ping*.
Ze wachtte op een bericht van haar verongelukte zoons.
Haar vroegere paradijs had plaats gemaakt voor virtueel digitaal geluk...

Op zoek...

Het onbegrijpelijke aan het leven is, dat het begrijpelijk is.
Gisteren liep ik hard. Het weer voelde als een warme deken. In het bos werd ik omarmd door de geur van gras, mos en bladeren. Ik kwam een soort van thuis. Het ruizen van de rust reageerde op mijn emoties en zorgde voor ontembare energie. Ik bleef lopen, kilometer na kilometer.

Onvermoeid vervolgde ik mijn weg. Ik wilde mezelf onderdompelen in dat gevoel van sereniteit. Ik was alleen, en lang niet zo gelukkig geweest. Ik was de natuur en zij deelde zichzelf met mij.

Ik voelde de geuren gestaag mijn zintuigen prikkelen. Mijn huid vermengde zich met de bladeren en langzaam werd ik door het bos opgezogen. Ik voelde mijn voeten de grond in zakken. Een klein vogeltje wroette zachtjes met haar snaveltje door mijn haar. Een goeie plek voor het bouwen van haar nestje.
Ik zou niet moeten drinken in de ochtend...

Ongevraagd...

Vanochtend vroeg liep ik vanuit mijn nachtdienst op weg naar huis. Een licht en warm Zandvoorts zeewindje verwelkomde me. Voor mij de geur van vrijheid, voor gynaecologen waarschijnlijk weer een heel andere associatie. Op straat vliegt her en der achtergelaten afval langs me heen. Mijn hond kwispelt vrolijk door deze Haarlemse herfst. Ze rent van plastic zakjes naar witte papiertjes, en beleeft hier overduidelijk plezier aan. Logisch, ze weet dat we op weg zijn naar Het Kenaupark en de daarop volgende lievelingsbezigheid: vreten! Ik hoorde onlangs dat het woord Kenau ontstaan is in Haarlem. Een potige dochter van een Haarlemse scheepsbouwer die tijdens het Haarlems beleg de Spanjaarden een behoorlijk tapaatje heeft laten ruiken.

Op dit tijdstip is de anders zo druk bezochte Grote Houtstraat vrijwel verlaten. Op de Grote Markt staat een andere Haarlemmer, Laurens Janszoon nog steeds fier met zijn rechterhand opgeheven te pronken met wat hij Nederland zou hebben gegeven. We weten jammergenoeg allemaal dat de Duitsers de boekdrukkunst hebben uitgevonden, maar houden dit angstvallig voor ons. Alsof wij dit op ónze beurt niet gewusst haben.
We lopen samen de Zijlstraat in, in een best wel euforische stemming. Geluk valt soms te vinden in kleine dingen. Een vroege fietser komt ons tegemoet. Jammer. De stilte zal weldra doorbroken worden. Misschien negeer ik hem wel en blijven de hond en ik samen nog even in onze bubbel zitten.

"Je moet die hond aanlijnen hoor, honden mogen niet loslopen in de stad, anders krijg je een boete," schreeuwt de fietser. De stilte breekt in stukken en de bubbel spat uiteen.
Acuut schiet ik in een depressie en bedenk snel een scherpe oneliner om deze man de mond te snoeren. Ik denk erover om de man na te schreeuwen dat een muilkorf voor mensen de Nobelprijs van de Vrede zou moeten verdienen. "Dank je wel voor de tip, ik zal er rekening mee houden," is mijn antwoord.
Behoorlijk geïrriteerd door mijn slappe return loop ik verder richting het park.

In het park aangekomen zitten we allebei weer volledig in onze Zen. Alles is groen en de ochtenddauw ligt in prachtig parelende druppels op de sprieten van het gras die als de wave in een stadion heen en weer wiegen. Een zwerver op een bankje wordt langzaam wakker van mijn geroep en de hond zijn geren.
"Je moet die hond aanlijnen hoor, honden mogen niet loslopen in het park, anders krijg je een boete," schreeuwt de zwerver. Waar zijn de tijden gebleven dat zwervers met grote stokken de stad uitgejaagd werden. Waar is die Kenau als ik haar nodig heb? Ik wil hem zeggen dat drank minder kapot maakt dan mij lief is, maar ook hem bedankt ik voor zijn advies.
Weg Zen!  Godver, wat is dat toch met ongevraagd advies?

Mijn advies? Zeg ik lekker niet...

Solliciteren

Behalve naar een pak slaag kun je ook solliciteren op een baan. Om welke redenen zou men dat doen? Voor het absoluut uit de Dikke van Dale te schrappen rotwoord uitdaging, om de verveling op de huidige baan te doorbreken of gewoonweg omdat je collega's je de keel uitkomen...
Iedereen heeft een eigen beweegreden om over te gaan te vertrekken naar een volgend station. Ik kan hier alleen naar begrip en bewondering voor hebben. Bleef men vroeger 45 jaar bij hetzelfde bedrijf, tegenwoordig is de 5 jaar passeren al een mijlpaal.

Voor iedereen geldt hetzelfde als er gesolliciteerd moet worden. Voorbereiden op het gesprek, de juiste vragen voorbereiden in combinatie met de antwoorden. Slechte eigenschappen omzetten in goede en motivatie aangeven waarom je juist deze baan wilt en waarom jij "The Golden Child" bent voor deze baan.
Do's and don'ts zijn er volop tijdens dit gesprek.
Een absolute don't is underdressed voor de dag komen.
Na de vraag of je iets wilt drinken zou ik je ook adviseren niet te antwoorden met:" Doe mij maar een glas champagne, ik heb namelijk een enorm goed gevoel over dit gesprek."
Grote kans dat je met 5 minuten in je zondagse pak buiten de bus kan pakken...

Hoe onderdruk je de zenuwen die zich vanuit je oksels naar buiten persen als een zomerse onweersbui? Niet iedereen kent het fenomeen botoxgebruik voor onder de armen. Wel een aanrader trouwens. Het zoeken naar de juiste balans tussen ondervoorbereid en overvoorbereid zijn is een must. Niet té spontaan en vrij maar je ook niet gedragen als een besproken tafeltje in een driesterrenrestaurant.
Ik zal mezelf niet voor meer verkopen dan ik waard ben. Twee partijen zullen gedesillusioneerd uit de strijd komen en daar wordt niemand beter van! Dus ben ik wie ik ben en daar zullen we het mee moeten doen.

Dus ging ik voor het eerste gesprek, voorbereid door mijn oudste vriend met zijn Gestapo-interviewtechniek, met een gerust hart naar de gewilde werkgever. Het gesprek met deze twee dames liep vlot en goed. Goede vragen heen en weer en volgens mij een goede klik gezien de uitnodiging voor een herhaling. Na twee annuleringen van het tweede gesprek schoot drie keer is scheepsrecht door mijn hoofd.
Aangekomen in mijn reserve zondagse pak kwam ik wederom aan op het hoofdkantoor. Op de gang zat een bekende dame van mijn vorige werk en toevalligerwijs had zij daar dezelfde functie als mijn huidige interviewster. Samen liepen we enthousiast babbelend naar de laatstgenoemde.
Een onorthodox gesprek gevoerd in 25 minuten volgde. Alsof we in mixed dubbel met Matthijs van Nieuwkerk zaten sloegen we de ballen heen en weer. Na een spannende tie-break was haar vraag (vooruitlopend op de zaken zoals ze zelf aangaf) wanneer ik kon beginnen.
Wat mij betreft nú was mijn antwoord. Over het salaris is nog niet gesproken maar over dit struikelblok vast meer. Wanneer en hoe begin je over geld? Ik zal wat advies moeten inwinnen bij de dames van lichte zeden...of mijn oudste vriend.

Mijn oudste vriend is op vakantie...

Back to the past...

