Schaduw...

Hij wilde het anders, maar een keuze had hij nooit gehad. Een vader kun je niet kiezen. Die krijg je en je hebt het er maar mee te doen. En Daniel’s vader was een geval apart. Stonden andere vaders langs de zijlijn hun talentvolle kind aan te moedigen, zo was de vader van Daniel te vinden in de bar van de kantine. Vol trots liepen de jongetjes naast hun vaders om thuis de verhalen te mogen vertellen, Daniel ondersteunde zijn wankele vader tijdens de lange weg naar huis. Hij vroeg niet naar de wedstrijd en was bepaald niet evenwichtig.

Thuis aangekomen wachtte het gezin op de terugkomst van de mannen. De tafel was gedekt en de sfeer gezet. Stilte voor de storm, wisten ook de twee broertjes en het zusje van Daniel. Zo ging het bijna elk weekend. De harde stilte van het fysieke geweld was toegenomen sinds de ziekte van hun moeder.

“Mamma heeft weer overgegeven in bed, sprak Anna zachtjes. Maar ik heb het opgeruimd hoor, vervolgde ze snel haar zin.” Haar vader leek haar niet gehoord te hebben en Anna wilde de zin herhalen. Daniel tikte onder tafel haar voet aan en schudde voorzichtig zijn hoofd. “Niet doen, Anna!” Maar hij het tóch gehoord. Anna kromp ineen op het moment dat haar vader opstond. Zijn grote gestalte zorgte voor een zwarte gloed over haar jonge gezichtje. Het wit in haar ogen verbleekte. De grote handen van pappa op het hoofdje van Anna. Een beeld dat Daniel nooit heeft kunnen vergeten.

Wat er zich allemaal precies heeft afgespeeld in zijn kinderjaren heeft hij nooit kunnen vertellen. Hij kon het zich eigenlijk ook niet echt meer herinneren. Zijn vader was er gewoon op een dag niet meer. Er werd niet over gesproken, er werd ook niet naar gevraagd. Alleen een zin boven de deurpost was blijven hangen, en stond symbool voor zijn leven. Zijn moeder had deze op de dag van zijn vader’s verdwijning eigenhandig in het hout gekerft;

‘Laten we over onze schaduw heen springen’

Hoop doet leven, bedankt Mart Smeets!

Het was een gewone dinsdagochtend in Juli. Zoals gewoonlijk op dinsdag had ze gezwommen. Drie keer per week trok ze haar 60 baantjes om haar lijf fit te houden. Maar vandaag op de fiets naar het station om in Haarlem haar neefje te zien. Ze hield van Amsterdam in de ochtend. Het was er nog rustig en de regen had vannacht de straten schoongespoeld. De geur van regen in de zomer gaf haar energie.

Na wekenlang voorbereiding was ze er nu vanaf. Ze had haar shows tot in de puntjes voorbereid. De zaal was tot aan de laatste voorstelling geboeid geweest en de reviews waren lovend. Een opkomend talent met groot gevoel voor minuscule details, had het Parool geschreven. Ze was trots als een aap met zeven piemels was haar commentaar geweest. En deze quote was uiteraard overgenomen. Ze wist precies wat haar publiek wilde en gaf het ze. Met haar zelfverzekerde voorkomen speelde ze met de woorden en haar fans. Ze voelde zich één met het toneel.

In gedachten verzonken liep ze naar perron 2A en zag hem staan. Een jongen, zoals er wel meer rondliepen in de wereld. Blonde krulletjes, blauwe ogen. Wat haar vooral op viel was de blik in zijn ogen. Vervreemd. Hij keek om zich heen en leek andere dingen te zien dan de meeste mensen. Misschien was hij blind? Blind voor vooroordelen dan, dacht ze lachend. Anders zou hij wel een Golden Retriever of rood-witte hengel bij zich hebben. Ze kreeg spontaan zin in vissen. Tegelijk stapte ze de trein in en zaten tegenover elkaar. Hoe wonderbaarlijk je het toeval een handje kan helpen. Ze keek naar hem, bijna als in trance. Hij keek ook naar haar. Zij keek weg, het spel kon beginnen.

Een ietswat viezige oude vrouw kwam naast hem zitten en verstierde de romantiek met luid genies. Hoe ze van kansen gebruik kan maken had ze geleerd in de theatersport.

"Wist u dat sommige stoelen van leer gemaakt zijn dat ervoor zorgt dat mensen moeten niezen?"

Okay, dat was echt de slechtste improvisatie in de geschiedenis van de lach. Had Mart Smeets naast haar gezeten had hij haar zeker toegesproken op zijn eigen eloquente wijze.

"Je vermaakt je wel, maar je had veel liever alléén naast deze jongeman gezeten. Maar het zat er niet in, hè? Toch? En dan moet je hier het beste van zien te maken – en dan doe je dat, toch? Ik ga u laten zien waar ze nu zit: ze is een face in the crowd. We gaan even kijken waar ze had kunnen zitten, en dan moet je heel goed kijken, waar zit onze Sabine? Daar dus. Ze is een face in the crowd, en daar moet ze kijken naar de man met wie zij het leven had kunnen delen. Ja toch, zo is het toch? Ook dat is romantiek mensen..."

Maar mag ik het zeggen? Ja ik mag het zeggen, Mart heeft gelijk. Wéér gelijk. Ze was het spoor bijster en behaalde geen plaats op het podium.

Nog één blik gaven ze elkaar voordat ze de trein verliet en Haarlem zou binnenlopen. Kilometers spoor schoten onder haar door, maar ze stapt uit, kijkt om zich heen en eventjes voelde zij zich zo alleen. Zelfs haar vermogen om pijn in liedjes om te zetten hielp niet. Ze was hem kwijt.

Dit verhaal hoorde ik dezelfde middag nog van Lonneke. In geuren en kleuren kon ze mij dit vertellen en ik luisterde aandachtig. Twee dagen later kreeg ik een Whatsapp:

Met de twee woorden "vervreemd en spoor" van Lonneke...

PS: suppen is peddelen op een surfboard, maar dan staand 

Een zelfportret van een oude bekende...

Ik ben geboren in het prachtige Brabantse plaatsje Zundert. Mijn vader was daar dominee. Het beviel mijn moeder daar prima. Zelfs zo goed dat ze ná mij nog vijf keer bevallen is. Met een gemiddelde van één kind per twee jaar. Tsja, ons mams had er maar druk mee. Maar zo ging het in die tijd. Geen zorgen, maar kinderen baren. En onze Lieve Heer keek mee. De viespeuk.

