Posts tonen met het label Facebook. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Facebook. Alle posts tonen

woensdag 3 april 2013

Voor de stem van de fan en the love of the like...Social Media!


Social media. We liken, sharen en commenten er flink op los. We zijn er dol op. Een voorpagina met daarin alleen maar nieuws over je vrienden en de leuke bedrijven die je volgt. Wie wil dat nou niet, het verbreedt toch je leven?
Bedrijven doen hier uiteraard graag aan mee, hongerig naar deze nieuwe manier van exposure. De like, de comment en de share als nieuwe maatstaf voor succes.
Er worden tonnen uitgegeven voor de stem van de fan en the love of the like.
Aanbod creëert vraag. En de vraag is wat je daar mee doet!

Ik zie de mooie kant van social media. Het op de hoogte brengen en blijven van je vrienden. Ohw zitten ze daar, wat leuk! Dan kom ik daar ook even spontaan langs. Godver is Rob alweer jarig? Verjaardagen vergeet ik niet meer, en gelukkig bestaat de mogelijkheid dit voor mezelf uit te zetten!

Geen geboorte mis ik meer, de eerste stapjes,de sollicitatie spanning van Ernst blijft ook niet onopgemerkt. Over vakanties niet gezwegen. Wat fijn dat Iris wéér vakantie heeft.
Ik like de post meteen en smijt er als kers opde taart nog een comment tegenaan. Wauw Heineken en KLM zijn wel erg leuk opF acebook, ik zie elke dag de inhakers en mooie beelden voorbij komen. En een groep met Airline Photographers draait de liefde voor de gevoelige plaat opeen inspirationele manier af. Het kan niet op voor mij met mijn overactieve FOMO.
*Fear Of Missing Out* SQUIRLLLL!!

Sommige vrienden begrijpen het helaas niet helemaal. Die zeiken virtueel net zoveel als in het echt. Maar dat is toch écht niet de bedoeling, zo is de visie van “onze Mark” nooit bedoeld. Het is de bedoeling dat je nu de kans krijgt en neemt om jezelf op de kaart te zetten.Noem het positieve marketing des persoons. En ook daar heeft Mark een oplossing voor bedacht. Je haalt de zeikers gewoon uit je newsfeed. Hebben ze niet eens door joh, hoef je niet voor te blocken of te weigeren. Gewoon accepteren en virtueel meteen laten sterven door ze in een groep te laten verdwijnen, die je‘nooit’, of ‘moeimakers’ noemt.

Lekker klakkeloos aan iedereen laten weten dat je kleine weer eens ziek is en de luier heeft volgescheten met een ondefinieerbare bruine substantie. Het kan allemaal. En weer eentje die verdwijnt in de groep ‘nooit’.
Deze groep kun je dan vervolgens standaard blocken voor posts die je zelf plaatst. Zien ze gelijk ook niets meer van jouw leven. Zet gelijk even de zichtbaarheid van de chat uit zodat ze niet meer zien dat je 7 uur per dag online bent. Aaahh, het is weer april, uitgeroepen tot dieet maand. Groene sappen en superfood glijden van mijn beeldscherm. Ach nee, gaat ING echt iedereen Oranje noemen en zelfs de KPN bedelt weer om like, share en wins. Ontliken, meteen!

Maar ik blijf positief. Ik verscherp mijn profiel, want ik werk in social media, dus moet oppassen (vind ik)  dat ik mijn mening niet al teveel ventileer.
Dat meen je niet!! Zie ik nu echt op Pinterest,Instagram, Twitter en Facebook hetzelfde herhaalde saaie nonsens bericht dat me al bereikt had via mail en Whatsapp? 
BLOCK BLOCK BLOCK.

Ik sta op en heb zin om een brief teschrijven. Gewoon met pen en gewoon op papier…Maar ik ben moe en de inspiratie is op. 

Ik ga doen wat mijn hond al uren doet..nietsvermoedend slapen.



maandag 15 oktober 2012

In scheiding en toch gelukkig...

'Hoe gaat het met je,' vroeg ze.
Hij was stil en dacht na. Ze zit toch ook op Facebook? Heeft ze zijn posts niet gelezen, en zijn leuke foto's met zijn vrienden in de kroeg niet gezien?
Met een aarzeling in zijn antwoord kwam er een voorzichtig goed uit.
- Het gaat goed met me...Ja, echt goed.
- Ik zag het al op Facebook, zei ze.
Als ze het verdomme ziet op Facebook, waarom vraagt ze er dan nog naar?
Alsof ze mijn gedachten als statusupdate gepost zag worden, antwoordde ze: 'Op Facebook is de wereld maar virtueel, puur persoonlijke marketing des persoons. Je weet nooit of datgene wat men laat zien ook daadwerkelijk werkelijk is.'