De wekker gaat. Zoals altijd véél te vroeg. Maar nú, met het deuntje van Oren Lavie's Morning Elegance valt het een stuk minder zwaar. Tijd voor een afspraak met een vriendin in Amsterdam. Met een bijna afgestudeerde dokter reis ik samen in de trein, lachend om de humor die we bij elkaar opwekken. Positieve elektriciteit zorgt voor een stroom van energie.
Maar één halte met de metro en ik stap uit op perron Nieuwmarkt. Ik kies zoals altijd met 50% kans de verkeerde uitgang totdat een klein mannetje met grote tanden mij tot een halt roept en me vraagt waar de uitgang van de Nieuwmarkt is. Pas op dat moment besef ik me, of beter Nederlands besef ik dat Nederland het dichtstbevolkte bordenwegwijzersysteem heeft van Europa en neem de man onder mijn vleugels mee naar de juiste uitgang.

Het allervriendelijkste kaboutertje begint spontaan te vertellen dat hij een hoogbegaafde pianiste les moet geven. In eerste instantie neem ik hem niet al te serieus maar naarmate zijn verhaal vordert begin ik te begrijpen dat hij wel degelijk is wie hij zegt dat hij is. Oud-directeur van het conservatorium in Amsterdam en Utrecht, actief propagandist van moderne klassieke muziek, en jarenlang presentator van Musica Nova op radio 4.

Ik zeg hem bij de uitgang gedag en we bedanken elkaar voor deze spontane ontmoeting. Tè vroeg zoals altijd plof ik neer bij café Fonteijn en Google meteen meneer Hartsuiker. Een indrukwekkend CV. Ik zie de naam van een van zijn docenten staan; Wolfgang Wijdeveld. Deze naam ken ik. Mijn pleegzus haar vader ,een bekend componist was ooit zijn leraar en mijn ontmoeting met de oud-directeur brengt zijn verleden verrassend terug. Ik ren achter hem aan om te vertellen dat we onbewust een band hebben. Hij loopt net het Bethaniënklooster binnen en ik klop op de deur.

Verbaasd doet hij open en ik leg hem uit over mijn zus en haar vader. De hoogbegaafde pianiste komt ook binnen lopen en zo krijgen we beide een rondleiding in zijn wereld. Een rondje back to the past. Deze man, geboren in 1933 vertelt gereanimeerd over zijn leven in en van muziek. Met open oren luisteren we naar zijn levensverhaal. Oudere mensen hebben 'soms' zoveel moois te vertellen als we er de tijd voor nemen.
Té haastig voor een persoonlijk concert van de hoogbegaafde pianiste, neem ik afscheid met de belofte hem snel een keer op te zoeken in Utrecht. Buiten aangekomen bel ik mijn zus en steek haar vervolgens aan met mijn enthousiasme. Deze toevallige ontmoeting bezorgt haar ook hernieuwde herinneringen.

Alsof de duvel ermee speelt kom ik richting de afspraak nog twee oud-klasgenoten tegen.

Wij hebben nog de helft van ons leven te gaan voordat ik mezelf tegenkom.

Ik ben benieuwd naar 2062, en hoop dat ik ook de tijd voor mij zal nemen...

De schijf van vijf...

Gedurende de dag val ik vaak van de ene verbazing in de andere. Opgegroeid met de Nederlandse cultuur ben ik gewend geraakt aan onze multiculturele samenleving. Mijn jeugd doorgebracht in Schalkwijk, zag ik om mij heen de schijf van vijf haar intrek doen. Zo kwamen Couscous, Bami, Soto ajam, Turks Fruit en Kouseband ons mooie landje verrijken met hun culturen.

Turks Fruit zorgde in de beginjaren voor bizarre praktijken. Een overvloed aan deze vitaminen veroorzaakte een smaakverandering binnen de Nederlandse aardappelbeschaving. In de jaren zeventig werd er zelfs een film over gemaakt waarin het fruit niet voor de poes was.

Van Bami hebben we vrijwel niets gemerkt. Dit smaakloze gerecht zorgde voor weinig opschudding en heeft in Nederland nooit echt voeten in aarde gehad. We raakten er een aantal keren per maand mee in aanraking en daar is het bij gebleven. Bami bleef voornamelijk populair onder eigen volk.

Soto Ajam met zijn Nederlandse invloeden heeft tot op de dag van vandaag nog steeds grote populariteit en zorgt voor geen enkel integratieprobleem. Met zijn sterke eigen identiteit onderscheidt hij zich met de andere gerechten. En overall zijn we er erg blij mee!

Kouseband werd gek genoeg niet erg warm onthaald. Maar met andere gerechten boekten ze meer succes dus dat gevoel ging snel over.
Dan blijft er nog één gerecht over. Couscous. Daar zijn de meningen nog steeds over verdeeld.
Een klein aantal smaakt nog steeds niet naar meer. Maar het kan natuurlijk niet zo zijn dat in ons culinair gastvrije landje een klein groepje gerechten het verpest voor de rest. Ik lust alles zolang ik maar weet wat er in zit. Dus doe ik genoeg voorwerk over de herkomst, geschiedenis en toegevoegde waarde van de inheemse maaltijden. Hierdoor snap ik de verschillende smaken beter. Mij verbaas je niet meer met bizarre en gekke diners. Ik hou van aparte smaken.

Ga lekker uit eten in Schalkwijk en geniet van alle verschillende smaken die de wijk rijk is.
Misschien komt het omdat ik de laatste tijd weer niet zoveel meer proef...
Anosmie heet dit, wat een verademing. Ik zou het iedereen gunnen.

De Sint heeft pijn...

Sinterklaas,

Wie is er niet groot mee geworden?
Wekenlang worden we als kind gek gemaakt met zijn komst. Een chantagemiddel pur sang voor menig didactisch incompetente ouder.
En daar sta ik dan, blauwbekkend aan de kade. Mijn handen diep verstopt in mijn wanten en mijn nek hermetisch afgesloten door een prikkelende zelfgebreide shawl. En pas na uren mijn stembanden te hebben misbruikt door het zingen van Nederlandse Sint chansons komt die oude man aangevaren.

Op zijn dooie gemakkie tuft zijn bootje richting de wal. Zijn wimpels heen en weer waaiend.
Wie denkt ie wel dat ie is? Dat we hier met 2000 kinderen en nog eens 1000 volwassenen alle tijd hadden? Het hele jaar je best doen om vervolgens daarvoor een cadeautje te krijgen waar je eigenlijk niet eens blij mee bent. Zeg eens eerlijk. Als kind zit je toch niet te wachten op een paar sokken en onderbroeken van de HEMA? Als kind zit je toch niet te wachten op angstdiarree door het wachten op de goede Sint zijn bons op de deur?

Maar één ding vond ik fijn. Voor één ding deed ik het hele jaar mijn best, werd ik warm van binnen en voelde me intens gelukkig. De blik van, en de aai over mijn hoofd van die lieve oude grijze man. En dan zijn woorden; "Rogier, hoe is het met je, ben je braaf geweest?"
Die enorm fijne en warme stem van Sint. Rillingen over mijn lijfje als hij die woorden uitsprak. Ik keek dolgelukkig naar de televisie als hij weer eens door Dieuwertje werd geïnterviewd. Zijn langzame manier van praten en tot in perfectie uitgevoerde bewegingen. Zo moest de Sint worden neergezet.

En zo werd de Sint ook neergezet.
Tot het moment van mijn zevende levensjaar. Ik zat de hele avond al zwetend van angst achter mijn vader schuilend, wachtend op die bons! En ja hoor, rond een uur of 20.00 was het dan zover. Misselijk van de bizarre hoeveelheden pepernoten en marsepein schrok ik mijzelf een kapoentje.
De bons bleef echter uit. Het was meer een doffe plof, gevolgd door een AUW en een GODVERDOMME!

Dat klopte niet echt met de belevenis van de voorgaande jaren. De traditie zegt BONS en dan rennen naar de deur en niemand zien...
Maar auw en godverdomme hoorde daar zeker niet bij...
Mijn vader schoot naar de deur en zag hem daar liggen. De Sint lag op de grond. Gevallen van ons gladde dak en kermend van de pijn zag ik dat zijn arm ietswat onnatuurlijke vormen had aangenomen. De Sint had de elleboog van zijn linkerarm aan de voorkant zitten. Zelfs een 7-jarig jongetje begreep dat dat niet kon kloppen.
De baard van de Sint was verschoven en maakte plaats voor de snor van mijn ome Manus...