Tot mijn zestiende heb ik maar wat aangeklooid. De schoolbanken waren niet echt voor mij weggelegd. Ik had in die tijd ook niet veel vrienden. Nu ik erover nadenk eigenlijk maar ééntje, mijn jongere broer Theo. Hij begreep mijn humor en samen haalden we behoorlijk wat kattenkwaad uit.
Mijn vader was een strenge kerel. Hij vond dat ik meer structuur in mijn leven nodig had en stuurde me naar Den Haag om daar bij mijn oom te gaan werken in de Franse kunst-en prentenhandel. Best een gave business. De hele dag achter mijn Apple Photoshoppen. Ik was er behoorlijk bedreven in en mocht na vier jaar naar Engeland om daar in de Londense tak van het bedrijf mijn ding te doen. Al snel sloeg de verveling toe en mijn oom ontsloeg me op staande voet omdat ik teveel op internet zat. Najaa, die ging dus niet echt mee met zijn tijd!

Omdat ik Engeland wel een vet land vond besloot ik nog een tijdje te blijven en werd aangenomen als leraar en hulpprediker in Ramsgate. Mensen helpen ging me goed af en ik besloot een studie theologie te gaan volgen in Amsterdam. Best een zwaar toelatingsexamen, welke ik uiteindelijk niet haalde. Mijn vader natuurlijk weer balen.

Ik ging van Amsterdam naar Den Haag om daar mijn neef te helpen.
Hij was kunstenaar en hij was degene die me leerde schilderen. Dat vond ik dus echt heel cool om te doen! Ik werd daar ook voor het eerst verliefd dus genoeg inspiratie tot schilderen. Mijn vriendinnetje Sien, een meisje dat als prostituee werkte woonde toen bij me in. Ik had echt geen geld om mijn kont te krabben en werd door mijn broer Theo min of meer onderhouden. Na een jaar ging het tussen Sien en mij weer uit. Ik ging terug naar Brabant om me daar volledig te richten op de schilderkunst.

Vooral het boerenleven vond ik interessant. Niet dat er verder iets te beleven was, dus dat was achteraf een logische stap. Ik was bezig met een schilderij van boer Willem toen mijn vader plotseling dood ging. Het schilderij is best mooi geworden ondanks mijn verdriet.

Helemaal klaar met boeren en het buitenleven verhuisde ik naar Antwerpen om daar aan de academie te gaan studeren. Dat heeft niet lang geduurd. Ik was het niet eens met dat stelletje opgeblazen arrogante sukkels! Ik kreeg een mailtje van Theo met de vraag of ik naar Parijs wilde komen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ik zat al in de Thalys na het lezen van het laatste woord. Omdat ik geen geld had voor modellen schilderde ik voornamelijk mijn eigen spiegelbeeld. Het ene na het andere zelfportret verscheen op het doek. Ook maakte ik voor het eerst vrienden. Vooral Paul was een toffe gast. Een aparte kerel, zoals wel meer kunstenaars. Ik kon uren met hem ouwehoeren over de kunst en was het vaak met hem oneens. Hem op de kast jagen was dan ook een grote hobby van me.

Ik stelde voor om samen een kunstenaarsgemeenschap op te richten en daar had hij wel oren naar. We verhuisden samen naar het prachtige plaatsje Arles. Al na twee maanden irriteerde ik me mateloos aan het eigenwijze gedrag van Paul. Hij kon zo in zijn emotie zitten als ie ook maar een beetje het gevoel had gelijk te hebben. Op een avond toen hij dronken thuis kwam escaleerde de boel. Die gek sneed met scheermes mijn rechteroor eraf! Ik wilde wel aangifte doen, maar vond dat ook wel weer zielig voor hem. Ik schilderde uit protest mezelf in verband om hem eraan te herinneren wat voor een klootzak het was. Zo doen kunstenaars dat!

Vanaf dat moment ging het eigenlijk niet zo goed meer met me. Erg geschrokken dat iemand dit kon doen hoorde ik steeds vaker stemmen in mijn hoofd. En dat is over het algemeen geen goed teken. De stemmen werden luider en zorgde ervoor dat ik mezelf later dat jaar heb laten opnemen in een kliniek. Daar werd het niet echt beter van. Ik raakte in een depressie en zag het niet meer zitten. Wederom nam ik een besluit dat mijn leven drastisch zou veranderen...



Met de woorden 'zelfportret en emotie van Bartje Mozer

Klimmen, vallen en weer opstaan...

Hij stapte voorzichtig naar buiten. Hij schrok! Alsof het de eerste keer sinds jaren was dat hij een deur achter zich dicht hoorde vallen. Hij zag tegen deze dag op. Hij keek naar de gesloten deur. Alsof zijn verleden werd afgesloten en er geen weg meer terug was. Zijn weerspiegeling rimpelde in het raam. Geen jongen meer, maar een man, getekend door verleden tijd.
Hij herkende zichzelf niet. Hij wist niet meer hoe lang hij daar had gestaan. Hij nam een teug van de verse ochtendlucht. Zo'n typische zomerochtend waar je de dauw op het gras kan zien verdampen. Té fris voor een T-shirt, te warm voor een jas. Schuifelend, voetje voor voetje stapte hij trots over de stenen stoep. Een wonder dat hij dít al kon.

Een stapje terug misschien. Een kleine schets van exact een jaar geleden.

Een jongen van mid dertig. Een populaire, vrolijke kerel, sportief en humoristisch. Een graag geziene persoon op feestjes. Gewild om zijn gevatte humor, zijn scherpe tong en positieve instelling. Zo eentje waar je op feestjes graag in de buurt wil staan. Zowel man als vrouw werd door hem opgezweept met zijn tomeloze energie. Hij wist de juiste snaar bij elk individu te raken. Hij gaf het gevoel dat je speciaal was, en je voelde je ook bijzonder als hij met je sprak. Dit kwam terug in zijn naam, Yadiel! Alsof zijn moeder het wist, gaf zij hem de Latijnse vertaling voor 'geliefde vriend' mee.

Een grote hobby was klimmen. Ooit begonnen met een vierdaagse cursus bij een Haarlemse  klimclub. Hij was toen een jaar of zestien. Sindsdien vond hij daar zijn rust in. En dat had Yadiel nodig. Zijn hoofd stond nooit stil. Het klimmen zorgde voor zijn Zen. Het enige weloverwogen moment van de dag. Hij plande zijn routes met chirurgische precisie. Zag als geen ander mogelijkheden om zijn doel, de top te bereiken. En die top was elke keer anders. Yadiel hekelde gewoontes en doorbrak ze dan ook dagelijks. Het hield hem scherp. Op een select gezelschap na was het moeilijk om hem te doorgronden. Aan de ene kant maakte hem dat interessant, maar ook erg verwarrend. Hij bleef nooit ergens lang hangen, alsof er een onzichtbare wind opstak en hem meevoerde. Hij kwam, pakte zijn moment en weg was hij. Take it or leave it...