Thuisgekomen scrolde ik door mijn 'vrienden' heen en probeerde te achterhalen wie er allemaal aan PPMdP bedreef.
Anne en Theo, al twee jaar in scheiding waren nog lekker in het weekend aan het Artissen.
Mark en Petra, waarvan hij wist dat ze beiden naast de pot piesten kondigden vrolijk aan dat de derde op komst was. En dat paps en mams er zo blij mee waren en niet konden wachten tot de kinderkamer klaar was.
Erik, waarvan iedereen weet dat hij op jongens valt post nog ieder weekend zijn vrouwelijke overwinningen.
En dan Sacha, van nature het meest sociale wezen dat er bestaat voegt nog even toe dat ze wederom &@)$(*$_*@^$ zo slecht geslapen heeft.

Vilfredo Pareto
Hij liep door het lijstje van zijn vrienden heen en zag de streepjes op het papier naast hem sneller toegevoegd worden dan Felix Baumgartner gisteren naar beneden denderde. Elke streep was er iemand met PPMdP. Al gauw zag hij dat 80% van zijn vrienden een dubbelleven had. De overgebleven 20% waren inactievelingen of voyeurs. Het Paretoprincipe was wederom van toepassing.

Hijzelf had een passie voor onzin en postte dat ook dagelijks met groot plezier. Er zat geen rode draad en was niet te volgen. Maar ging het nou wel goed met hem? Er rolde een traan over zijn wangen...
Nee, het ging niet goed met hem. Hij haatte zijn baan bij het postbedrijf, verafschuwde de grote massa met mongolen waar hij elk weekend tussen stond te brallen en voelde zich meer dan dagelijks eenzaam. Een schrale troost was dat blijkbaar iedereen op Facebook een ander leven heeft dan in werkelijkheid, dus 100% van de 80% was niet wie hij was en had het dus niet zo leuk. Een constatering om droevig van te worden...

Vrolijk stapte hij de stad in, op zoek naar gelijkgestemden.



maandag 14 november 2011

Virtuele eenzaamheid...

"Dokter, u moet me helpen, ik weet het zelf niet meer".
Met deze woorden begon ik mijn gesprek.
Ik ben wel vaker naar de dokter geweest, maar dat was voor wat huis,- tuin en keukenziektes. De schizofrenie, manisch depressiviteit met zelfmutulatie heb ik redelijk onder controle. Deze keer besefte ik dat het echt was. Ik kon niet meer om de hete brij heen draaien. In de afgelopen jaren is mijn ziekte heviger geworden, controleert het mijn hele leven en ik wíl en kan niet meer...

Met een zachte stem en gerichte vraagstelling vroeg de dokter me naar de reden van mijn bezoek. Ik antwoordde haar met tranen in mijn ogen dat ik nu pas kon toegeven dat ik verslaafd was. Ik kon niet zonder en was zelfs midden in de nacht op zoek naar een shot. Een kleintje, heel even maar. Om mijn honger te stillen. En het sloopte me elke maand meer en meer. Kon ik het voorheen nog wel even tegenhouden, nu was ik zelfs tijdens etentjes met vrienden mezelf aan het afzonderen. Ik moest vaker naar het toilet dan een ja-knikker...nou ja...ja knikt!

Met een paar zuiver afgevuurde vragen waaruit de professionaliteit van de dokter bleek, had ze mijn verslaving al benoemd. Ik leed aan een combinatie van twee verslavingen. Tijdens mijn kinderjaren heb ik FOMO ontwikkeld. Een ziekte waar veel jeugd mee te maken heeft, maar wat vroeger nog onderkend werd. "FOMO, zo legde ze me uit, staat voor Fear Of Missing Out." De angst om er niet bij te zijn als er iets gebeurd waar ieder ander wel bij is. Leuke feestjes, klassenavondjes maar ook een hockeytraining en wedstrijden. En ze raakte de spijker op z'n koppie! Hoe wist ze in Godsnaam dat dit was waar ik aan leed?

Ze vervolgde haar verhaal met een duidelijk en gedetailleerd ziektebeeld dat naadloos bij mijn leven paste.
"In veel gevallen, zei ze, zorgt FOMO op latere leeftijd voor Infobesitas."
Infobesitas is de verslaving aan informatie. Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik was dus niet gek, en er was dus wel degelijk een 'naampje' voor mijn ziekte! Veel voorkomend binnen beroepen waar Social Media beoefend word. Een relatieve nieuwe ziekte dus. Hyves, Facebook en Twitter zijn de dealers met Marc Zuckerberg als grote baas.
Nu heb ik 4 Facebookaccounts, 2x Twitter, Wordfeud, Foursquare en 3 Blogs. Oja, en ik Google+ ook nog wel eens. En dan heb ik Instagram, Roamler, Tumblr, LinkedIn en Diaspora nog niet eens opgebiecht bij de dokter.
De link van Diaspora beschrijft naar mijn idee hoe heftig het er in SocialMediaLand eraan toe gaat!!
Op 14 november is een van de oprichters van dit nog op te richten sociale netwerk plotseling overleden op 22-jarige leeftijd! Ik ruik een 'conspiracy theory'!!!

Ik beloof mijn dokter voordat ik de praktijk verlaat dat ik mijn verslaving aan zal pakken...vanaf het nieuwe jaar.
Goede voornemen 2012: Op weg naar virtuele eenzaamheid!
Virtueel is dood, lang leve de realiteit!!