Schoolreünie I...

Kijkend door het roestige hek zag ik links van het biologielokaal het oude schoolgebouw waar ik 7 jaar mijn jeugd heb doorgebracht. De grote klok, door mijn eindexamenklas gedoneerd, stond stil. Het oude gebouw zelf was ook niet bepaald met haar tijd meegegaan. De klimop langs de muren, als rimpels op haar gezicht, tekende af tegen het nieuw aangelegde schoolplein.

Het was al laat, té laat zelfs toen ik via de grote entree naar binnen liep. In die 20 jaar niets veranderd dus. Routinematig liep ik langs de conciërge om een briefje te halen, maar besefte dat ik 38 was en dat een briefje dit keer niet nodig was. De hal, met haar in mozaïek betegelde figuren vertoonde scheuren. Littekens van jarenlang misbruik. De lerarenkamer gaf me een welkome knipoog als leek ze me te herkennen. Ik begroette haar als een oude vriendin.

Ik las op het grote bord dat 'mijn jaar' zich mocht verzamelen in lokaal 3b, in de Dieperinckvleugel dus. Langs het lokaal Duits van Meester Kammerer naar rechts wist ik nog goed te herinneren. Leek ik nu de proppen op het plafond nog te herkennen?
Aangekomen bij lokaal 3b zat iedereen al achter hun bureau. Vooraan was nog een plekje. Mooi, recht voor de grote neus van Frank, mijn oude leraar economie. Ik opende de deur en 33 paar ogen keken me aan. Floris was één oog verloren tijdens gym. Hij was nooit goed geweest in speergooien en struikelde met zijn oog in de achterkant van de speer, niet handig...

En in één keer was ik weer 20 jaar terug in de tijd. En mijn grootboekbalans vertoonde een negatief balans! Ik herkende alleen Frank, maar mijn klasgenoten leken mij wel te herkennen. Er viel een stilte en een aantal verdraaiden hun nek om de buurman achter zich fluisterend aan te stoten. Ah, het werd dus zo'n avond!
Ik nam plaats en keek zoals mijn hele leven eigenlijk geen één keer achterom. Frank nam het woord en ik voelde mijzelf afdwalen. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om in te gaan op de uitnodiging waarop stond: "Geachte heer Connes, hierbij nodig ik u van harte uit op de reünie van het E.C.L. dat plaats zal hebben op........"
Het Eerste Christelijke Lyceum waar geen enkele leraar de godsdienst bedreef en waar alleen het woordje Eerste haar titel recht aan deed. De eerste keer blowen in het fietsenhok, mijn eerste kus, en ook de eerste keer seks. En dat allemaal in het fietsenhok.

Ik dacht meteen aan Marjolein en vroeg me af of ze er vanavond ook zou zijn. Ik was al een jaar verliefd op haar en zij was mijn eerste kus. Totdat ze de dag erna een koortslip had en ik haar helaas heb moeten laten vallen. Zou de baksteen dit nog weten?
Frank was klaar met zijn welkomstwoord en richtte zich tot Vincent. De jongste van de Cum Laude familie. In totaal met drie broers en een moeder die Latijns gaf kreeg deze Einstein het woord. Ik weet nog hoe we hem vroeger elke prullenbak op het schoolplein hebben laten onderzoeken. En nu stond hij voor de klas te vertellen hoe succesvol hij was geworden. Een eigen bedrijf in China met zo'n 100.000 werknemers.

Vincent was degene die mij menig avond probeerde uit te leggen wat Pythagoras bedoelde met zijn stelling. Ik kon mij daar onmogelijk een voorstelling van maken. Van Pi had ik ook geen kaas gegeten. Ik zag het niet voor me, en als ik iets niet voor me zie, dan kan ik het wel vergeten. Het was hem dan ook niet gelukt mijn staart te breukdelen. Als tegenprestatie beschermde ik hem tegen de prullenbakken. Zo ging dat vroeger. Handelen, niet wandelen.

Ik verzonk zoals vroeger langzaam weg in gedachte...
TO BE CONTINUED...

