De jaren 80...

Geboren in 1973 en opgegroeid met muziek uit de jaren '80.
Dit is dan ook meteen mijn excuus.
De psychedelische vette sixties waren voorbij en zeven magere muziekjaren waren aangebroken.
Hoe kun je als opkomende patatgeneratie een gelukkige jeugd beleven als je bedrogen wordt door Milli Vanilli, Drukwerk zong over dat ze tegen hem gelogen had en iedereen gebruik maakte van een Private Investigator om toch stiekem met je te kunnen dansen...

Mijn ouders scheidden in '84, ik struikelde over het Gymnasium naar het Atheneum en ik voelde mij zo verdomd alleen.
Van de 150 nummer 1 hits, ging vanzelfsprekend de helft over de liefde.
Over why fools in love vallen, the love of the common people een battlefield is.
Never gonna give you up, van die rooie rakker met kuif sloeg bij mijn vader en moeder de plank volledig mis. Niet iedereen kan blijvend de Lambada dansen toch?
Zij volgden The Beatles, en eight days a week was voor hen niet weggelegd.
All you need is love, daar hebben ze het niet mee gered, ze waren na a hard day's night meer toe aan let it be. And another one bites the dust speelde zachtjes op de achtergrond.

In die tijd werd ik bijgestaan door de volgende groepen: Depeche Mode, Tears for Fears, Dead or Alive, Paul Young en Duran Duran...tobben gegarandeerd dus.
Mij valt niets te verwijten. Sindsdien heeft muziek me,  zoals dat waarschijnlijk door veel mensen wordt ervaren, stemmingswise zeer beïnvloedt.
Als ik opgefokt moet worden staat steevast Rage Against The Machine aan. Is het ochtend dan doen de gouden keeltjes van Angus & Julia Stone het uitermate goed, afgewisseld met een beetje Ben Howard. Wil ik mezelf wijs maken dat ik ook dansbloed heb, dan uiteraard de sounds van Snoop of The Tower of Power. Ik ben geen tekstenman (laat dat graag aan Ernst van der Pasch over), maar laat de melodie door mijn aderen stromen en voel oprecht de energie van de gedachte achter de muziek.

Dus ging ik na de scheiding twee maanden drummen, heb een jaar piano gespeeld en om het af te leren via de mondharmonica mijn talent op de gitaar getest.
Had ik de didgeridoo al genoemd? De stokken stak ik door het vel, de piano staat nu als kledingophangartikel in de woonkamer terwijl de didge hoog in de wilgen hangt en mijn gitaar gently maar stoffig weeps.

Waar ik dus wel heel erg uitzonderlijk, buitengewoon en zeldzaam goed in ben is...luisteren naar muziek. Daar ligt mijn talent. Ik zou er een Gouden Plaat voor mogen krijgen.
Deze jongeman is unaniem gekozen door heel Nederland, en doet het best goed in de US of A *drumgeroffel*: Rogier Reker

Schaduw...

Hij wilde het anders, maar een keuze had hij nooit gehad. Een vader kun je niet kiezen. Die krijg je en je hebt het er maar mee te doen. En Daniel’s vader was een geval apart. Stonden andere vaders langs de zijlijn hun talentvolle kind aan te moedigen, zo was de vader van Daniel te vinden in de bar van de kantine. Vol trots liepen de jongetjes naast hun vaders om thuis de verhalen te mogen vertellen, Daniel ondersteunde zijn wankele vader tijdens de lange weg naar huis. Hij vroeg niet naar de wedstrijd en was bepaald niet evenwichtig.

Thuis aangekomen wachtte het gezin op de terugkomst van de mannen. De tafel was gedekt en de sfeer gezet. Stilte voor de storm, wisten ook de twee broertjes en het zusje van Daniel. Zo ging het bijna elk weekend. De harde stilte van het fysieke geweld was toegenomen sinds de ziekte van hun moeder.