Yadiel hield van uitdagingen. Één ervan was freeclimbing. Het bedwingen van bergen en obstakels zonder het gebruik van attributen. Het één zijn met het object vervulde hem met genoegen. Op eigen kracht iets bereiken was hem al vroeg eigen. Het was op een vakantie met zijn vrienden in Bouches-du-Rhône, een zeer geschikt klimgebied genaamd het Massif des Calanques, waar hij voor het eerst de discussie met zijn vriendin aanging. 

Hij bewonderde haar om haar atletische vermogen een heel stuk met hem mee te kunnen klimmen. Maar ze zag ook meer gevaar dan hij en dat maakte haar een onzekere klimster.
-"Weet je zeker dat het kalksteen niet te poreus is," vroeg ze.
"Schat vertrouw me, ik weet precies wat ik doe."
-"Ik vertrouw je ook, maar hoe weet ik dat ik de rotsen kan vertrouwen?"
"Zekerheden heb je nooit babe!"
-"Een lekker dier ben je!"
Dat zei ze altijd als ze wist dat ze de discussie niet kon winnen, en hij hield ervan.

Het mooie van deze klim was dat hij vanuit zee kon beginnen met klimmen. Alle elementen waren aanwezig. Het warme water met daarboven de harde mistral wind, in combinatie met een klim van 500 meter. En zo begonnen ze. Heel voorzichtig in het begin, maar naarmate de klim vorderde zag ze de bekende bezetenheid in Yadiels ogen. Hij zag de route oplichten en wist precies welk stukje kalksteen tastbaar was en sterk genoeg om zijn gewicht te houden. Zij keek vol bewondering naar zijn bruin gespierde lichaam. Ze hield van hem. Elke pees in zijn lichaam lichtte op, hij versnelde en liet haar achter. Sneller en sneller zag ze hem omhoog schieten. Hij zag geen verticale wand voor zich, hij voelde alleen de adrenaline door zijn lichaam gieren! Hij voelde ook niet dat hij misgreep...

Zij zag hem. Zijn hand gleed weg, de balans verdween. Zijn hoofd raakte de scherpe gescheurde stukken kalksteen. Zij zag alles. Zijn levenloze lijf viel vlak langs haar naar beneden. Twee helblauwe ogen keken haar strak na. Tweehonderd meter onder haar zag ze het water rimpelen en zijn lichaam verdwijnen in het eeuwige blauw. Het was een godswonder dat zijn vrienden onder hem er snel bij waren. Het was nog een groter mirakel dat hij dit zou overleven.
En dat besefte hij zich elke minuut van de dag. De revalidatie was de grootste uitdaging die hij ooit had moeten aangaan met zichzelf. Maar nu liep hij, over de stoep...trots!




Met de woorden 'weloverwogen en lekker dier' van Serena Nereida

Fietsen is overleven...

Dus besloot ik naar Spanje te fietsen.
Ik leende een fiets van Douglas en tassen van Ton en op een dinsdag was mijn oefenrit naar Delft.
Een afstand van 70km. Dat ging goed en dus vertrok ik op een vrijdag naar Spanje.
Barcelona om precies te zijn. Gekleed in strak wit spandex plaatste ik mijn bips op het harde zadel en mijn voeten op de pedalen. En trapte er vrolijk op los.

Op de vierde dag kwam ik aan in een klein dorpje in België, zo'n 35 kilometer onder Montmédy.
De zon zou haar gezicht over een klein half uurtje laten verdwijnen dus ik moest op zoek naar een plekje om te slapen. Op het dorpspleintje keek ik om mee heen en zag in een klein bordje met daarop het woordje 'hotel' geschreven. Kijk, daar wordt een fietser blij van. Ik trok het zadel uit mijn reet en waggelde als een aangeschoten gans richting het hotel. Een stevige deur met bijbehorend gekraak zorgde voor uitzicht op een lange gang. Een lange donkere gang. 
"Est quelqu'un à la maison?" Niemand antwoord. Ik loop verder en zie links een andere deur die toegang geeft tot de eetkamer. Vier tafels en een bar, alles even bruin en stoffig. Een tafereel waar Alfred Joseph Hitchkock van gesmuld zou hebben. Voorzichtig loop ik verder, en kom uit in een keuken. Een zwartgeblakerd pannetje pruttelt op een zacht vuurtje. Een half afgeruimd plastic tafeltje staat in het midden van de keuken.


En ineens staat zij achter me! Van schrik laat ik mijn bidon vallen, welke op de vloer valt en openspringt. Ik zie de vloeistof tussen de gescheurde voegen sijpelen. Ik draai me om en zie het lelijkste wezen op aarde mij met kraaloogjes aanstaren. Er valt een lange stilte. Ik kijk haar aan, zij kijkt mij aan, we kijken elkaar aan. "Wie het eerste wegdraait heeft verloren", hoor ik mezelf zeggen. Ik schiet in de lach. Wat heeft een mens in paniek toch rare uitingen...
De wallen onder haar ogen doen me denken aan de vulkanen die ik in Ecuador heb gezien. En het wachten is op de uitbarsting.  Spataderen als stromen lava hebben haar benen getekend.
Maar deze blijft uit. Een zoetgevooisde stem heet me welkom. Haar zacht Belgische accent word door mij nog niet vertrouwd. 


"Hoeveel nachten blieft U te verblijven?" Ik wil zeggen: "Geen enkele," maar hoor mezelf 1 nacht zeggen. Ze heeft twee kamers gereed, en zegt me deze zelf te kiezen. Aangezien ze slecht te been is kan ze niet meelopen. Dus ook niet schoonmaken, denk ik. Boven tref ik de meest smerige kamers aan die ik ooit gezien heb. Een zwerver zou nog liever buiten slapen.
Beneden aangekomen geef ik aan dat ik een buitenmens ben. Ze kijkt me met ongeloof aan alsof ze me compleet doorheeft en het haar niet uit maakt waar ze me vermoord. Een plekje achterin de tuin naast een heuse zwijnenstal is de aangewezen plek voor mij om de nacht door te brengen. Ze biedt me een douche aan voordat het eten geserveerd zal worden. Ik vraag me al af wat er in het zwarte pannetje pruttelt. En ik zou daar snel achter komen. De douche haperde en bruin roestwater spoelt over mijn fietslichaam. Zo goed en zo kwaad als het gaat was ik mezelf met de handdoek droog.


