De bus...

Hij hield van een groots en meeslepend leven. Van alle contrasten. Zij niet. Zij was rustig, beheerst en berekenend. Kortom, het ideale stel om samen te laten komen in een kort verhaaltje.
Een korte schets.

Vrijdagmiddag, het weekend schopte hem tegen zijn schenen. Hij plande nooit iets in het weekend, want wilde de toeval van het lot hem laten verrassen. Zat hij in de bus naar huis, dan kon het zomaar zo zijn dat hij aansloot bij nieuwe vreemden die aan het eind van de avond zijn grootste vrienden waren. Daarom hield hij zo van reizen. De sfeer tussen reizende mensen, met name die zonder doel, was altijd open.

Hij maakte snel contact en zorgde ervoor dat mensen zich verbonden met elkaar. Het was iets dat hij van nature deed, niets aan gepland en niets met voorbedachte rade. Nu dan lijn 175 van Amstelveen naar Haarlem. Hij nam plaats in het midden van de bus. Voor hem zat een meisje. Ze las een boek. Hij kende het boek. Niet omdat hij het had gelezen maar omdat hij erover had gehoord. Vijftig tinten grijs...
Handig maakte hij hier gebruik van en vroeg of het boek haar beviel. Hij had er namelijk veel over gehoord.

Ze schrok en keek op. Haar reebruine ogen werden omringd door de rode gloed op haar wangen. Een goed teken, vond hij. Ze excuseerde zich. "Normaal gesproken lees ik dit niet, las hij in haar ogen."
Ze gaf hem een korte uiteenzetting waarom ze niet gewend was aan dit soort lectuur. Een plausibele verklaring. Ze zal ongetwijfeld iets in de journalistiek doen, anders zou ze zich niet verontschuldigen, dacht hij.

Zijn interesse was gewekt. Hij viel op academisch onderlegd, maar met name op reebruine ogen.
Een intiem gesprek volgde waarin zijn vragen het rood op haar kaken deed overslaan naar nek en schouders. Hij vond haar lief en zei dat ook. De schaamte sloeg over op haar stembanden en stotterend antwoordde ze dat ze niet precies wist wat ze hier op moest zeggen. Ze was onderweg naar Ikea om met haar moeder naar meubels te kijken.

Soms duurde verliefdheid heel kort...

Hoop doet leven, bedankt Mart Smeets!

Het was een gewone dinsdagochtend in Juli. Zoals gewoonlijk op dinsdag had ze gezwommen. Drie keer per week trok ze haar 60 baantjes om haar lijf fit te houden. Maar vandaag op de fiets naar het station om in Haarlem haar neefje te zien. Ze hield van Amsterdam in de ochtend. Het was er nog rustig en de regen had vannacht de straten schoongespoeld. De geur van regen in de zomer gaf haar energie.

Na wekenlang voorbereiding was ze er nu vanaf. Ze had haar shows tot in de puntjes voorbereid. De zaal was tot aan de laatste voorstelling geboeid geweest en de reviews waren lovend. Een opkomend talent met groot gevoel voor minuscule details, had het Parool geschreven. Ze was trots als een aap met zeven piemels was haar commentaar geweest. En deze quote was uiteraard overgenomen. Ze wist precies wat haar publiek wilde en gaf het ze. Met haar zelfverzekerde voorkomen speelde ze met de woorden en haar fans. Ze voelde zich één met het toneel.

In gedachten verzonken liep ze naar perron 2A en zag hem staan. Een jongen, zoals er wel meer rondliepen in de wereld. Blonde krulletjes, blauwe ogen. Wat haar vooral op viel was de blik in zijn ogen. Vervreemd. Hij keek om zich heen en leek andere dingen te zien dan de meeste mensen. Misschien was hij blind? Blind voor vooroordelen dan, dacht ze lachend. Anders zou hij wel een Golden Retriever of rood-witte hengel bij zich hebben. Ze kreeg spontaan zin in vissen. Tegelijk stapte ze de trein in en zaten tegenover elkaar. Hoe wonderbaarlijk je het toeval een handje kan helpen. Ze keek naar hem, bijna als in trance. Hij keek ook naar haar. Zij keek weg, het spel kon beginnen.

Een ietswat viezige oude vrouw kwam naast hem zitten en verstierde de romantiek met luid genies. Hoe ze van kansen gebruik kan maken had ze geleerd in de theatersport.