“Mamma heeft weer overgegeven in bed, sprak Anna zachtjes. Maar ik heb het opgeruimd hoor, vervolgde ze snel haar zin.” Haar vader leek haar niet gehoord te hebben en Anna wilde de zin herhalen. Daniel tikte onder tafel haar voet aan en schudde voorzichtig zijn hoofd. “Niet doen, Anna!” Maar hij het tóch gehoord. Anna kromp ineen op het moment dat haar vader opstond. Zijn grote gestalte zorgte voor een zwarte gloed over haar jonge gezichtje. Het wit in haar ogen verbleekte. De grote handen van pappa op het hoofdje van Anna. Een beeld dat Daniel nooit heeft kunnen vergeten.

Wat er zich allemaal precies heeft afgespeeld in zijn kinderjaren heeft hij nooit kunnen vertellen. Hij kon het zich eigenlijk ook niet echt meer herinneren. Zijn vader was er gewoon op een dag niet meer. Er werd niet over gesproken, er werd ook niet naar gevraagd. Alleen een zin boven de deurpost was blijven hangen, en stond symbool voor zijn leven. Zijn moeder had deze op de dag van zijn vader’s verdwijning eigenhandig in het hout gekerft;

‘Laten we over onze schaduw heen springen’

Schoolreünie I...

Kijkend door het roestige hek zag ik links van het biologielokaal het oude schoolgebouw waar ik 7 jaar mijn jeugd heb doorgebracht. De grote klok, door mijn eindexamenklas gedoneerd, stond stil. Het oude gebouw zelf was ook niet bepaald met haar tijd meegegaan. De klimop langs de muren, als rimpels op haar gezicht, tekende af tegen het nieuw aangelegde schoolplein.

Het was al laat, té laat zelfs toen ik via de grote entree naar binnen liep. In die 20 jaar niets veranderd dus. Routinematig liep ik langs de conciërge om een briefje te halen, maar besefte dat ik 38 was en dat een briefje dit keer niet nodig was. De hal, met haar in mozaïek betegelde figuren vertoonde scheuren. Littekens van jarenlang misbruik. De lerarenkamer gaf me een welkome knipoog als leek ze me te herkennen. Ik begroette haar als een oude vriendin.

Ik las op het grote bord dat 'mijn jaar' zich mocht verzamelen in lokaal 3b, in de Dieperinckvleugel dus. Langs het lokaal Duits van Meester Kammerer naar rechts wist ik nog goed te herinneren. Leek ik nu de proppen op het plafond nog te herkennen?
Aangekomen bij lokaal 3b zat iedereen al achter hun bureau. Vooraan was nog een plekje. Mooi, recht voor de grote neus van Frank, mijn oude leraar economie. Ik opende de deur en 33 paar ogen keken me aan. Floris was één oog verloren tijdens gym. Hij was nooit goed geweest in speergooien en struikelde met zijn oog in de achterkant van de speer, niet handig...

En in één keer was ik weer 20 jaar terug in de tijd. En mijn grootboekbalans vertoonde een negatief balans! Ik herkende alleen Frank, maar mijn klasgenoten leken mij wel te herkennen. Er viel een stilte en een aantal verdraaiden hun nek om de buurman achter zich fluisterend aan te stoten. Ah, het werd dus zo'n avond!
Ik nam plaats en keek zoals mijn hele leven eigenlijk geen één keer achterom. Frank nam het woord en ik voelde mijzelf afdwalen. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om in te gaan op de uitnodiging waarop stond: "Geachte heer Connes, hierbij nodig ik u van harte uit op de reünie van het E.C.L. dat plaats zal hebben op........"
Het Eerste Christelijke Lyceum waar geen enkele leraar de godsdienst bedreef en waar alleen het woordje Eerste haar titel recht aan deed. De eerste keer blowen in het fietsenhok, mijn eerste kus, en ook de eerste keer seks. En dat allemaal in het fietsenhok.