Tijd voor het diner. Ik had een half uur geleden nog kunnen besluiten weg te rennen. Nu was het te laat. Doorgebakken friet uit vet van voor de oorlog en dan het pannetje. 
"Een ware delicatesse," mijmert ze. Ik open de deksel en zie zwarte stukjes vlees drijven in een troebel watertje. "Oreilles de porc," naar grootmoeders recept. Varkensoren dus, sidder ik.
Ik vis met mijn vieze vork de oren uit de tovenaarssoep en leg ze op mijn bord.
Ik zet mijn gedachten op nul en één voor één lepel ik de oren mijn slokdarm in.
Vomeren gegarandeerd, ware het niet dat ik lijd aan emetofobie. Mijn redding.
Het eten zit erin, ik spoel het door met een Belgisch biertje uit 1948 en loop naar mijn tent. Ik zet de locatieherkenning van mijn Facebook aan en plaats een bericht. Als mijn lijk straks maar tussen de zwijnen gevonden zal worden ben ik al blij.

"Lieve Facebook vrienden, alles gaat goed met me. ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt!"

Een eerste date...

En daar stond hij, zat weer, en stond weer op. Hij wist zich eigenlijk geen houding te geven, pakte zijn telefoon en speelde wat met zijn vingers op het scherm. Langs hem liepen de mensen, zich onbewust van wat hem bezighield.
Hij was te vroeg. Nog een kwartiertje wachten. Wat eten dan maar? Hij liep naar het loket en voelde  zijn maag en vroeg zich af waar hij trek in had.
Op een bordje Smacks met melk kun je nu eenmaal niet een hele dag leven en hij bestelde een ham/kaas croissantje. De vrouw achter het loket keek hem alsof ze hem begreep en knikte gemoedelijk een goedkeurend knikje. Alsof het wel goed zou komen. Dat stelde hem gerust.

De hokjes waar mensen hun foto's lieten maken waren bezet. Hij liep al etend door. Het vertrouwde geluid van zijn sms gaf aan dat ze er bijna was. Dat merkte zijn hart ook. Buiten aangekomen zag hij haar aankomen. Een prachtige vrouw met een rode mand op haar fiets. Even dacht hij aan de film La Vita e Bella. Ze stapte af en glimlachte naar hem, zijn zenuwen daarmee wegjagend.

Haar gesprekken in de trein op weg naar hun concert waren aangenaam en vermakelijk, ook al was het onderwerp niet van dien aard dat het vermakelijk zou moeten zijn. Het was voornamelijk de manier hoe luchtig zij erover praatte. De andere mensen spitsten hun oortjes, dat hadden ze allebei door, maar dat maakte ze schijnbaar beide niets uit. Het was een fijn moment. Een perfect begin eigenlijk, gezien het feit dat ze elkaar praktisch niet kenden. Een uurtje bellen en een paar chats op Facebook buiten beschouwing gelaten.

Haar ogen stonden wijd open, wimpers als lamellen deden zijn aandacht afleiden van haar stem en haar verhaal. Focus!, zei hij tegen zichzelf.
Hij verdronk weer in haar verhaal terwijl haar onbekende uiterlijk al snel vertrouwd werd. Haar stem maakte hem rustig, haar ogen hem kalm. En hij vroeg door. Dat kon hij wel. Luisteren en vragen stellen in situaties waar hij zich nog niet makkelijk voelde. Dat, of grapjes maken ten koste van zichzelf of anderen. Maar hij koos voor het eerste.

Aangekomen in Amsterdam vloog de tram naar hun doel, een concert in een van de leukste zalen van Nederland. Hij voelde zich er thuis, was er inmiddels al ontelbare keren geweest.
Onder de trap de jassen, en dan links naar beneden voor een eerste drankje.
De eerste biertjes waren onder het gesprek al snel genuttigd. En ze praatten door, over van alles wat er maar ter sprake kwam. Tot de reden van hun bezoek bezonk. De singer-songwriter was al begonnen en de eerste drie kwartier hadden ze gemist. Boven aangekomen voelden ze beiden de sfeer, merkbaar warm en goed. Het nummer 'Only love' was dan ook meer dan toepasselijk. Zoals bij hem vaker verdween hij in de melodie en de kracht van de muziek.

Zij stond voor hem, en bewoog alsof het haar tweede natuur was. Hij hield van hoe vrouwen bewegen, en keek naar haar, Een krachtige vrouw met fragiele kenmerken. Maar bovenal voelde hij zich op z'n gemak bij haar. Dat had hij niet snel. Voordat ze er erg in hadden was het concert afgelopen en keken ze elkaar vertwijfeld aan. Hoe kon dit nou? Lichtelijk ontdaan leidde hij hen naar het kleine zaaltje waar de muziek van een heel ander genre was. Een elektrische gitaar huilde. Haar klanken zorgden voor een heel andere gemoedstoestand. Ze stond voor hem en nam een stap naar achter. Zijn hand sloeg hij om haar heen. En zo stonden ze daar, twee uur daarvoor nog vreemden.

Ook dit stukje muzikaliteit werd ingeruild door een abrupt einde. Beiden wilden hetzelfde. Dansen, drinken en plezier maken. Beiden hadden ze dat verdiend. Het kleine zaaltje van eerder op de avond bood hen de uitkomst. Daar werden ze dichter bij elkaar gebracht door een vrolijke mix van trance en house beats. Ze keek hem dansend aan, alsof ze hem toestemming gaf haar te kussen. Hij liep naar haar toe en op dat moment was de zaal leeg, de muziek voller en zijn lippen raakten die van haar. Even was er een moment van nu. Ze dansten door, en voordat ze het wisten zaten ze in de bus op weg naar huis.
Van de terugreis had hij niets gemerkt, tien uur samenzijn was voorbijgevlogen.

Een eerste date...

Parkpraatjes...

Elke morgen loop ik tussen zes en zeven in de ochtend met mijn hond Mac. Ze staat al springend bij mijn slaapkamerdeur bij de eerste toon van mijn wekker. Zij speelt een kangoeroe, dus ik doe alsof ik een ochtendmens ben. En zo springen we allebei op onze achterpoten de gang door. Hinkelend en kwispelend trek ik wat kleren aan terwijl zij haar tanden in het vlees van mijn voeten zet.

We lopen naar buiten waar we samen de buren inclusief hun chihuahua de straat uit jagen. Mac vind het maar raar dat ik dat doe. Ik heb het niet op mijn buren laat staan hun uit de kluiten gegroeide cavia.
Uitbundig rennen we samen richting het park. Over de brug sleept ze me aan de riem mee. Mijn kin raakt het asfalt terwijl ze vrolijk door rent. Het is maar een spelletje denk ik, ze mag toch ook hond zijn? Ik veeg de de kiezels uit mijn gezicht en ontdoe haar van de riem. En daar gaat ze.

