Een eerste date...

En daar stond hij, zat weer, en stond weer op. Hij wist zich eigenlijk geen houding te geven, pakte zijn telefoon en speelde wat met zijn vingers op het scherm. Langs hem liepen de mensen, zich onbewust van wat hem bezighield.
Hij was te vroeg. Nog een kwartiertje wachten. Wat eten dan maar? Hij liep naar het loket en voelde  zijn maag en vroeg zich af waar hij trek in had.
Op een bordje Smacks met melk kun je nu eenmaal niet een hele dag leven en hij bestelde een ham/kaas croissantje. De vrouw achter het loket keek hem alsof ze hem begreep en knikte gemoedelijk een goedkeurend knikje. Alsof het wel goed zou komen. Dat stelde hem gerust.

De hokjes waar mensen hun foto's lieten maken waren bezet. Hij liep al etend door. Het vertrouwde geluid van zijn sms gaf aan dat ze er bijna was. Dat merkte zijn hart ook. Buiten aangekomen zag hij haar aankomen. Een prachtige vrouw met een rode mand op haar fiets. Even dacht hij aan de film La Vita e Bella. Ze stapte af en glimlachte naar hem, zijn zenuwen daarmee wegjagend.

Haar gesprekken in de trein op weg naar hun concert waren aangenaam en vermakelijk, ook al was het onderwerp niet van dien aard dat het vermakelijk zou moeten zijn. Het was voornamelijk de manier hoe luchtig zij erover praatte. De andere mensen spitsten hun oortjes, dat hadden ze allebei door, maar dat maakte ze schijnbaar beide niets uit. Het was een fijn moment. Een perfect begin eigenlijk, gezien het feit dat ze elkaar praktisch niet kenden. Een uurtje bellen en een paar chats op Facebook buiten beschouwing gelaten.

Haar ogen stonden wijd open, wimpers als lamellen deden zijn aandacht afleiden van haar stem en haar verhaal. Focus!, zei hij tegen zichzelf.
Hij verdronk weer in haar verhaal terwijl haar onbekende uiterlijk al snel vertrouwd werd. Haar stem maakte hem rustig, haar ogen hem kalm. En hij vroeg door. Dat kon hij wel. Luisteren en vragen stellen in situaties waar hij zich nog niet makkelijk voelde. Dat, of grapjes maken ten koste van zichzelf of anderen. Maar hij koos voor het eerste.

Aangekomen in Amsterdam vloog de tram naar hun doel, een concert in een van de leukste zalen van Nederland. Hij voelde zich er thuis, was er inmiddels al ontelbare keren geweest.
Onder de trap de jassen, en dan links naar beneden voor een eerste drankje.
De eerste biertjes waren onder het gesprek al snel genuttigd. En ze praatten door, over van alles wat er maar ter sprake kwam. Tot de reden van hun bezoek bezonk. De singer-songwriter was al begonnen en de eerste drie kwartier hadden ze gemist. Boven aangekomen voelden ze beiden de sfeer, merkbaar warm en goed. Het nummer 'Only love' was dan ook meer dan toepasselijk. Zoals bij hem vaker verdween hij in de melodie en de kracht van de muziek.

Zij stond voor hem, en bewoog alsof het haar tweede natuur was. Hij hield van hoe vrouwen bewegen, en keek naar haar, Een krachtige vrouw met fragiele kenmerken. Maar bovenal voelde hij zich op z'n gemak bij haar. Dat had hij niet snel. Voordat ze er erg in hadden was het concert afgelopen en keken ze elkaar vertwijfeld aan. Hoe kon dit nou? Lichtelijk ontdaan leidde hij hen naar het kleine zaaltje waar de muziek van een heel ander genre was. Een elektrische gitaar huilde. Haar klanken zorgden voor een heel andere gemoedstoestand. Ze stond voor hem en nam een stap naar achter. Zijn hand sloeg hij om haar heen. En zo stonden ze daar, twee uur daarvoor nog vreemden.