Een gedesillusioneerd kind achterlatend... Sinterklaasje, verzonnezonnezonne, gooi wat in mijn....

Lust, Liefde...en...PART II

Met haar rechterwijsvinger drukte ze op de entertoets en Lust was toegevoegd. Ze was het niet gewoon vreemden toe te voegen. De meeste mensen die ze toegevoegd had, stamden al uit haar dagelijkse vriendenkring, met hier en daar een verdwaalde collega of oud klasgenoot. Deze had ze in het Facebooktijdperk eigenlijk één op één meegenomen. MSN was een verouderd medium aan worden.
Sinds Liefde haar relatie met Egoïst was beëindigd, nu zo'n drie maanden geleden had ze haar op sterven na dode laptopje bijna niet meer aan gehad.
Ze was voornamelijk bezig met het luisteren naar liedjes uit 'zijn' tijd, foto's aan het sorteren en sms'jes te schiften. Een bezigheid waar ze avond na avond mee kon vullen. Haar oude Samsung met daarin zijn 2368 gestuurde en bewaarde berichten moest nog gefilterd en gesorteerd worden op relevantie, leuk, leugens en ontroering.
Elke keer als een bericht zich opende kwam het zandlopertje in beeld. Benieuwd naar de inhoud van het bericht zocht ze de bijbehorende verzonden berichten op en verwerkte deze samen in een gebundeld schrift. Zo kwam stukje bij beetje de categorisering van de dialogen tot stand. Ze voelde de emotie van hun avonden samen praten opnieuw, verloren toekomstbeelden, wederzijds onbegrip en uit de hand gelopen en in ruzie eindigende discussies weer in volle hevigheid opkomen. Maar ze had dit nodig voor de verwerking en acceptatie van het stoppen van de relatie met haar ex, Egoïst.

Hij was haar achteraf niet waard, en na hun twee jaar durende relatie koos ze eieren voor haar geld en stuurde zijn werkeloze kont de laan uit, zo gelijk de paden op.
Ze was in haar reconstructie van het verleden met hem erg zorgvuldig. Alle feiten wogen mee, hoe summier en minuscuul ze ook leken. Alles was van belang. Alleen door deze precieze wederopbouw kon ze achterhalen wat haar aandeel in de relatie was geweest ten opzichte van hem en na dit intensieve onderzoek afronden.

Lust was ook gestopt met zijn relatie met Leugen, maar zag dit op een geheel andere manier door zichzelf benaderd en verwerkt worden. Zoals zijn beste vriend hem een half uur na de "brake-up" al door de telefoon meldde:" Gast, je kan nu weer alles doen met wie, waar en wanneer je wilt, ik ben stikjaloers op je."
Alhoewel deze opmerking vrij vroeg kwam, was de kern ervan een significante waarheid. Inderdaad was hij weer een vrij man! Na een korte rouwperiode van drie dagen stortte Lust zich als vanouds op zijn grote hobby. Vrouwen! De jager in hem werd weer wakker en gedurende deze periode van opwaaiende zomerjurkjes leek het hem dan ook absoluut geen moeite te kosten om zijn prooien te vinden en meteen te verorberen. Zijn oude trukendoos haalde hij onder het stof vandaan en opende deze. Hierin zat zijn externe geheugen voor wat betreft zijn tactieken, uitvoerig beschreven plannen van aanpak, tips en tricks.
Zijn doos van Pandora, waarvan hij gezworen had deze nooit weer te openen. Met daarin wel meerdere foutjes, veroorzaakt in den beginne door die sukkel van een Hermes. Ook een erg mooi verhaal, maar dat terzijde.

Lust, Liefde en...PART I

Lust was vaak wakker als iedereen nog lag te slapen en kwam pas thuis als iedereen net opstond. Hij leefde zijn leven zoals hij wilde en volgde in alles zijn intuïtie. Hijzelf stond niet stil bij ingewikkelde zaken, maar wilde in beweging zijn. Mensen leren kennen, feesten, knallen en vooral zich lekker voelen. Geborgenheid was voor hem een vloek en rekening houden met gevoelens van anderen deed hem al bibberen bij de gedachte. Hij zag alles in contrast. Zwart was nooit zwart genoeg en wit, nou ja, wit was een stomme kleur. Hij hield van zijn impulsieve beslissingsmentaliteit. Hij wilde zichzelf en anderen continue verrassen met zijn ondoordachte acties. En nooit had hij spijt gehad van behaalde resultaten uit het verleden.

Liefde was een rustig type. Ze dacht na over alles wat op haar pad kwam. Ze wist dat er achter elke beslissing een consequentie schuilde. Alles bestond uit actie versus reactie. Alleen de gedachte aan deze consequentie deed haar al bibberen. Ze benaderde alles vanuit deze angst, net zolang tot ze zich meester had gemaakt in de kunde van het van-haar-af-en-ontwijk-principe.
Ze had het zelf niet eens door dat ze het deed, het was een tweede natuur geworden. Ze hield ervan om vragen te stellen en steeds dieper te graven in het gevoel van de ander. Ze was een specialist op het gebied van grabbelen in de hersenton. Willekeurig pakte ze er een vraag uit en las deze voor. Op deze manier hoefde ze haar eigen angsten voor intimiteit en mogelijk falen in verwachtingen van de ander niet tentoon te stellen, want de ondervraagde kon onmogelijk ontsnappen uit haar gesponnen web van vragen. Zo hield ze de controle.

Op een dag botste ze Lust tegen het lijf. Toen ze de voordeur uitliep hadden ze elkaar niet gezien. Hij keek naar haar met zijn typerende, bijna hongerige ogen. Hoewel ze dit soort signalen niet bewust herkende intrigeerde het haar wel. Hij was een tegenpool, maar zoals het vaker gaat met tegenpolen voelde ze op de een of andere manier een aantrekkingskracht. Was het omdat ze de afgelopen jaren al zoveel vrouwen bij hem naar binnen had zien gaan en de volgende ochtend vroeg weer het pand had zien verlaten, of was het zijn totaal verschillende manier van leven?
Hij verexcuseerde zich voor de botsing en meteen ook meteen maar voor zijn gedrag de afgelopen jaren en vroeg haar of ze misschien een keertje een kopje koffie met hem wilde drinken. Liefde antwoordde dat het al goed was, en dat zijn excuses echt niet nodig waren. Ze voelde zich ongemakkelijk worden. Lust gaf zijn mailadres en zei haar dat ze hem een mailtje kon sturen indien ze een keertje op zijn voorstel in wilde gaan. Dan was het voor haar was makkelijker, leek hem.
Hij: "Dan is het wat makkelijker voor je, hoef je niet gelijk een beslissing te nemen."
Zij: "Okay, ehm prima, ik moet weer gaan, ik moet nog wat dingen doen."

In de avonden die hierop volgden zat Liefde vol met twijfel. Uiteindelijk voegde ze Lust toe op MSN.
Ze typte zijn mailadres in: lust_forlife@hotmail.com
Facebook was nog iets te persoonlijk. Ja, dat zou ze doen en dan zou ze verder wel zien...

ToBeContinued...

Moeders...en moederdag

Morgen is het weer zover. Dan eren we alle moeders voor alles wat ze voor ons doen en hebben gelaten.
Massaal gaan wij mannen cadeaus en bloemen kopen om de dames eens flink in het zonnetje te zetten.
Niet alleen voor de mamma's kopen we een presentje, maar ook voor oma's en de vrouw van onze kinderen. Waarom?

Omdat vrouwen nu eenmaal een zware baan hebben. Vroeger was het een stuk makkelijker. De man werkte en de vrouw deed alleen maar de opvoeding en het huishouden. En kreeg daar ook nog eens geen erkenning voor. Het was vanzelfsprekend dat de vrouw om half zes de schaft op tafel had als de man van het land of de fabriek kwam. Er werd niet over gesproken deze rol te veranderen laat staan de bekritiseren. Sinds Aletta is dit veranderd.