Sinds een tijdje worden we in de ochtend verrast. Een prachtige zwarte vrouw loopt ons tegemoet. Mac wordt zenuwachtig en blaft. Ik blijf rustig en grom alleen zachtjes. De vrouw vind het maar raar. Ze loopt haar rondjes om ons heen, benut het hele park met haar sportieve gedoe. Prachtige rode broek, witte sweater, haren van Bob en de kont van Lopez.

Gisteren zocht ze contact met ons. Ze aaide Mac over haar bol en gaf mij een koekje. Vandaag, zo nam ik me voor, zou ik iets tegen haar zeggen. Ik had mezelf een uitgebreid repertoire van openingszinnen cadeau gedaan. Variërend van; kom je hier vaker tot ben je niet moe van het rondjes rennen in mijn hoofd. Aangekomen in het park zagen we haar rode broek al aankomen. Ze stopte naast ons!
"Je ziet wel aan me dat ik het zwaar heb hè?"
Dat zag ik zeker niet!
"Ik moet de hele tijd pufjes laten, zei ze met een zacht stem."
Zei ze dit nu echt?
"En niet van die ademhalingspufjes, voegde ze eraan toe."

Mac wist dit al, ik zag het aan haar. Met een lachend gezicht en kwispelende staart nam ze het koekje aan.

Oeps

Ik schreef haar een briefje. Dat deed ik wel vaker. Voor of na haar vlucht wenste ik haar een fijne dag of vroeg haar hoe de dag was verlopen.
Zo ben ik, zo was ik.

Ze behoorde tot een van de mooiste stewardessen van het bedrijf. Een sterke vrouw, een eigen mening en een dosis Haagse humor waardoor menig cabaretier terug naar school gestuurd zou worden. Oja, en benen als een landingsbaan.
En sinds een paar maanden waren wij als motoren aan een vliegtuig. We deden het altijd, en op volle toeren.

Nu had ze in haar vorige relatie nog al wat probleempjes opgelopen en ik mocht degene zijn die haar rugtasje mocht dragen. Deze woog niet heel zwaar maar als ik erin snuffelde zag ik toch de nodige puinhoop. En ik hou niet van troep, daar word ik onrustig van. Dus ging ik opruimen. Gooide af en toe wat spulletjes weg, en deed er soms wat bij. Maar het hielp niet. Ze bleef hangen in het verleden. En dat soort dingen storen.

Ik had ook een goeie vriend die werkte als steward. Marco, een vrolijke vent, waar ik menig vlucht mee had gedaan. We zetten het vliegtuig op stelten, haalden geintjes uit met de passagiers. Zo speelden we bingo tijdens vertragingen, hij de nummertjes, ik het geluid. Zo lieten we het hele vliegtuig in canon het Vader Jakob zingen en oefenden we de aircraftwave. Ja dames en heren, we beginnen bij stoel 1a en 1d volgt. U kent het wel, doet u mee?

Ik kwam terug van een lange vlucht en schreef twee briefjes. Deze gingen ongeveer als volgt:

Briefje naar hem;
Hey gast, hoe istie? Fijne vlucht gehad? Ik heb er weer 14 uur opzitten en moet zo naar Suzanne. Ik heb er niet zoveel zin, want ze leeft nogal in haar verleden. Ben een beetje klaar met het gezeur hierover, maar weet nog niet hoe ik er mee moet kappen. Heb je nog adviezen;-) groeten Tudé

Briefje naar haar;
Hey babe, heb je een goeie vlucht gehad? Ik ben behoorlijk wat vertraagd teruggekomen en denk dat ik vanavond thuis slaap. Moet even wat slaap inhalen. Gaat ie goed met je? Spreek je morgen, love you, dikke kus.

Vermoeid gooide ik de briefjes in hun persoonlijk postvakken. Deze lagen door hun achternamen vlak boven elkaar. Naar buiten lopend bedacht ik me dat ik zo moeilijk vind om mensen te kwetsen maar dat ik wel met Suzanne moest stoppen. Dat was het beste.
Thuis aangekomen ontving ik een smsje.

Hey gast, zou je bij me slapen? Hadden we dat afgesproken?
Greetz Marco

Jij lief...

"Jij lief, fluisterde ze in mijn oor."

Haar woorden kwamen hard bij me naar binnen en vonden hun weg naar het ik-vergeet-dit-moment-nooit-meer-gedeelte. Haar laatste woorden, laatste adem...haar laatste geluid.
En met deze twee woorden nam ze afscheid van de wereld en dus ook van mij. Ik zat naast haar bed en hield haar hand vast. Het gepiep van de zacht zoemende machines ebden langzaam weg. Alsof haar woorden ze hadden uitgezet. En daar lag ze dan, haar hand in de mijne. Ik voelde de kou over haar vingers stromen, het leven verliet haar en het werd stil...doodstil.

Op de gang ging het leven door, een vreemde constatering. Ik bekeek haar kleine kamertje, op zoek naar...iets. Ik vond niets.
We waren samen en alleen, en dat was het! Niets eenzamer, niets mooier.
Ik keek haar aan, ik heb geen idee hoe lang, en ach, dat maakte eigenlijk ook niet meer uit. We hadden geen haast meer, hoefden niet meer te vechten tegen de tijd, en in gedachten dansten we.

Ik hield niet van dansen, dat wist ze. Maar ik danste met haar mee. Ik hoorde de klanken van Chet Baker en nam haar in mijn armen. Zij plaatste voorzichtig haar kleine blote voetjes op de mijne. De houten vloer veranderde in vers gemaaid gras en het plafond in blauwe luchten. En zo vergaten we de tijd en alles om ons heen. Dat gevoel is in al die jaren nooit meer weggegaan...
'Bij ieder afscheid worden herinneringen geboren', en zo relativeerde ze het hele leven.
Zo relativeerde ze mijn leven. Van nature bestaat er geen zwartere kijker dan ik, en dat had ze geweten. Daar had ze voor gekozen. Zij had bewust voor mij gekozen op een avond waar de wereld, en ik dus ook, aan haar voeten lag.

En met haar dood, werd ik geboren en koos voor haar...jij lief

De club van 27...

Een voor mij nieuw fenomeen, de club van 27. Niet dat dat nou iets zegt, want dagelijks sta ik versteld van de dingen die ik niet weet.
Het was weer zo'n avond! Een avond waar je geen afscheid wil nemen. Zo eentje waar je van tevoren niet weet dat ie eraan komt.
Er was muziek, er was drank en fantastisch gezelschap. De gesprekken vloeiden rijkelijk en gingen ergens over. Over toekomst, verleden en vriendschap.
Twijfels en zekerheden deden afwisselende dansjes met elkaar. En wij dansten mee. De muziek bepaalde de gesprekken en hiermee de sfeer.