Jeugdliefde reply

Ik denk dat ik een jaar of veertien was toen ik mijn eerste kus mocht ontvangen. Ik was er eigenlijk nog helemaal niet mee bezig, maar door een weddenschap met mijn vriendinnetje Marieke moest ik binnen drie maanden gezoend hebben. Met wie, dat mocht ik zelf kiezen. 'Je bent zó mooi, dat moet je makkelijk lukken', zei Marieke.
Ik had zin in de weddenschap maar wilde wél dat mijn eerste kus met iemand zou zijn waar ik nooit verliefd op zou kunnen worden. Ik had geen zin in die rompslomp en dat gedoe eromheen. Het zou dus iemand moeten worden die er leuk uit ziet, maar niet tè leuk. Een populair iemand maar niet tè. En bovenal iemand die makkelijk in te palmen zou zijn, want verliezen van Marieke was geen optie in mijn wereld. Een knappe kansarme gozer dus.

Na een wekenlang en zeer grondig onderzoek kwam ik tot de conclusie dat er drie kandidaten overbleven. Mike, die stoere jongen uit de vierde. Willem, veruit de slimste van school en Tudé, een gezellige en enthousiaste gast. Mike droeg kistjes en een aantal kettingen die door zijn oren, via de mond naar zijn neus liepen. Roestvrij staal en ik gaan um niet worden, hoorde ik mezelf hardop denken en glimlachte. Mike was nogal depressief en had het uitstellen van tandenpoetsen tot in de puntjes geperfectioneerd. No way dus dat ik mijn tong zijn schimmelbekkie zou laten raken.
Met Willem zoenen zou mogelijk mijn reputatie op losse schroeven kunnen zetten dus was eigenlijk ook geen optie. Zoenen met een nerd hoorde er niet bij. Dus bleef Tudé over. Het probleem was alleen dat Tudé niet echt benaderbaar was. Hij was een einzelgänger en niet iemand die zijn stem vaak liet horen. Deed hij dat wel, dan had hij meestal gelijk in wat hij zei.

Tudé schreef veel, hij was altijd in de weer met zijn blocnote en pen. Dit zou mijn ingang zijn! Ik schreef hem een klein briefje en stopte dat tijdens de grote pauze terwijl we de grote hal inliepen in zijn hand. Hij keek me verbaast aan, maar nam het briefje wel aan. Ik schreef hem: 'Ik ben op zoek naar iemand met wie ik kan schrijven over alles wat mij bezighoudt, wil jij diegene zijn?' Ik wachtte geduldig af en ja hoor twee dagen later vond ik in mijn etui een briefje terug dat hij dit graag zou willen.

We schreven in de weken daaropvolgend elke dag met elkaar en ik genoot van zijn manier van het verwoorden van dingen. Hij maakte het zo simpel en schreef alsof hij direct tegen me sprak. Ik kon er niets aan doen en was het zeker niet van plan, maar het gebeurde. Ik werd verliefd op Tudé. Dit had ik niet met mezelf afgesproken! Zo rond brief 120 vroeg hij mij of ik wel eens gezoend had en zo niet, of ik zijn eerste zou willen zijn... Ik voelde mezelf rood aanlopen maar dit was wèl het moment waarop ik gewacht had. We hadden afgesproken om elkaar op woensdag achter het biologielokaal te ontmoeten. Op de woensdag stond ik zenuwachtig klaar, maar om 08:35 was hij er nog niet. Hij kwam gewoon niet eens opdagen. Ik was woedend op hem! Rond 11:30 kwam hij pas in de klas. Hij zag er bezorgd uit en ik tikte hem in de gang aan en vroeg hem wat er was. Hij vertelde dat zijn zusje was aangereden en dat hij er zo van baalde dat we niet gezoend hadden. Mijn boosheid verdween meteen en ik zei hem dat we na school ook wel tijd genoeg hadden om het alsnog te doen.

Na vijf minuten was het klaar. Ik vond er absoluut niets aan. Zijn tong leek wel een buitenboordmotor! Veel te snel schoepte hij zijn tong door mijn mond. Ik was acuut afgeknapt en stopte met kussen. Hoe moest ik hem dit nou vertellen? Eenmaal thuisgekomen vertelde ik mijn zus hoe alles gegaan was en schaterlachend gaf ze mij een gouden tip. 'Luister", zei ze: 'Als je zijn gevoel niet wilt kwetsen, dan heb ik de volgende truc voor je. Ik teken een koortslip op je mond zo groot als een voetbal en als je hem dan ziet, vraag je hem weer om te zoenen. Hij zal op zijn beurt dit afwijzen en je hebt zonder hem te kwetsen bereikt wat je wilt!'

De tip werkte en ik had de weddenschap glorieus gewonnen...