Ik dacht meteen aan Marjolein en vroeg me af of ze er vanavond ook zou zijn. Ik was al een jaar verliefd op haar en zij was mijn eerste kus. Totdat ze de dag erna een koortslip had en ik haar helaas heb moeten laten vallen. Zou de baksteen dit nog weten?
Frank was klaar met zijn welkomstwoord en richtte zich tot Vincent. De jongste van de Cum Laude familie. In totaal met drie broers en een moeder die Latijns gaf kreeg deze Einstein het woord. Ik weet nog hoe we hem vroeger elke prullenbak op het schoolplein hebben laten onderzoeken. En nu stond hij voor de klas te vertellen hoe succesvol hij was geworden. Een eigen bedrijf in China met zo'n 100.000 werknemers.

Vincent was degene die mij menig avond probeerde uit te leggen wat Pythagoras bedoelde met zijn stelling. Ik kon mij daar onmogelijk een voorstelling van maken. Van Pi had ik ook geen kaas gegeten. Ik zag het niet voor me, en als ik iets niet voor me zie, dan kan ik het wel vergeten. Het was hem dan ook niet gelukt mijn staart te breukdelen. Als tegenprestatie beschermde ik hem tegen de prullenbakken. Zo ging dat vroeger. Handelen, niet wandelen.

Ik verzonk zoals vroeger langzaam weg in gedachte...
TO BE CONTINUED...

Superhelden

Mijn broer en ik, wij geloven al jaren in superhelden. Ik was acht, hij tien. Meters stripboeken werden op onze bovenverdieping verslonden. Onze eerste held was de Rode Ridder. Hoewel hij geen superheld was, maar 'gewoon' een ridder mocht hij zich toch begeven tussen de anderen. De Rode Ridder was continue in gevecht tegen het kwaad en...kreeg altijd alle chicks. Twee vereisten voor de benaming Superheld.

We liepen allebei krantenwijken, mijn broer en ik. Alleen deed hij er altijd drie keer zo snel over. Ik snapte er niks van, zijn wijk was twee keer zo groot en toch liep hij deze in minder dan een uurtje. In mijn ogen al best een superheldenactie. Totdat hij mij zijn geheim prijsgaf. Hij liep twee straten waar de controleurs woonden en flikkerde de rest met zijn superkrachten zo de papierbak in. Ik ben een snelle leerling, dus al snel breidde ons krantenimperium zich uit over Haarlem, Heemstede en Hoofddorp. Het geld kwam sneller binnen dan de gemiddelde auto op de Nürburgring.

Nu kostte onze hobby nogal wat geld en krantenwijken leverden te weinig op. Er zijn namelijk meer helden dan kerken, dus we moesten onze krachten uitbreidden. Ik sprak de winkelier aan, leidde hem af met mijn onschuldige blik, en mijn broer jatte ondertussen zijn winkel leeg. Dit werkte goed. Zo kwamen we aan onze wekelijkse quota van 34 stripboeken. En lezen is gezond toch? De Hulk, Superman en The Fantastic Four. Onze collectie was giga. Zo groot dat onze krantenwijken er wel bij in moesten schieten. Want lezen kost tijd.

Afgelopen drie weken voelde ik mijzelf ook een superheld. Ik hielp behoorlijk wat mensen uit de brand. Mijn vrienden waren op vakantie en ik had de taak op hun huizen te passen. Drie huizen waren mijn domein, mijn verantwoordelijkheid. Aangezien er overal slechteriken op de loer lagen die op de kostbare inhoud van deze huizen uit waren nam ik mijn taak als superheld behoorlijk serieus. Driemaal daags verkende ik de buurt, verdedigde de huizen en mijn superheldenvermogen stond op scherp.

Ik moest nog wel een naam voor mezelf bedenken. Dat hoort erbij. Hoe kunnen de chicks me anders vinden? Na dagen peinzen wist ik het. Het paste perfect bij de taak die mij was toevertrouwd! Ik noemde mezelf Petman. Wie anders had Knuffie, Teddy en Witje dagelijkse bescherming geboden en hun hokjes schoongemaakt en dagelijks het konijnen,- en hamstervoer bijgevuld?