Mijn grote favoriet, Marc Broussard viel niet in de smaak. Pete Philly deed het fantastisch! Ik zag mezelf de dansjes die ik in de jaren 80 heb opgedaan vertonen. En het maakte me niets uit. Uit is in!
De nacht zorgde voor het ritme. This is the end, van The Doors zorgde voor een andere toon, waar Janis Joplin nog een schepje bovenop gooide. Iemand riep iets. Over de club van 27. Nu heb ik nooit bij een clubje willen horen, maar na wat onderzoek had ik graag lid geweest. Een aantal grote namen genoten van deze genootschap. De drie J's; Jim, Janis en Jimmy. Maar ook Kurt Cobain, Brian Jones (Rolling Stones) en sinds kort Amy. Allemaal grote namen en allemaal niet ouder dan 27. James Dean heeft het op drie jaar na niet eens gehaald.

Ik wil graag bij deze alvast afscheid nemen van Jan Smit en Adèle.

Schoolreünie II...

Vincent, inclusief scheiding en bril eindigde zijn heldenepos met; cuiusvis hominis est errare.
Hij keek mij hierbij doordringend aan.
De volgende kwelling was de speech van de conrector. De aula was the place to be. Er zou drank zijn onder het genot van wat hapjes. De aanwezige hapjes waren ook 20 jaar ouder geworden. Ik zocht een plekje naast de bar en er zat maar 1 ding op. Drinken alsof mijn leven er vanaf hing.

Naast mij stond een meisje. Niet bepaald van het genre, nou ja van welk genre dan ook. Ze keek me aan, haar ogen werden groot en koud en haar glas rode wijn vloog mijn kant op. Goed gemikt moet ik zeggen, want mijn hele pak werd gekleurd in een zachtroze waas. Die zag ik niet aankomen! Nu ben ik niet zo heel snel van mijn stuk gebracht en vrij nieuwsgierig van aard, dus stapte ik rustig op haar af.

De wijn of de woede had haar ogen bloedrood gemaakt. Wat er in deze ogen te lezen viel was pure haat. Best een mooi gezicht, ik ben dol op puur! Ik vroeg haar waarom ze haar wijn had laten vallen en briesend als het paard van Ankie van Greunsven keek ze me aan. "Je hebt mijn jeugd verpest, schreeuwde ze zachtjes." Juist die ingehouden schreeuw maakte haar zin zeer krachtig. Met een Robert ten Brink stem vroeg ik of ze misschien haar zin iets kon toelichten.
"Je weet het echt niet hè?" Haar stem bevatte een trilletje. Zo'n rietje dat tussen zo'n
blaasinstrument zit. Hoe meer ik naar haar luisterde, hoe meer ik een hobo hoorde praten. "Elke dag van week wist je me te vinden, met je kutgrappen. Voor jou was het maar een geintje, maar hoe leuk denk je dat het voor mij is geweest?"

Nog steeds wist ik niet wie dit meisje was. Ze moest dit hebben gemerkt, want
haar woede werd steeds waanzinniger. "Hoe denk je dat het is om dag in dag uit het geluid van hinnikende paarden te horen zodra je op de gang loopt...? Nou? Zodra je me zag begon je te briesen als een paard en hoog gehinnik volgde. En al je vriendjes deden mee."
Visueel ingesteld zag ik zo'n honderd scholieren hinnikend op de gang van mijn oude schooltje en kon mezelf een kleine glimlach op mijn gezicht niet onthouden.

Ik wist me echt niets te herinneren van dit meisje. Maar erkende wel dat dit een grap van mij zou kunnen zijn en zag de eerdere vergelijking met Bonfire. Eerlijk als ik was legde ik haar uit
dat ik me van haar bestaan niets wist te herinneren en dat het me speet als iemand die waarschijnlijk heel erg op mijn leek haar pijn had gedaan. Een tweede glas wijn vloog mijn tegemoet . Drankmisbruik! Ik zei Bonfire vriendelijk gedag en wist dat mijn avond er wel bijna op zou zitten totdat ik ineens op de verwarming Marjolein zag zitten...


Dit hapje was er wel degelijk op vooruit gegaan. Blonde haren, inclusief
sekslok zoals een vriendin van altijd zegt. Azuurblauwe ogen en de
lippen regelrecht van het gezicht van Angelina Jolie afgetrokken. Ze
zat met haar benen over elkaar, prachtige korte hakjes onder haar
mijlenlange benen. Van koortslip naar vrouw van de wereld. Ze lachte,
haar hoofd viel iets naar achter en haar kaaklijn ontblootte zich.
Ze zag me en greep naar haar glas rode wijn...

Schoolreünie I...

Kijkend door het roestige hek zag ik links van het biologielokaal het oude schoolgebouw waar ik 7 jaar mijn jeugd heb doorgebracht. De grote klok, door mijn eindexamenklas gedoneerd, stond stil. Het oude gebouw zelf was ook niet bepaald met haar tijd meegegaan. De klimop langs de muren, als rimpels op haar gezicht, tekende af tegen het nieuw aangelegde schoolplein.

Het was al laat, té laat zelfs toen ik via de grote entree naar binnen liep. In die 20 jaar niets veranderd dus. Routinematig liep ik langs de conciërge om een briefje te halen, maar besefte dat ik 38 was en dat een briefje dit keer niet nodig was. De hal, met haar in mozaïek betegelde figuren vertoonde scheuren. Littekens van jarenlang misbruik. De lerarenkamer gaf me een welkome knipoog als leek ze me te herkennen. Ik begroette haar als een oude vriendin.

Ik las op het grote bord dat 'mijn jaar' zich mocht verzamelen in lokaal 3b, in de Dieperinckvleugel dus. Langs het lokaal Duits van Meester Kammerer naar rechts wist ik nog goed te herinneren. Leek ik nu de proppen op het plafond nog te herkennen?
Aangekomen bij lokaal 3b zat iedereen al achter hun bureau. Vooraan was nog een plekje. Mooi, recht voor de grote neus van Frank, mijn oude leraar economie. Ik opende de deur en 33 paar ogen keken me aan. Floris was één oog verloren tijdens gym. Hij was nooit goed geweest in speergooien en struikelde met zijn oog in de achterkant van de speer, niet handig...