"Wist u dat sommige stoelen van leer gemaakt zijn dat ervoor zorgt dat mensen moeten niezen?"

Okay, dat was echt de slechtste improvisatie in de geschiedenis van de lach. Had Mart Smeets naast haar gezeten had hij haar zeker toegesproken op zijn eigen eloquente wijze.

"Je vermaakt je wel, maar je had veel liever alléén naast deze jongeman gezeten. Maar het zat er niet in, hè? Toch? En dan moet je hier het beste van zien te maken – en dan doe je dat, toch? Ik ga u laten zien waar ze nu zit: ze is een face in the crowd. We gaan even kijken waar ze had kunnen zitten, en dan moet je heel goed kijken, waar zit onze Sabine? Daar dus. Ze is een face in the crowd, en daar moet ze kijken naar de man met wie zij het leven had kunnen delen. Ja toch, zo is het toch? Ook dat is romantiek mensen..."

Maar mag ik het zeggen? Ja ik mag het zeggen, Mart heeft gelijk. Wéér gelijk. Ze was het spoor bijster en behaalde geen plaats op het podium.

Nog één blik gaven ze elkaar voordat ze de trein verliet en Haarlem zou binnenlopen. Kilometers spoor schoten onder haar door, maar ze stapt uit, kijkt om zich heen en eventjes voelde zij zich zo alleen. Zelfs haar vermogen om pijn in liedjes om te zetten hielp niet. Ze was hem kwijt.

Dit verhaal hoorde ik dezelfde middag nog van Lonneke. In geuren en kleuren kon ze mij dit vertellen en ik luisterde aandachtig. Twee dagen later kreeg ik een Whatsapp:

Met de twee woorden "vervreemd en spoor" van Lonneke...

PS: suppen is peddelen op een surfboard, maar dan staand 

Eentje uit de oude doos...

Er is nergens meer over geschreven, gezwegen,gezongen of gesprongen als de liefde.
Ik had geen liefde en werd dus gekoppeld.
Ik weet niet wat het is met koppelen, maar het overkomt iedereen en iedereen doet het. Ik werd in dit verhaal de 'gekoppelde'. Al drie maanden hadden ze het geprobeerd, maar ik had ze door én was ze voor. Mij niet gezien. Na zeven vette jaren zou ik mezelf niet laten verleiden tot de magere.
Nietsvermoedend liep ik op een mooie zomerdag hun tuin in. Ze hadden me op het laatste moment uitgenodigd voor een BBQ en ik zocht daar toch echt niets achter. Vlak voordat ik aankwam belde mijn oudste vriend Robin me op om te zeggen dat Sarah ook zou komen. Ik stond al praktisch bij de voordeur en eten moest ik toch dus ik dacht: "Ik doe hun dat plezier, ik trap er wel een keertje in."

In de tuin zat een onooglijk creatuur, en absolute misschepping van Onze Lieve Heer. Haar ogen stonden 237 graden gedraaid, haar voeten waren zwemvliezen, haar rug kromde als een piste waar menig snowboarder jaloers op zou worden en haar stem zou het in de seksindustrie meesterlijk gedaan hebben. Toen ik van de schrik was bijgekomen en doorhad dat deze vrouw de buurvrouw was, zag ik die andere...
Sarah was gekleed in het wit, blonde haren omringd door een aureool van zonnestralen, volle lippen, brede schouders en een kaaklijn waar een orthodontist acuut zijn eigen boezem door zou defibrilleren

Dít was een vrouw zoals God een vrouw bedoeld had. Zij was van da Vinci's Mona Lisa, Shakespeare's Julia, Adam's Eva.Voor háár zou ik mijn leven als vrijgezel opgeven. De Don Juan van de Países Bajos, de Casanova van Paesi Bassi zou zijn O Sole Mio niet meer op de Haarlemse grachten ten gehore brengen. Ik hing mijn lier meteen aan de wilgen en liep op haar af met de meest bravoure houding uit mijn repertoire als beduchte versierder.
Ik: Hoi, dus jij bent Saar, hoi ik ben Tudé...
Zij: Ohw, maar je bent helemaal niet lang, hebt geen krullen en ik kan niet in je klimmen.
Ik: Ehm,*stilte* gevolgd door meer stilte.
Zij: Maar wel leuk je nu een keer te zien.