De vrouw mocht carrière maken en deed dat ook. Gelijkheid was het streven. De utopie werd het doel.
Ik weet niet of de mamma's hier over hebben nagedacht alvorens de Kruistocht der Concordantie te beginnen, maar het is inmiddels een stuk drukker geworden. Een korte schets van een dag uit het leven van een jonge moeder.:
07.00 De wekker naast mij snoozed zachtjes om mijn man niet wakker te maken. Hij heeft tot laat gewerkt aan zijn presentatie en ik gun hem zijn half uurtje extra nog even.
07.05 Ik sta op, veeg de slaap uit mijn ogen en was met koud water de kreukels uit mijn gezicht. Ik zou natuurlijk niet willen dat als hij straks wakker ziet dat ik eruit zie als een geologisch gedeformeerde aardschol.
07.10 Ik smeer alvast de bammetjes voor de kids. Korstjes eraf voor Valentijn en een extra portie bosvruchtenhagel voor Juliette.
07.17 Ik maak Valentijn eerst wakker, hij doet er altijd wat langer over om zijn humeur op peil te krijgen. Mijn God, wat lijkt hij op zijn vader.
07.20 Ik pak de riemen van de hondjes en loop snel naar het bos met ze om ze even te laten rennen
07.34 Valentijn staat gelukkig nu uit zichzelf al onder de douche en ik druk in de keuken de knop van de Nespresso aan (ik moet wel nog even in mijn pauze vanmiddag nieuwe halen, ze zijn bijna op)
07.36 Pappa is wakker, ik hoor hem zijn neus ophalen en zijn keel even smakelijk schrapen
07.40 Juliette, mijn kleine prinsesje zingt zichzelf wakker. Wat zijn meisjes toch makkelijk...
08.00 Iedereen voorzien van proviand, douche ik mezelf in drieënhalve minuut warm en schoon.
08.15 Vaders onder de douche, ik ren met de kinderen naar school, de beide rugzakjes over mijn schouder en vergeet ze nog overblijf geld te geven kom ik achter als ik alweer thuis ben.
08.23 Hij kijkt me aan met een blik van "zullen we nog even heeeeel snel???" Ik wijs hem met een vriendelijke blik af. Wat denkt hij wel!
08.30 Hij is weg, en ik moet me haasten. De meeting van 09.00 wacht echt niet op me.
09.13 De meeting wacht op me.
11.30 Eindelijk eten!!!!!! (niet teveel, want dat randje om mijn buik verdwijnt niet vanzelf)
14.00 Ik verga van de honger en snoep verstandig een appeltje
16.15 Ik sluit de computer af, beloof mijn baas thuis het werk af te maken, maar moet nu écht weg omdat de kinderen anders weer alleen op het schoolplein staan te wachten
16.35 Ze stonden wéér alleen op het schoolplein op mij te wachten
16.38 Ik verontschuldig me nu al drie minuten bij die trut van een overblijfjuf
16.46 Ik drop de kids bij de buurvrouw en ren naar de Super voor het avondeten. Wat moeten we nu weer in Godsnaam eten. Op de eettipkaartjes bij de ingang zie ik een ovenschotel. Ik walg ervan maar zij vinden het heerlijk. Snel afrekenen, wat klote van die lange rij.
17.25 Iedereen aan tafel, behalve vaderlief. Hij staat weer in de file en heeft een pesthumeur. Ik stel hem op zijn gemak door hem vanavond te beloven leuke dingen te gaan doen.
18.30 Valentijn slaat Juliette omdat ze aan zijn PSP zit. Ik sta op ontploffen.
18.40 Hij is eindelijk thuis. Een tornado hangt boven zijn hoofd. Zijn promotie is naar Ernst gegaan.
19.17 Na het voorlezen van Gruffalo (ik kan dat klereboek niet meer zien) liggen ze allebei op één oor.
19.35 Ik sleep mezelf naar de vuile vaat op tafel en ruim af terwijl Hij op de bank ligt te meuren.
20.01 Ik lig er helemaal af en zetel mezelf op de drie centimeter ruimte die hij overlaat op de bank.
20.46 Naast het hijgende hert ontwaak ik uit mijn korte coma en vraag hem mee naar bed te gaan
21.03 Dat waren echt drie fantastische minuten, dank je wel schat, je hebt je best gedaan!
21.10 Wat voor dag was het vandaag?

Was het maar elke dag Moederdag...

Osama is niet meer...#Osamaarnuevenniet...

Mijn leven loopt op rolletjes. Liefde, werk, vrije tijd en vriendschappen zijn in balans.
Dagelijkse wandelingen naar het strand en naar het bos wisselen zich af met bezoekjes aan de stad waar de eb en vloed van mensen haar verlaten en overstromen. Als mieren krioelen ze langs elkaar heen.

Maar een tsunami als Koninginnedag en feestdagen zoals 5 mei zorgen voor golven mensen die alles op hun pad meenemen. Als de golf is verdwenen blijft een ravage achter. Nog dagen zijn hulptroepen bezig met het opruimen. Maar tegen toerisme doe je niets.
Behalve als je in Marrakesh woont. Want daar kun je nog wel iets tegen toerisme doen.
Daar bouw je in de kelder wekenlang rustig aan een bom.
Spijker voor spijker vul je het explosief voorwerp om een maximaal resultaat te behalen.

Bommen maken is best een tijdrovend en stressvolle hobby dus tussen het secure werk neem je af en toe even pauze om op het plein een bakje koffie te nemen.
Op de hoek van dit plein haal je heerlijke broodjes en croissantjes voor bij het ontbijt met de kinderen. Halima is morgen jarig en wordt zeven, dus niet vergeten een leuk cadeautje te kopen...
En dan de volgende dag weer gezellig verder met je dodelijke levenswerk.
Nu ben ik zelf niet bepaald een constante factor in mijn leven maar hoe werkt de geest van iemand die doelbewust dood wil zaaien. Zou hij zo'n hekel hebben aan toeristen? Had hij teveel betaald in de bar waar hij zijn dagelijkse kopje koffie dronk? Of had hij gewoon een voorliefde voor scherpe stukjes ijzer en explosieven?

Drie dagen na dit incident krijg ik te horen dat de Amerikanen een einde gemaakt hebben aan het leven van Osama Bin Laden. Een klein groepje gewapende mannen zijn het onderkomen in Abbotabad binnengedrongen en hebben het hem van het leven ontnomen. Grote groepen Amerikaanse ramptoeristen vergaren zich bij het Witte Huis om dit te vieren.

Ik wacht tot de volgende Osama opstaat...

Vervolg op oorlogsfotografie...

Ik keek net weer even naar Chris Hondros zijn foto's.
Ik schreef op 30 maart hier een stukje over. En nu is hij dood.
Op 20 april 2011 overleden in Libië terwijl hij daar voor een opdracht zijn foto's schoot.
Een mortieraanval heeft hij niet overleefd.

Soms is het beter om te blijven dromen en te merken dat de werkelijkheid toch wel even behoorlijk anders is. In plaats van alleen aanschouwen is hij nu toch deel uit gaan maken van zijn eigen fotografie.

Chris Hondros

Pieken en suïcidalen...

Ik loop door de duinen
Hij wacht op de trein.
Ik voel me vreselijk happy
Hij voelt zich niet zo fijn.

Ik wandel rustig verder
en geef mijn hond een zoen.
Hij blijft eenzaam zitten
en heeft weer niets te doen.

Ik fluit rustig mijn deuntjes
en voel me een gelukkig man.
Zijn trein heeft wat vertraging
en mijn God daar baalt hij van.

Mijn blik gericht op morgen,
op alles wat nog komt.
Zijn ogen vol met zorgen
omdat hij weer eens opstond.

Ik pak de afslag naar het strand
en gooi wat ballen in de zee.
Hij heeft geen ballen meer
en alles doet hem wee.

Als ik niet zo vreselijk vrolijk was
en zou zien wat hem beweegt.
Dan had ik kunnen zeggen
dat zijn eindbestemming ècht wel leeft.

Dat Almere heus een fijne stad is
en dat daar leuke mensen zijn.
Dan was hij vast niet eenzaam
en nam vrolijk zijn trein...

Geheimen en onderlinge relatie...