En in één keer was ik weer 20 jaar terug in de tijd. En mijn grootboekbalans vertoonde een negatief balans! Ik herkende alleen Frank, maar mijn klasgenoten leken mij wel te herkennen. Er viel een stilte en een aantal verdraaiden hun nek om de buurman achter zich fluisterend aan te stoten. Ah, het werd dus zo'n avond!
Ik nam plaats en keek zoals mijn hele leven eigenlijk geen één keer achterom. Frank nam het woord en ik voelde mijzelf afdwalen. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om in te gaan op de uitnodiging waarop stond: "Geachte heer Connes, hierbij nodig ik u van harte uit op de reünie van het E.C.L. dat plaats zal hebben op........"
Het Eerste Christelijke Lyceum waar geen enkele leraar de godsdienst bedreef en waar alleen het woordje Eerste haar titel recht aan deed. De eerste keer blowen in het fietsenhok, mijn eerste kus, en ook de eerste keer seks. En dat allemaal in het fietsenhok.

Ik dacht meteen aan Marjolein en vroeg me af of ze er vanavond ook zou zijn. Ik was al een jaar verliefd op haar en zij was mijn eerste kus. Totdat ze de dag erna een koortslip had en ik haar helaas heb moeten laten vallen. Zou de baksteen dit nog weten?
Frank was klaar met zijn welkomstwoord en richtte zich tot Vincent. De jongste van de Cum Laude familie. In totaal met drie broers en een moeder die Latijns gaf kreeg deze Einstein het woord. Ik weet nog hoe we hem vroeger elke prullenbak op het schoolplein hebben laten onderzoeken. En nu stond hij voor de klas te vertellen hoe succesvol hij was geworden. Een eigen bedrijf in China met zo'n 100.000 werknemers.

Vincent was degene die mij menig avond probeerde uit te leggen wat Pythagoras bedoelde met zijn stelling. Ik kon mij daar onmogelijk een voorstelling van maken. Van Pi had ik ook geen kaas gegeten. Ik zag het niet voor me, en als ik iets niet voor me zie, dan kan ik het wel vergeten. Het was hem dan ook niet gelukt mijn staart te breukdelen. Als tegenprestatie beschermde ik hem tegen de prullenbakken. Zo ging dat vroeger. Handelen, niet wandelen.

Ik verzonk zoals vroeger langzaam weg in gedachte...
TO BE CONTINUED...

Ze maken er een potje van...

In alle vroegte open ik mijn voordeur, snuif de koude zeelucht op en trek de kraag van mijn trui zo dicht mogelijk tegen mijn oren. Het wordt nu écht winter, denk ik, terwijl mijn hond haar staart twintig keer tegen mijn been aanslaat van blijheid. Ik verlaat mijn Playboymansion, klaar voor een lange wandeling en deze ochtend zélfs bijzonder goed gemutst.

Ik loop over de galerij richting de buitendeur. Beneden aangekomen wordt mijn aandacht getrokken door twee dames, zittend op de trap. Ik ken ze wel, maar niet van naam. Het zijn mijn buurvrouwen. Een klein Indonesisch vrouwtje van rond de 50. Ze zou ook 70 kunnen zijn, want zeker weten doe ik het nooit bij het Indonesische ras. Haar partner, een vrouw met een rattenkop inclusief de kraaloogjes en een vergrotende bril kijkt me verschrikt aan.

"Tudé, zou jij alsjeblieft de deur naar de garage open kunnen doen?"
Haar vraag is onlogisch. Ze hebben beide de sleutels, ze wonen immers onder mij. Ik wil de deur voor opendoen, maar Kroepoekje smeekt me dit niet te doen. Haar onderliep trilt, haar ogen licht betraand. Ratje vraagt me nog een keer rustig de deur open te doen. Zelfs iemand die het empathisch vermogen van een visstick heeft kan vermoeden dat hier iets niet klopt. Ik word geïrriteerd, merk dat mijn fijne morgen nu al verstoord gaat worden door huiselijke gezeur.

"Wat is hier aan de hand, vraag ik met een zo'n laag mogelijke stem. Ik heb geen zin in onzin!" Het schijnt te werken, ze kijken me vragend aan. Kroepoekje begint haar verhaal. Iets over dat Ratje haar portemonnee en huissleutels nog heeft en dat ze die terug wil. Ratje op haar beurt begint ook de vuile was buiten te hangen en begint getallen te noemen. Over dat zij nog €5000,- moet teruggeven. Mijn humeur begint langzamerhand een dieptepunt te bereiken.
"Okay dames, ik heb hier geen behoefte aan." Ik open de garagedeur en ze rennen als wilde honden naar binnen. Nog geen 10 meter buiten aangekomen hoor ik gegil.

"Tudé, help, je moet me helpen, schreeuwt een Indonesisch stemmetje."
Binnen twee seconden heb ik mijn Supermanpak aangetrokken en snel snel naar binnen. Een telefoon ligt kapot op de grond, Kroepoekje trilt als centrifugerende wasmachine. Er staan tanden in haar arm en een pluk haar valt langzaam naar beneden. Wat moet ik hier nou weer mee?
Ik kies partij voor de kleinste en vraag Ratje of ze de portemonnee heeft. Ze antwoordt bevestigend. "Terug dat ding," brul ik kalm maar assertief. Cesar Milan zou trots op me zijn. Ratje geeft me de geldbuidel terug en ik open volgens afspraak de garagedeur. Ik raap de 10 stukjes telefoon op en geef deze weer aan de rechtmatige eigenaar. Ze is me dankbaar. De Kerstgedachte is bij hun wel echt verdwenen. Ze maken er nogal een potje van.

Buiten merk ik dat het toch wel koud is in zo'n Supermanpak...

Hoe wij dit doen...

Hij voelde zich niet goed, was ziek maar kon zich dit eigenlijk niet permitteren. Z'n hoofd zat vol, z'n lijf deed pijn, maar de aandacht die hij eraan kon schenken was minder dan minimaal. Iets anders, of beter gezegd iemand anders vroeg om zijn aandacht.

Hij draaide zich nog eens om en keek haar aan. Ze ademde zachtjes, huilend in haar kussen. Hij wist zich geen raad, maar legde zijn hand op haar schouder. Hij voelde haar warmte en leefde met haar mee. Maar wat er van hem verwacht werd was hem onduidelijk. Moest hij naar haar luisteren, haar steunen, oplossingen bedenken? Hij bedacht zich wederom wat reden was waarom het zo moeilijk was om met haar te communiceren. Het ene moment zei ze rechts, maar bedoelde links. Het andere moment leek het erop dat ze een oplossing in hem zocht, maar wilde 'alleen maar dat hij luisterde en haar begreep.'

Hij had al wel heel veel geleerd, maar de nuances in de woorden die zij hem wilde bijbrengen nog lang niet. Zo bedoelde hij met passie eigenlijk gewoon seks maar zij bedoelde genegenheid en romantiek. Je weet wel, kaarsjes, lekkere hapjes en samen op de bank of aan tafel lange gesprekken voeren.
Gesprekken waar hij na 20 minuten de grote lijnen al niet meer begreep en stiekem wenste dat ze veranderde in een krat bier, een XBox en een stel goede vrienden.