Ook dit stukje muzikaliteit werd ingeruild door een abrupt einde. Beiden wilden hetzelfde. Dansen, drinken en plezier maken. Beiden hadden ze dat verdiend. Het kleine zaaltje van eerder op de avond bood hen de uitkomst. Daar werden ze dichter bij elkaar gebracht door een vrolijke mix van trance en house beats. Ze keek hem dansend aan, alsof ze hem toestemming gaf haar te kussen. Hij liep naar haar toe en op dat moment was de zaal leeg, de muziek voller en zijn lippen raakten die van haar. Even was er een moment van nu. Ze dansten door, en voordat ze het wisten zaten ze in de bus op weg naar huis.
Van de terugreis had hij niets gemerkt, tien uur samenzijn was voorbijgevlogen.

Een eerste date...

Huh, nu al klaar?

Zomaar een willekeurige avond in een willekeurig theater.

Aangekomen met twee minuten speling namen we plaats op rij 7, stoel 31 en 32. Naast ons nog wat open plekken, vooral op het hoofd van mijn buurman. Had ik me vergist of zou de beste rockband van Nederland optreden voor de doelgroep rolstoel en shuffleboarders?

De zaal is nog voor een kwart leeg als het concert begint. Vijf lampen verlichten voorzichtig het podium en een zacht gejuich volgt. De eerste melodie van de avond vertelt veel over het vervolg ervan. Zes man, mistig belicht, beginnen aan hun twee uur durende avontuur.

Het geluid is prachtig, puur, klein en kwetsbaar, wat goed past bij de opzet van de band. Hulde voor de geluidsman. Op het podium, vijf mannen op een houten vlot...drijvend. Schande voor de decorbouwer. De stem van de zanger is breekbaar, overduidelijk aangetast door de vele optredens van de afgelopen maand. Het begin is goed. Bij het vijfde nummer al merk ik dat hij een overgang wil maken van klein naar groter, en voel dat het hem niet gaat lukken. Hij voelt het ook...
Hij is er niet bij. Tijd genoeg om even om me heen te kijken.

Al snel herken ik ze en maak ik een onderverdeling van het type fan.
Voor mij staan:
De Klappers, bij het minste springen zij op en beginnen hoewel vaak te vroeg en geheel ongepast luid te klappen.
Links van de Klappers; de Filmer. Links in haar hand de onmisbare IPhone en nu zelfs een IPad in haar rechter. Waarom doet ze dit en beleeft ze het concert niet gewoon live? Wil ze soms vannacht in haar koude kamertje genieten van een privé concert?

Ha! Natuurlijk, de Zingers. Zij die het niet gehaald hebben bij Idols/XFactor en So You Think You Can Sing. Deze groep is misschien nog het meest storend. Met valse noten en een kwart maat voorlopend blaten zij hun noten als schapen in wolfskleren terug naar de band.
Ik kijk naar rechts, gelukkig de oude man, oftewel, de Zitter. gelukkig, daar zouden er meer van moeten zijn!! De Zitter is vaak ook de Knikkeboller.
Op elke vierde maat knikt hij zijn hoofd alsof hij de olie zelf uit de grond haalt. Maar ik heb geen last van deze Stille Genieter. Van wie ik wel last heb is de Schreeuwer. Met name de variatie van schreeuwen in zijn of haar repertoire. Herhalende 'WOEHOIEEEEEE's worden de lege ruimte ingeschoten alsof het een raketaanval op Libië betreft. Storend op zijn minst. En dan nog als laatste; de Prater. Deze spuien hun meningen als geisers die elkaar afwisselen. Ze houden geen rekening met de stille stukken van de optredende partij en met een monotoon gemurmel zijn ze onophoudelijk met elkaar in de weer...

Ik kijk op mijn horloge, nog vijf minuten en het is weer voorbij. Ik wissel nog mijn telefoonnummer uit met de Filmer (zou het concert graag nog eens willen zien) en loop naar buiten. Weer een avond voorbij met een herinnering armer. Had ik maar een hobby...