Er zijn een hoop waarheden:
De hele waarheid
De halve waarheid
De gelogen waarheid
De verzwegen waarheid
De eigen waarheid

Naar mijn weten vertelt niemand de hele waarheid. Niet uit onwil, maar omdat waarheden altijd gekleurd zijn door de ontvanger én de zender. Vroeger deden we al spelletjes met een verhaaltje doorvertellen. Aan het einde van het verhaal was het schaapje veranderd in een olifant, drie auto's werden veertien fietsen en de prinses was veranderd in een prostituee.
Liegen...ik kan er niks mee. Ik vergeet wat ik lieg, tegen wie ik lieg en waarover ik lieg. Ik ben domweg te dom om te liegen. Om deze reden heb ik besloten het gewoon maar niet meer te doen. Ik ben gestopt met liegen na mijn middelbare school.

Ik loog tijdens mijn puberteit over mijn cijfers, hoeveelheden vriendinnetjes, zat zogenaamd op judo terwijl ik alleen een bruine slip had en ben zelfs te zien op vier eindexamenklasfoto's zonder dat iemand daar een vraag over stelde. Maar op een dag werd ik wakker door een brief van de moeder van mijn toenmalige vriendinnetje. Of ik voorzichtig wilde zijn met haar dochter omdat ik haar eerste vriendje was. Nu had ik wel íets gelogen over mijn 23-jarige leeftijd, maar had nooit verwacht dat zij zelf er tien jaar vanaf zou liegen...Eerlijk zijn en alles zeggen of soms een geheimpje hebben voor eigen bestwil en die van de onderlinge relatie?

Ik lieg als ik zou zeggen dat ik hier geen antwoord op heb, alleen weet ik dat het míj erom gaat dat ik mezelf kan aankijken en trots op mezelf kan zijn. Daar heb ik geen spiegel voor nodig. Liever niet zelfs;-)

Nu is er ook nog zoiets als verzwijgen. Is dat liegen of selectief de waarheid vertellen? Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan het vertellen van de halve waarheid en laat de andere helft voor lief. Dit omdat je bepaalt hebt voor jezelf (en voor de ander) dat de andere helft niets toevoegt.

Ik zeg dat ik train voor een triatlon, maar niet voor welk jaar.

Ik zeg dat ik wel wat gedronken had, maar niet dat ik laveloos aan het overgeven was.
Ik zeg dat ik niet meer kan rijden en wel moet blijven slapen, maar niet dat ik lopend ben gekomen.

Afijn, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gebouwd op de pijlers van de vijf waarheden zijn de Geheimen.

En geheimen...I love them. Ik kan er niet genoeg van binnenhalen. Maar ik heb één klein probleempje. Het is als hooikoorts, als diarree, als het hebben van Gilles de la Tourette. Ik kan geheimen niet voor me houden. Als erbij wordt gezegd dat ik het voor me moet houden, en dan ook graag het liefst specifiek hoeveel meter, wil ik misschien dit verzoek wel honoreren, maar anders is het geheim eerder op internet dan dat de laatste zin is uitgesproken.

Liegen, bedriegen, stelen en drinken:
Als je liegt, lieg dan om een vriend te redden.
Als je bedriegt, bedrieg dan de Dood.
Als je steelt, steel dan mijn hart,
en als je drinkt, drink dan met mij...

De veilige vrouw...een gat in de markt...

Mijn oom Mark valt op de Veilige Vrouw. Deze vrouw voldoet aan de volgende eisen. Ze is nuchter, zorgzaam, is niet makkelijk te overwinnen én heeft een relatie of beter nog...getrouwd. Op deze manier weet mijn oom dat zij hem nooit zal claimen en dat hij nog moet jagen en overwinnen ook. Zij zal nooit tegen hem zeggen dat hij twee dezelfde sokken moet dragen, mee moet naar haar ouders, dat hij niet zoveel moet drinken, zijn onderbroeken niet moet omdraaien en weken later pas verversen en dat ze het fijn zou vinden als hij toch zijn best zou willen doen om haar praatgrage macrobiotische Munchhausen by Proxy-vriendin Marie-Louise eens moet ontmoeten.

Ze heeft daar geen recht op want daar heeft ze haar eigen man voor. Het levert hem alleen de lusten en niet de lasten...Sinds Aletta Jacobs zijn er meer vrouwen wakker geworden die hun eigen man gebruiken als een soort levende Ken. Ze speelt met hem, kleedt hem en vervolmaakt haar eigen prinsessefantasie waar ze al sinds kleutertijd over de droomt. Heeft ze haar Ken eenmaal zover in haar perfectiemal gegoten dan merkt ze dat ze toch iets mist. De waardering, spanning en sexuele aantrekkingskracht die na jaren van zorgvuldig geplande cognitieve herstructurering compleet is verdwenen en nu gelijk staat aan de marktwaarde van een pas aangeschafte Toyota Aygo.

De vrouw valt per definitie op een man die compleet anders is dan de huidige. Is de bestaande man een impotent getatoeëerde bodybuilder met losse handjes, dan zal haar volgende gelijk staan aan César Milan, calm and assertive, goed met kinderen, begripvol, iemand die geen directe oplossingen aandraagt maar empathisch is, de juiste vragen stelt en allebei zijn oren belangeloos te luisteren legt.
Klinkt als een saaie zak, maar hij is wèl betrouwbaar en consequent.
De man kiest zijn volgende vrouw op basis van zijn laatste, maar dan een geüpdate upgrade. Dit kan zijn dat ze tien jaar jonger is, maar ook domweg omdat ze gewoon beter kookt. Een man is en blijft simpel en het gaat hem uiteindelijk maar om één ding...Of als ie geluk heeft twee, en dan houdt ze ook nog haar mond tijdens voetbal!

Maar goed, Mark dus. Ik vraag hem wel eens waarom hij altijd dit soort vrouwen uitkiest. Hij is per slot van rekening ook al vijfenvijftig en ook al heeft hij het lichaam van een jonge voetbalspits, de jaren gaan voor hem ook tellen. Zijn antwoord: "Omdat het kan!" Ik vraag hem of hij niet verlangt naar wat rustiger vaarwater en aan toekomstplanning wil werken. Hij kijkt me aan alsof ik zojuist heb opgebiecht dat ik al jaren systematisch zijn uitkering oversluis naar een rekening op de Caymaneilanden.
Als je faalt om te plannen, dan plan je om te falen toch, probeer ik nog als verweer. Zijn ogen zoeken ondertussen als een geleide raket het terras af naar gewillige slachtoffers van zijn solitaire strijd. Ik noem het bindingsangst...

Misschien is Mark ook wel een veilige man bedenk ik me net...

Astrologie en politiek correct...

Vol ongeloof hoor ik ze aan, de horoscopen en bijbehorende eigenschappen die zogenaamd zeggen wie je bent en wat je overkomt. Horoscopen worden standaard gebruikt als openingszinnen.

Zij:"Hoi."

Ik: "Hoi."

Zij: "Wat voor sterrenbeeld ben je?"

Ik: "Ram."

Zij: "Okay, en bye." En weg is ze.

Reden genoeg om voor mij eens gratis een sessie op internet te boeken. Misschien hoef ik Suzanne dan nooit meer te zien.

Google geeft mij als eerste optie: http://www.gerardlenting.nl/astrokaart/Astroram.html

Nou Gerard, vertel me...wie ben ik?

Toon me mijn ware ik en zal je belonen met gouden regen!  

