De dokter lacht, flirt en vergeet...

De man loopt elke dag met zijn hond in het park. Het Haarlemse Kenaupark is bij uitstek geschikt voor hem. Het park is rond en zo kan hij niet verdwalen. Ik maak vaak een praatje met hem. Zoals hondenliefhebbers doen. We praten over het weer en hoe slecht de zomer is geweest. Over hoe stout Binkie twee dagen geleden was en over hoe intolerant sommige mensen ten opzichte van anderen zijn. Maar met deze man praat ik niet. Ik luister naar hem.

Kenaupark

Een man van 62 met fonkelende ogen en langzame zinnen. Hij was dokter en getrouwd. Én sinds vorig jaar geraakt door een fikse hersenbloeding waardoor zijn woorden aarzelend worden uitgesproken...

De bril uit de jaren zeventig past bij hem. Grote vierkante glazen, die zijn ogen nog eens extra laten spreken. Ik vraag hem hoe het met hem gaat. Een glimlach om zijn mond en een lange stilte. Alsof hij diep moet graven in de gangen van zijn geheugen. Hij staat stil en kijkt me aan.

Zijn lachende gezicht verstard.

"Nou is...nogal verwarrend...omdat gebouwen veranderen," is zijn antwoord.

Ik zie hem op zoek naar knopen om zijn verhaal aan vast te maken.

Hij schiet nu oprecht in de lach omdat hij weet wat hij heeft, en er mee moet leven.

- Ik praat niet duidelijk, een bloeding gehad niet zo leuk...een beetje veranderd...woorden zijn soms raar uit mijn mond...cerebrovasculair accident

- Met als gevolg afasie, antwoord ik.

De dokter kijkt me vragend aan. "Ik ben een tijdje met een geneeskunde studente gegaan," zeg ik hem. Hij lacht en zegt dat ik dat goed gedaan heb, en vraagt of ik nog steeds met haar ga.

"Nou nee, ze was, of beter gezegd onze relatie was een beetje ingewikkeld. We haalden niet bepaald het beste in elkaar naar boven."

- Hoe anders vrouwen zijn...soms onuitstaanbaar maar nodig...voor mannen...groot verschil. Mijn vrouw al 30 jaar samen en soms ook anders...maar lief!

- Vind u het lastig dat u niet goed meer uit uw woorden kom, vraag ik hem.

Wederom een lange stilte. Hij kijkt naar de grond alsof daar het antwoord begraven ligt.

- Het is zoals het is...moet het accepteren...soms moeilijk maar leven is mooi gelukkig.

Kenaupark, copyright Jasper van der Meij

 Zijn ogen staan wagenwijd open als hij het over zijn vrouw heeft. Iets dat me gerust stelt en blij maakt. Er zijn dus nog mensen die oprecht van elkaar kunnen houden. De dokter lacht hardop terwijl we gepasseerd worden door een meisje dat we vaker zien in het park.

- Lekker, zegt hij. Meer niet. Lekker...

Mijn slappe lach schiet het park in. Fantastisch! Hoe eerlijk kun je mensen hebben? Het meisje heeft het gehoord en kent hem. "Bedankt dokter," zegt ze grijnzend.

De dokter is al vergeten waar het over ging, en misschien is dat de sleutel tot een geslaagd leven. Vergeten waar je mee bezig bent, het accepteren en het de volgende keer weer net zo enthousiast oppakken?

Hoop doet leven, bedankt Mart Smeets!

Het was een gewone dinsdagochtend in Juli. Zoals gewoonlijk op dinsdag had ze gezwommen. Drie keer per week trok ze haar 60 baantjes om haar lijf fit te houden. Maar vandaag op de fiets naar het station om in Haarlem haar neefje te zien. Ze hield van Amsterdam in de ochtend. Het was er nog rustig en de regen had vannacht de straten schoongespoeld. De geur van regen in de zomer gaf haar energie.

Na wekenlang voorbereiding was ze er nu vanaf. Ze had haar shows tot in de puntjes voorbereid. De zaal was tot aan de laatste voorstelling geboeid geweest en de reviews waren lovend. Een opkomend talent met groot gevoel voor minuscule details, had het Parool geschreven. Ze was trots als een aap met zeven piemels was haar commentaar geweest. En deze quote was uiteraard overgenomen. Ze wist precies wat haar publiek wilde en gaf het ze. Met haar zelfverzekerde voorkomen speelde ze met de woorden en haar fans. Ze voelde zich één met het toneel.

In gedachten verzonken liep ze naar perron 2A en zag hem staan. Een jongen, zoals er wel meer rondliepen in de wereld. Blonde krulletjes, blauwe ogen. Wat haar vooral op viel was de blik in zijn ogen. Vervreemd. Hij keek om zich heen en leek andere dingen te zien dan de meeste mensen. Misschien was hij blind? Blind voor vooroordelen dan, dacht ze lachend. Anders zou hij wel een Golden Retriever of rood-witte hengel bij zich hebben. Ze kreeg spontaan zin in vissen. Tegelijk stapte ze de trein in en zaten tegenover elkaar. Hoe wonderbaarlijk je het toeval een handje kan helpen. Ze keek naar hem, bijna als in trance. Hij keek ook naar haar. Zij keek weg, het spel kon beginnen.