Ik droop af richting tuin en schonk mezelf een groot glas wijn in. Gedurende de avond vloeide de wijn rijkelijk en raapte ik mezelf weer langzaam bijeen. Ik kwam erachter dat ze na zeven jaar nu pas vier maanden vrijgezel was en dat ze op dit moment scharrelde met een kerel uit Enschede. Na fles nummer zes pakte ik haar telefoon en sms'te hem namens haar dat ze verliefd geworden was en dat het tussen hem en haar helaas over was. Tot mijn verbazing moest ze hier hard om lachen. Na veertien flessen wijn verdeeld over vier personen gaf ik mijn vrienden te kennen dat ik echt niet meer kon rijden en wel moest blijven slapen. Haar vraag was van hetzelfde kaliber. Ik kon haar op dat moment onmogelijk vertellen dat ik vijf minuten verderop woonde en niet met de auto was. Dus koos ik ervoor de relatie te beginnen met de halve waarheid.

De eerste drie jaar leefden we allebei op wolken. We trokken met rugzakken de wereld over en kochten een leuk appartement dat we tot de LaLaLounge omdoopte. Iedere dag was een vakantiedag en zelfs in de winter scheen voor ons samen het zonnetje. We hadden niets nodig dan elkaar. We communiceerden over onze tekortkomingen en het verschil in taal tussen man en vrouw en lieten elkaar volledig vrij om vervolgens snel weer naar elkaar terug te keren. Jaloers werden we door iedereen bekeken. Hoe wij het samen deden werd als voorbeeld gesteld door vele vrienden. Graag geziene gasten waren we door onze een-tweetjes en onze humor om te lachen. We praatten over kinderen, adoptie. Elke keer als ze wakker werd keek ik haar aan, zag haar gekreukelde gezicht en voelde de 220Volt door mijn lichaam stromen.
Totdat...ze in Griekenland vreemdging. Bij thuiskomst biechtte ze het op en na een periode van twee weken waren we overeengekomen dat het een foutje was en dat we gewoon verder gingen alsof het nooit gebeurd was. We dronken gewoon wat meer, bezochten wat vaker de zonnebank in de winter, lieten elkaar nóg meer vrij en communiceerde steeds minder over tekortkomingen. En er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat...ik het gevoel had dat ze weer vreemdging. Ik vroeg het één, zij antwoordde het ander.

Zo modderden we nog vier jaar door. Tot het moment dat ik erachter kwam dat ze helemaal niet naar een feestje van een vriendin was maar met een meneer mee naar Duitsland. Een zorgvuldig voorbereid complot raakte me dwars door mijn ziel. Ik confronteerde haar met mijn bevindingen en haar halve waarheden werden heel. En ik ging stuk. Binnen drie dagen was mijn huisraad gehalveerd en keek ik naar een tafel zonder stoelen, een slaapkamer zonder bed, borden zonder bestek en bank zonder rekening. Drie maanden lang leefde ik op bananen en sport. Drie maanden lang rende ik 's ochtends naar het zwembad, fietste weer naar huis om daar aansluitend in de gym te hangen aan alles wat maar van ijzer was en zwaar woog. Ik kon steeds minder kilo's tillen omdat ik zelf steeds lichter werd.

Van de 75 kilo bleef er nog maar 62 over. Maar sport was het enige dat mijn hoofd stopzette.
Elk moment dat ik alleen in huis was belde ik al mijn vrienden om ze te overstelpen met hetzelfde verhaal en dezelfde vragen. Hoe, waarom, waardoor? Allemaal nutteloze vragen waar niemand, zelfs zij niet een bevredigend antwoord op kon geven. Ik bezocht psychologen, acupuncturisten en reinigde mijzelf met Yogamuziek en groene thee gemixt met liters Valeriaan. Na drie maanden werd ik rustig. Ik bleef vaker alleen thuis, noemde Sarah niet meer in elke zin en langzamerhand voelde ik de herinnering aan haar uit me verdwijnen. Na een jaar had ik soms zelfs een dag dat ze niet eens in mijn gedachte naar voren was gekomen.

Na exact anderhalf jaar had ik er vrede mee.
Als ik het echter over zou kunnen doen, dan zou ik meteen instappen en exact dezelfde route nemen.
Nu naar drie jaar bel ik haar op om te vragen hoe het met haar kleine gaat en zie ik haar op elke verjaardag en besef dat het goed is geweest voor beide partijen.
Tijd geven en nemen, da's de enige remedie. En bij jezelf blijven. Of bij iemand anders;-)

Het grootste verdriet is het verdriet om de liefde.
De grootste vreugde is de vreugde van de liefde.