De Ram is een pionier, een verkenner, een uitstekende starter, begint aan van alles en nog wat, maar is ook een ster om het uiteindelijk over te doen aan een ander, zodat hij weer aan iets nieuws kan beginnen.
Essentieel in zijn leven is het verlangen om in vrijheid zijn mening te kunnen uiten.
Rammen zijn geboren leiders.
Zij proberen anderen hun informatie door te geven door een andere invalshoek te kiezen om iets uit te leggen.
De Ram houdt van uitdagingen, die hem dan ook aanzetten tot actie.
De geldelijke beloning is minder aantrekkelijk dan het voldane gevoel dat hij krijgt als hij provocaties aangrijpt en zijn tegenstanders in een stofwolk achterlaat.
Hij wil altijd in alles wat hij doet de beste zijn en doet het niet voor minder; hij accepteert zijn eigen excuses niet, ook niet als de rest van de wereld die wel gelooft.
Rammen zijn goede vrienden en helpen met dezelfde geestdrift en overtuiging moeilijkheden op te lossen, als waarmee ze hun eigen problemen te lijf zouden gaan.
Een Ram is een extremist, fysiek en mentaal zeer zelfverzekerd en emotioneel.
Maar wanneer ze niet voorzichtig zijn en dit te veel uitbuiten, kunnen ze een sociaal buitenbeentje worden en zullen ze zich eenzaam voelen.
Als kampioen van de underdog staat de Ram erom bekend te pas en te onpas op het spreekgestoelte te gaan staan.
De Ram brengt nieuw elan in zijn omgeving en staat altijd midden in het leven.
Hij spoort anderen aan om uit de schaduw te stappen en meer in de schijnwerpers te gaan staan. De Ram is niet kapot te krijgen en zal ook in slechte tijden overleven.
Zelfs wanneer hij aan hongerdood ten onder dreigt te gaan, zal hij tegen zichzelf zeggen:
'Dit valt nog wel mee, wanneer komen er nu echt slechte tijden?'

Nou Gerard, om het politiek correct te zeggen. Ben je nu helemaal van de pot gerukt om mijn profiel zo maar openbaar te maken zonder mijn toestemming? Wie denk je wel dat je bent, ouwe gek, om hier op de electronieke snelweg mijn markante karakter als vuile was buiten te hangen. Ik ken je niet, heb je niets misdaan en toch vind je het nodig om mij naakt voor de hele wereld te publiceren!

Je wordt bedankt Gerard...wat een gezeik!

Praten met paps...all gear no idea...

Ik weet niet of het voor iedereen hetzelfde is. Maar de mening van de ouder telt...dubbel zelfs. De dochter die onderweg naar Parijs naar huis belt en advies van pappa vraagt waarom de auto zo'n herrie maakt, mijn moeder die me opbelt of ik het stukje "in sommige gevallen mag het" niet kan verwijderen van het internet omdat ze er de hele nacht niet van heeft kunnen slapen, en mijn vader die me mailt dat de vrouwonvriendelijke toon nu wel klaar mag zijn en de 'angry young man' zijn weg op constructievere manier moet gaan plaveien. Beide reageren vanuit hun eigen perspectief. Bij ouders weten we dat ze altijd het beste met ons voor hebben. Mijn ouders hebben me geleerd iedereen gelijk te behandelen en open te staan voor kritiek en mijn blik vooral zo breed mogelijk te houden. En ik moet zeggen, ze hebben het leuk geprobeerd, maar Mahatma Gandhi en Moeder Theresa zitten vooralsnog niet in mijn bloed...

Wat ik waardeer in ze is dat ze mijn wil hebben gevormd tot, nou ja, een eigen wil. Nu wil ik nog al een wat en bij alles waar ik om vroeg kwam er de wedervraag naar de reden waarom.
Ik: "Pap, mam, ik wil op drummen."
Pap: "Waarom wil je dit?"
Ik:"Omdat Hans ook op drummen zit, en drummen is cool."
Pap:"Als Hans in de sloot springt....

Hierdoor heb ik vroeg geleerd om na te denken over mijn motivatie van mijn ikwilikwilikwil.
Bijkomende handicap is dat ik een echte Ram ben. Ik wil iets en in een milliseconde moet het dan ook geregeld worden. Nee is geen optie, en denk-er-nog-even-over-na-voordat-je-eraan-begint zit niet in mijn keuzemenu. Gewapend met het verbale vermogen van mijn pa en de empathische gave van mijn moeder heb ik tot nu toe alles voor elkaar gekregen wat ik wilde, en ben ik een talent in beginnen geworden.
Begonnen aan:
-Pianoles
-Drumles (toch een goede motivatie gevonden)
-Voetbal (twee wedstrijden)
-Schrijverscursus
-Fotografielessen
-Hockey
-School
-Toneel
-Capoeira
-Judo
-Tennis
-Beeldhouwen
-Meerdere relaties
-Gitaarles
-Adoptie
-Roken
-Mondharmonica
-Salsa
-Surflessen

Vergeten en toegevoegd op aanraden van een goede vriendin: 01-05-2011
-Paardrijden
-Didgeridoo
-Boksen
-Fietsen (op een wielrenfiets)
-Spinnen
-Zwemmen
-Hardlopen

Afgemaakt:
Middelbare school en Marketing/Communicatie-studie en...vast nog wel iets.

Onderbouwen waarom ik iets wil kan ik als geen ander. Maar vooruitkijken ietsje minder.
Het belangrijkste dat mij is bijgebracht is eerlijkheid, naar mezelf en naar anderen. Als een soort dwangmatige psychiatrische aandoening móet ik zeggen wat ik van iets vind. Dat kán als prettig ervaren worden...of niet;-) Het is maar aan de ontvanger wat hij/zij ermee doet. Nu ik vanmiddag met mijn vader op het strand zat en met hem praatte over het leven zag ik weer eens uit wat voor nest ik kom. Hij dertig jaar ouder, maar in basis dezelfde. we begrepen elkaar. We hebben heus geen hekel aan mensen, we proberen alleen zo min mogelijk met ze om te gaan. Niemand is grappiger dan wijzelf en waarom niet? Omdat wij het zeggen! Grappig om te merken dat naarmate het kind ouder wordt, de ouder óók waarde hecht aan de mening van het kind. Als ouder heb je alle kans om het fout te doen, dus als je het goed gedaan hebt, heb je het goed gedaan.

Een verkapt compliment aan mijn lieve ouders dus...

Jarig in Parijs...

De TomTom gaf ons met een vriendelijke stem vierenhalf uur aan.
Om 15.15 uur vertrokken uit Nederland, aangekomen om 22.30 uur.
Veertien files en drie achtervolgingen op de Franse wegen later gooiden we onszelf over de suïcidale Champs Elysées rotonde op de vijfde afslag eraf. Op zoek naar Rue de Bac 101. Via een labyrint van eenrichtingsstraatjes kwamen we aan in onze straat. Deze bleek volledig afgesloten te zijn door la Police en de ME vanwege een opkomende demonstratie. Of we zo vriendelijk wilden zijn acht blokken verder te parkeren.

Onze tassen zwetend bij uit de auto tillend op zoek naar ons Franse buitenkomen. In de folder zag het eruit als een magnifiek design studiootje.  Aangekomen was het hetzelfde fenomeen als de wintersportappartementen. Wij daalden af naar ons Anne Frank appartement in de schuilkelder van het prachtige monumentale pand. Een kelder zonder ramen, met een gordijntje tussen toilet en woonkamer, tevens keuken en zitgedeelte. Merveilleux non?

Op de Parijse variant van het witte fietsenplan rijden we fluitend over de Seine op weg naar het uur U.
We zien de rest van de groep in de stad voor mijn verjaardagsborreltje. Om 00:00 poppen er champagnekurken, vuurwerk gaat de lucht in en alles gaat uit behalve het licht. Tudé viert zijn eerste verjaardag in Parijs en le bourgeoisie begroet de birthdayboy met grande honneur. We liepen van tent naar tent, van café naar café. In bijna elke club en zeker de laatste viel me op dat ik toch wel heel veel aandacht kreeg. Ik keek in de donkere warme kelder naar de bezoekers hun halfnaakte lichamen en kwam erachter dat we eigenlijk al de hele avond meer mannen zagen dan vrouwen. Ik keek naar mijn goede vriend Paul die twee maanden geleden getrouwd was met Julio en in zijn ogen fonkelden roze sterretjes. Had ie ons toch weer de gay buurt in weten te lokken...Om half vijf in de ochtend trokken we ons weer terug in onze schuilkelder voor een welverdiende rust.

Vandaag met een Franse kater van werelds niveau de hele tocht gemaakt. Prosecco op het Eiffeltorenparque, ijs met slagroom Le Sacre Coeur, middageten bij Montmartre en vervolgens liters alcohol bij de Louvre. Wat is Parijs, zonder gekheid een stad om van te houden. De stad ademt cultuur zonder ouwe vergane shit zoals Rome. Alles is mooi, de stad van de liefde. Zelfs met liefdesverdriet zou je hier nog kunnen slagen. En met leuke vrienden zijn maakt het leven megafijn!