Een ietswat viezige oude vrouw kwam naast hem zitten en verstierde de romantiek met luid genies. Hoe ze van kansen gebruik kan maken had ze geleerd in de theatersport.

"Wist u dat sommige stoelen van leer gemaakt zijn dat ervoor zorgt dat mensen moeten niezen?"

Okay, dat was echt de slechtste improvisatie in de geschiedenis van de lach. Had Mart Smeets naast haar gezeten had hij haar zeker toegesproken op zijn eigen eloquente wijze.

"Je vermaakt je wel, maar je had veel liever alléén naast deze jongeman gezeten. Maar het zat er niet in, hè? Toch? En dan moet je hier het beste van zien te maken – en dan doe je dat, toch? Ik ga u laten zien waar ze nu zit: ze is een face in the crowd. We gaan even kijken waar ze had kunnen zitten, en dan moet je heel goed kijken, waar zit onze Sabine? Daar dus. Ze is een face in the crowd, en daar moet ze kijken naar de man met wie zij het leven had kunnen delen. Ja toch, zo is het toch? Ook dat is romantiek mensen..."

Maar mag ik het zeggen? Ja ik mag het zeggen, Mart heeft gelijk. Wéér gelijk. Ze was het spoor bijster en behaalde geen plaats op het podium.

Nog één blik gaven ze elkaar voordat ze de trein verliet en Haarlem zou binnenlopen. Kilometers spoor schoten onder haar door, maar ze stapt uit, kijkt om zich heen en eventjes voelde zij zich zo alleen. Zelfs haar vermogen om pijn in liedjes om te zetten hielp niet. Ze was hem kwijt.

Dit verhaal hoorde ik dezelfde middag nog van Lonneke. In geuren en kleuren kon ze mij dit vertellen en ik luisterde aandachtig. Twee dagen later kreeg ik een Whatsapp:

Met de twee woorden "vervreemd en spoor" van Lonneke...

PS: suppen is peddelen op een surfboard, maar dan staand 

Typisch Nederlands

Ik ben trots op ons kleine landje. Ik woon er graag, hou van de kneuterigheid en de overzichtelijke indeling. Ik ben trots op onze geschiedenis met haar ondernemersdrang, en ons microdenken. Ik vind het heerlijk om in mijn dorpje Haarlem te zien dat deze kleinschaligheid in haar volle bloei te merken is. Ik haal mijn broodje kaas bij het bakkertje op de Botermarkt, drink mijn koffietje bij Anne&Max to go, want ik heb altijd haast om op tijd te komen.

Typisch Nederlands is waarde hechten aan punctualiteit en als iemand te laat is er niets van zeggen, maar wel enorm veel irritatie wegens het gebrek aan respect voor míjn tijd. Het kopje koffie kan je dan wel vergeten en zeker als je niets voor bij de koffie mee hebt genomen. Mocht je überhaupt het idee hebben gehad stamppot bij me te komen eten; ik kijk je weg vóór het avondeten om 1730 op tafel staat!
Mocht je wel op tijd gekomen zijn en een afspraak hebben gemaakt om te komen eten, dan krijg je naast het kopje zelfgemaakte cappuccino ook nog een stroopwafel.

Een andere gewoonte, of eigenlijk meer een traditie is het weer. Massaal kijken we naar boven, raadplegen de buienradar of Oet Morn om vervolgens te kunnen gaan zeiken over wat er allemaal mis is aan het weer. Poeh, het is wel drukkend warm hè, getverderrie ik plak helemaal. Regen is dan op dat moment even goed voor de tuin, maar twee dagen regen en de zomer is nog nooit zó slecht geweest. Ook mogen we achteraf klagen bij gebrek aan het perfecte weer.

En Bam Jonguh, een nieuwe typisch Nederlandse gewoonte is geboren...
Het klakkeloos ventileren van onze mening. Wij Nederlanders zijn daar zó goed in. We maken van elke poep en scheet een olifant. Ik hoor dagelijks de mening van voetbalcommentatoren en ervaringsdeskundigen nagepapegaait worden. Hebben we wel een eigen mening, of doen we maar wat...#omdathetkan? We staan hierdoor niet alleen als luidruchtig te boek, maar ook als onbeschoft in de ogen van meer geciviliseerde volkeren. Eerst nadenken dan pas schreeuwen zou ik zeggen.

Dan nog een andere eigenschap:
Onze gierigheid. We splitten de rekening, tanken met onze eigen aardappels in de kofferbak nèt na de grens vanwege de drie cent die dat per liter scheelt en geven feestjes waar we ons eigen drank moeten meebrengen. Going Dutch of Dutch Treat is geen benaming waar we trots op kunnen zijn. Volgens de Belgische buren is de meest voorkomende naam in Holland; Vincent. Makes you wonder...

Ik ben trots op Nederland, maar op Nederlanders...? Ik doe normaal want ben al gek genoeg. Ik eet mijn haring, boerenkool met worst, schaats één keer per 20 jaar de Elfstedentocht en prak mijn broodjes kroket met jus terwijl op de achtergrond de draaiorgelmeneer stoned en vrolijk zijn Dries Roelvink liedjes draait. HupHollandHup;-$