Ik ga vanaf nu elke verjaardag hier vieren...

Tatoeage en werkgelegenheid...

Al jaren liep ik rond met het een idee een tatoeage te nemen. Ik vind dat het hoort als je iets hebt meegemaakt en het hebt overleefd. Een talisman die me zal doen denken aan zware tijden van mij of de woeste van een ander. Noem het een bezegeling van het gebeurde, een souvenir van toen.
Maar wat voor één wordt het er en wat wordt de plek des lichaams?
Ik ben niet bepaald dol op het aarsgewei of de tribal, wil mijn overontwikkelde schouderpartijen niet laten benaalden en heb niets met Japanse vechtvissen. Het moet iets zijn dat bij me past. Een levensstempel. Na wekenlange zoektochten in bibliotheken en gedegen onderzoek naar de oorsprong van de tattoo had ik mijn brandmerk gevonden! De plek zou ter plekke besloten worden.

Met bibberende stem maakte ik telefonisch een afspraak bij Henk Schiffmacher, de zoon van een katholieke slagersfamilie. Hanky Panky is een begrip, heeft de Chili Peppers, de sleeve van Anouk, Kurt (RIP), Brood (RIP) en Hazes (RIP) gedaan. En nu zal hij mij gaan doen. Aan werkgelegenheid zal het hem niet ontbreken. Zestien weken later kon ik bij hem langskomen. Ik liep de catacomben van de Ceintuurbaan binnen. De martelkelder was behangen met trofeeën van weleer. Henk bij de Indianen, Henk met beroemdheden. Henk zijn relikwieën en zijn Kruistocht tegen HIV-babies en dierenproeven. Wat een vent die Henk!

Ik nam plaats in de schildersstoel en zag Henk aan het werk met een driemaster op de rug van een tenger vrouwtje. Ze onderging de behandeling in trance en genoot van iedere penetratie van zijn meesterlijke creatie. Voor de speciale gelegenheid had ik mijn zusje meegenomen.
Hi there, sprak een man met een getatoeëerd spinnenweb op zijn gezicht in een Amerikaans accent.
Ik: Hello...
Hij: Henk is kinda bizzy with tha hot chick and no time for you today, sorry.
Ik: Well...okay...that is...fine then.
Hij: What kinda tattoo you want?
Ik zette hem mijn idee uiteen en hij keek me verwonderd aan. Ik maakte waarschijnlijk indruk op hem.
Hij: Where do you want it?
Ik: Above my...ass
Hij: Are you gay or something? I ain't gonna do a tattoo on your butt.
Ik: well...my leg is also fine hoor...

Nu 20 jaar later prijkt de tattoo nog steeds op mijn linkerbeen. Ik wou dat ik toentertijd iets langer had nagedacht over mijn trofee. Het Walt Disney aapje Abu is nu niet écht iets waar je als bijna 38-jarige mee aan kunt komen... Moraal?

Neem geen tatoeage als je nog niets hebt meegemaakt...
Wees niet al te impulsief als het naalden en verf betreft...
Denk niet je dat Kurt Cobain bent als je toevallig vader Jakob op de gitaar kan spelen...

In sommige gevallen mag het...

Ontredderd liep ze op de nacht van 12 en 13 mei over het station van Amsterdam Zuid-Oost. Haar kleren waren vies en gerafeld. Ze zag er net zo smerig uit als dat ze zich voelde. De afgelopen dagen waren in één grote waas aan haar voorbijgegaan. De bewustwording zou nog zeker jaren op zich laten wachten. Dit meisje, nèt zestien jaar geworden is voor de rest van haar leven getekend door datgene wat haar is overkomen. De onschuld is vermoord.

De afgelopen dagen had ze door moeten brengen op verschillende locaties en in gedwongen toestand. Ze kon en durfde niet weg. Omgeven door angst probeerde ze zichzelf ervan te overtuigen dat het niet haar schuld was en dat er vanzelf wel een keer een einde aan zou komen. Ondertussen sloot ze zichzelf zo goed en zo kwaad af voor wat haar werd aangedaan en dacht aan haar broertje en zusje en hoe zij waarschijnlijk thuis tijdens het ontbijt luisterde naar de klassieke muziek die ze voorheen zo verafschuwde.

Maar nu lag ze op een besmeurd bed en verwonderde zich nog hoe ze het zover had kunnen laten komen. Ja, ze was op zoek naar een slaapplek, maar nee wilde hier niet ten koste van alles voor betalen.
Ja, de jongen die haar uitnodigde was leuk, maar nee, ze wilde na het woord NEE echt niet verder.
En zéker niet met twaalf man. En dan al helemaal niet voor meerdere dagen. Ze werd behandeld als een recyclebaar voorwerp. Op afschuwelijke en onmenselijke manieren werd ze mishandeld en verkracht door een stel onbegrijpelijk smerige mannen die het mijns insziens niet verdienen nog verder met leven te mogen gaan.

En wat lees ik in de krant? De eis voor zes van de mannen is twaalf maanden, vier ervan lichter omdat hun rol minder groot was. Hebben zij misschien het meisje alleen maar vastgehouden en en passant nog eventjes een plaatje schoten van de situatie zodat de anderen zich volledig konden storten op hun perverse en geesteszieke frustraties?? En om deze afschuwelijke dieren echt mores te leren geven we ze ook nog eens 240 uur taakstraf. Oja, en die paar minderjarigen krijgen een beetje jeugddetentie en werkstraf.

Zijn we in dit land nu helemaal van de pot gerukt???
Deze jonge dame is voor de rest van haar leven kapotgemaakt en over een jaar zijn deze hufters weer op vrije voeten? Kun je voorstellen de vader of moeder van dit meisje te zijn? Ik word al misselijk vanaf mijn endeldarm tijdens het lezen hiervan, laat staan als je dichtbij iemand staat die het overkomt.

Begin met het afhakken van de vingers, één voor één, elke dag eentje. Snij dan het hele zaakje daar beneden open en laat de anderen die rauw opeten en ga zo dit hele rijtje af alvorens we beginnen bij het ontvellen van de lichaamsdelen. Vanaf de teennagels snijden we rustig het vel los en trekken net zolang omhoog tot het vel het lichaam heeft verlaten. Prik vervolgens met kleine sterretje de kleine aders door die zich meteen dichtgebrand zien. Huur een organisatiebureau in om op de Dam een groot podium neer te zetten, met daarbij alle grote Nederlandse namen. Maak er een mooie dag van, en laat de menigte hun woede op deze mannen uitleven met dartpijltjes en golfballen totdat ze als een roodbruine pap door de Noord-Zuidlijn op transport naar het riool afgevoerd kunnen worden.
Ik weet het, dit idee klinkt niet echt netjes of humaan, en neigt naar de benaming Middeleeuwse marteling maar...

in sommige gevallen mag het....

Scholing...

Gisteravond was het dan zover. Mijn hond en ik hadden examen. Nu was ik tot afgelopen zondag hiervan niet op de hoogte. En dus hadden we nog maar één dag om te oefenen. Om haar niet teveel onder druk te zetten heb ik haar niets verteld over het examen behalve dat we een proefexamen kregen. Ik heb het met haar gehad over een eventuele vervolgopleiding. We spraken over haar interesse voor het graven van kuilen, over haar voorliefde voor voedsel, over haar talent voor sprinten en haar sociale kanten.
Ik zette zorgvuldig uiteen dat er verschillende beroepen mogelijk zijn in haar geval, zonder het gevoel te geven haar een kant op te willen duwen.
Archeologie, koksopleiding, atletiek of psychologie. Natuurlijk zou ik graag willen dat ze dokter zou worden, maar je hebt het nu eenmaal niet voor het zeggen. Ze gaf aan graag piloot te willen worden. Mijn hart zat in mijn keel; Een verkorte HBO, slechte intercontactuele eigenschappen, eigenwijs én werkschuw, niét echt de basis voor de toekomst die ik voor haar in gedachte had. Gelukkig staan we pas aan het begin van haar carrière en kan ik hier en daar nog een beetje sturen.

Aangekomen in het bruisende Vogelenzang zag ik de andere examinandi. Woody, de andere Ridgeback was de afgelopen weken behoorlijk wat aangekomen vanwege stress of overvoeding. Sam de Labrador was de wanhoop nabij. Sam's baasje had overduidelijk aan de homeopathie gezeten en waarschijnlijk het hele flesje Valeriaan haar keelgat ingegoten. Haar ogen waren half gesloten. Sam wist dat het op hem aan zou moeten komen en keek mij vol meelij aan. Ik knikte meewarig dat het wel goed zou komen. Indi, de hijgende Hitler had er zin in. Haar baasje had geopperd het examen te voorzien van cijfers. En dus werden we op 40-45 punten becijferd.

Het eerste dat ik deed was onder de uitgezette pionnen pensbrokjes strooien om de boel minimaal te saboteren. Vervolgens smeerde ik een eetlepel Milner30+ smeerkaas op mijn linkerknie om het commando "volg" extra kracht bij te zetten. Ik vulde mijn linkerjaszak met pensbrokjes en trok de halsband nog eens even extra strak over haar adamsappeltje. We waren er klaar voor. Ik riep"volg" en Mac keek me aan en rende naar de voordeur van de oefen-loods om daar vervolgens haar volledige blaas te legen. Met een hoge "goedzo" beloonde ik haar omdat ze zo goed had geplast en ondertussen zoveel aandacht voor mij had. Vervolgens trok ze me naar de hoek van de schuur om daar onder de pionnen de brokken op te slokken. Ik hoefde haar niet mee te trekken dus dit examenonderdeel hadden we ook in de pocket. Zitten en blijven was een peulenschilletje en staan deed ze al. Bij het onderdeel plat (waar we het nut niet van inzien) tilde ik mijn voet op waar ik vlak voor de cursus wat pens had gesmeerd en ze ging meteen liggen. Makkie!

Terwijl de keurmeester(es) ons benaderde kwam gromde Mac woest naar haar (ze is een beetje jaloers aangelegd). Tanden laten zien, ook check! Terwijl de juf mij betastte riep ik Mac hier te komen en naast me te gaan staan om me te helpen tegen haar ongewenste intimiteiten. En daarmee toonde ze aan goed om te gaan met baasje en andere dieren.

Al met al een geslaagde dag...

Goede doelen...

Al jaren stort mijn moeder omgerekend ongeveer zes wintersportvakanties per jaar aan goede doelen.
Al jaren probeer ik mijn moeder dit bedrag te laten reduceren tot maximaal twee tientjes. Het is een gevecht tussen mijn eigenbelang en de goede doelen. Ik zie mijn erfenis langzaam wegzakken in het drijfzand van het goede-doelen-moeras. Het doel van een goed doel is dat het goed is, maar voor wié is soms niet helemaal duidelijk. Ik probeer mijn moeder ervan te overtuigen dat het Kankerstichting zóveel geld heeft dat het zelf uit pure wanhoop ook maar goede doelen sponsort.
Ik neem de enveloppen door die mijn moeder dagelijks binnenkrijgt. Zielige zwarte kinderkopjes met uitgeholde oogkasjes en bolle Biafra-buikjes en een zielloze blik bedelen op de foto om drie Euro per maand. Wat een goeie fotograaf en een fantastische typecasting. Unicef heeft vast een zeer professioneel en goedbetaalde marketingmanager met bijpassend onbeperkt budget.

De volgende enveloppe: Kerk in Actie. Deze stichting steunt 355 projecten wereldwijd. Verbetering van onderwijs voor werkende kinderen in Peru. De codenaam voor dit project heet Kinderen in de Knel. Logisch!! Zestien uur per dag verven de kinderen met hun kleine tere handjes in zuurbaden gevuld met chemische samenstellingen allerlei lapjes stof omdat wij in de Westerse Wereld ons Superdry-shirtje wel voor de laagst mogelijke prijs willen aanschaffen. En alsof dat nog niet erg genoeg is gooien we ze na het harde werken ook nog even een aantal uren in de schoolbanken. Onze manier van afkopen van schuldgevoel kent rare wegen.

WarChild, het geesteskindje van ambassadeur M.B. te B. Prachtige zwart-wit foto's van jonge kindsoldaten die vechten voor goedkopere olie en een zaak waarvan volwassenen niet eens weten wat de oorzaak noch het doel was. En Marco zingt door over rood, de kleur van de liefde. Nu kun je bij WarChild ook je erfenis kwijt, worden belastingvoordelen uiteengezet en mag je zelfs éénmalig storten. Goed geregeld clubje.
Ik open nog vierentwintig bedelbrieven en zie nu waar ze zo'n zesduizend Euro per jaar naartoe wegsluist naar de goede-doelen-maffia. Ik lik me gek aan de zesentwintig postzegels met daarbij een standaardbrief ter opzegging van alle contributie, en geef mijn moeder het advies een rekening te openen, daarop geld te storten en dan tijdens een lange vakantie het geld direct te spenderen. Dan ziet ze de blijdschap van de ontvangers, blijft er geen geld aan de strijkstok hangen voor de chauffeur van de directeur. Geen geleur en geen gezeur.

Ik geef zelf niets aan goede doelen en voel me er prima bij. Als ik de collecteurs zie lopen dan trek ik spontaan de rode neus van hun gezicht, vraag standaard wat zij per nieuwe klant verdienen (vaak tien Euro per klant) of keer ze de rug toe. Ik geef elke maand bloed. In ruil hiervoor krijg ik een gat in mijn arm, gevulde koeken en een warme glimlach van de prikkers.

Een warm gevoel hoeft geen geld te kosten...

1 april en gelijkheid...

Mijn collega plakt bordjes met daarop defect op alle liften in het gebouw, ik sms mijn baas dat ik helaas mijn arm gebroken heb nadat ik met hond en al van de trap gelazerd was en dus misschien wat later op kantoor ben. Ik Whatsapp mijn hele bestand dat veters los zitten en dat ze vooral achter zich moeten kijken. Mijn zwangere collega sms't hem ook dat haar Joris vannacht om 00:11 geboren is en dat moeder en kind het goed maken. Wat een lol!

Wat niet zo grappig is dat de man volgens CAO recht heeft op twee dagen zwangerschapsverlof. De dag van geboorte en de dag van aangifte. De helft van zijn verlof brengt hij dus ook nog eens werkend door!!
Zoals eerder al geschreven heeft de vrouw recht op 16 weken verlof. Medisch gezien heeft een pas bevallen vrouw maar zes tot acht weken nodig om te recupereren! Waarom dan die tien extra? Nu ben ik voorstander van gelijkheid tussen de man en vrouw (toch?), maar dan wel graag op alle gebieden. Opgeteld honderdveertien dagen gedeeld door twee personen is...meer dan twee dagen. Laat dan die tien extra bonusweken gedeeld worden en geef ons er ook vijf extra. Voor ons is het een trauma om te zien dat de liefde van ons leven al het water van het IJsselmeer in haar enkels zuigt, eruit gaat zien als Sugar Lee Hooper mét haar en sex überhaupt aus den Böse is.
Okay, nu heeft de vrouw best wel iets te doen tijdens het bevallen. In bed liggen, ongegeneerd zweten, beetje hijgen en puffen en zelfs in sommige gevallen alles lekker laten lopen, en ondertussen de volle aandacht van manlief en een groep specialisten.

Als de lieve Heer ons mannen betere kandidaten had gevonden had hij het wel door ons laten oplossen. Waarschijnlijk balend dat precies tijdens de EK de weeën begonnen zouden we compleet onvoorbereid het kind er even in de rust uitgooien en vervolgens het kratje van onder ons bed naar voren trekken en genieten van de wedstrijd. Maar God heeft nu eenmaal ondoorgrondelijke manieren van werken en daar staan we dan. Al wekenlang voorbereid met suffe yogatrainingen en het lezen van Dr. Spocks drie R-en, rust, reinheid en regelmaat. Ook moeten we al sinds week drie mee op zoek naar roze Maxi Cosi's en voor ons nietszeggende minikleertjes. Alsof we gestraft moeten worden voor onze serieuze poging van drie minuten, en hiermee gelijk onze gehele bijdrage aan de fabricage van het kleine wonder.

Gelijkheid...het zit er nog niet in...