Mannen, daar kon hij wat mee. MANNEH!
Die zijn duidelijk, zeggen waar het op staat en draaien niet om de hete brij heen. Confronteren waar nodig, corrigeren alleen als het om een tekort aan bier en vrije tijd gaat. Zo was hij al regelmatig gecorrigeerd omdat ze vonden dat hij een saaie zak was geworden sinds hij 'haar' had ontmoet. Hij kwam bijna nooit meer in de kroeg en speelde amper op zondag nog een potje 'Allstars voetbal'.

Hij miste hun ook wel, maar kon nu onmogelijk naar hun toe. Zij had hem nodig. Een plotselinge sterfte in haar familie zorgde voor heftige emoties. Hoewel zijn oma net geconstateerd was met uitzaaiingen waar een gemiddelde boer jaloers op zou worden had haar 'geval' prioriteit. Haar neefje was ook nog net op zeer jonge leeftijd overleden. Uiteraard was dat iets wat je niemand wenst, maar hij had gewoon echt geen ruimte. Hij had het druk op de zaak en moest er eigenlijk al uit. Hij haalde zijn hand weg, gaf haar een kus en fluisterde dat hij zich moest haasten. Zij antwoordde met stilte. 

Eenmaal op zijn werk aangekomen werd zijn bui opgemerkt door één van zijn mannelijke collega's. "Hoe is het met je, vroeg hij."

"Mwah, het gaat en deed in het kort verslag van zijn thuissituatie."

De collega draaide zich emphatisch om, keek hem diep in zijn ogen aan, en sprak na een seconde of twintig de gevleugelde woorden; Nou, jeetje, wat een ellende allemaal...weet je wat? 

Krijg je van mij een kopje koffie. Iemand anders ook koffie?

Hij stond op, haalde voor iedereen een bakje koffie en daarmee was het klaar.

Dit is hoe wij het doen... en het werkt!

Vouwfiets...

VFT

De Vouw Fiets Theorie:

Voor velen is de vouwfiets een normaal verschijnsel in het dagelijkse leven.
Voor mij niet. Ik heb mij altijd verbaasd over deze giraffe op wielen.
Waarom zou je er als volwassen mens voor kiezen om jezelf op zo'n voertuig te willen vertonen, laat staan verplaatsen?

De reden hiervoor is mij pas sindskort bekend. Kostenbesparing. Een fiets meenemen in de trein kost je 6,50 Euro en een vouwfiets is gratis...
Het principe dat de hond op zijn baasje lijkt, kun je naadloos omzetten voor wat betreft de vouwfiets. Het is echt waar, let er maar eens op...

Een stoere, matzwarte design fiets hoort bij de jongen in het zwart gekleed met zijn Ipod in. Zijn werk zal ongetwijfeld iets in de muziekindustrie zijn, of in ieder geval iets met vormgeving. Hij ziet er ruw doch gepolijst uit.
De vrouw met bossen haar onder de armen, wijde jurk en vieze krullen gaat idem op een vuile  vouwfiets met té grote wielen en Free Tibet stickers al fluitend de straat op.
De geitewollensokkenman (soms ook wittesokkensandalenman genoemd red.) kan alleen nog maar zijn stuur vouwen...

Tijdens mijn reisje in de trein kreeg ik het lumineuze idee om ook de mens zelf te categoriseren in opvouwbaarheid.
Ik zou beginnen met het naar binnendraaien van de linkerknie, gevolgd door de rechterknie die achterlangs gaat. Binnen 15 minuten had ik iedereen in de coupe opgevouwen en bovenin het rek liggen.

Wat een rust ineens... 

Just a dream...

I woke up this morning, opened my eyes and wondered what the world would look like today. Woke up yesterday and the first thing I saw was a wonderful light. She peered through my curtains.
She was purple and orange mixed with a sparkle of gold.
I opened them immediately and started singing the same song I have been singing for years. Sponteaniously birds came flying towards my window sill.
They sang with me, knodding their little coloured heads on the beat of my song.

Together we sang hello to the morning, wishing her a good day.
And a good day it became...

I walked through the sunny streets of my imagination and saw people dressed in in nothing but their thoughts.
Some were dressed in copperlike metallic material, moving to the motion of the  ocean, a smile on their faces. Other were completely black with sad faces and worrying looks. I wondered why people think and not act. I wondered why people are so much alike and still so different. All the influences surrounding me startled me a bit.
At what point in life did we decide that we distinguish ourselves from the animals? Do animals not have years of experience how things are done? Don't animals have the wisdom of age? They have learned from mistakes made in the past?

Being the man that I am I have questions. 
Being the man that I am I question reality and look into my fantasies for anwers. Sometimes fantasies bare more truth than fiction.

And in my fantasies I experience a wonderful world apart from reality.
People are honest, real and warm. They can fly above the oceans, swim in blue skies and sing as loud as thunderstorms. There are no boundaries in my imagination.
Being the man that I am, I accept my fantasy and live by it.

At that point I woke up singing the same song I have been singing for years...

Eentje uit de oude doos...

Er is nergens meer over geschreven, gezwegen,gezongen of gesprongen als de liefde.
Ik had geen liefde en werd dus gekoppeld.
Ik weet niet wat het is met koppelen, maar het overkomt iedereen en iedereen doet het. Ik werd in dit verhaal de 'gekoppelde'. Al drie maanden hadden ze het geprobeerd, maar ik had ze door én was ze voor. Mij niet gezien. Na zeven vette jaren zou ik mezelf niet laten verleiden tot de magere.
Nietsvermoedend liep ik op een mooie zomerdag hun tuin in. Ze hadden me op het laatste moment uitgenodigd voor een BBQ en ik zocht daar toch echt niets achter. Vlak voordat ik aankwam belde mijn oudste vriend Robin me op om te zeggen dat Sarah ook zou komen. Ik stond al praktisch bij de voordeur en eten moest ik toch dus ik dacht: "Ik doe hun dat plezier, ik trap er wel een keertje in."

In de tuin zat een onooglijk creatuur, en absolute misschepping van Onze Lieve Heer. Haar ogen stonden 237 graden gedraaid, haar voeten waren zwemvliezen, haar rug kromde als een piste waar menig snowboarder jaloers op zou worden en haar stem zou het in de seksindustrie meesterlijk gedaan hebben. Toen ik van de schrik was bijgekomen en doorhad dat deze vrouw de buurvrouw was, zag ik die andere...
Sarah was gekleed in het wit, blonde haren omringd door een aureool van zonnestralen, volle lippen, brede schouders en een kaaklijn waar een orthodontist acuut zijn eigen boezem door zou defibrilleren

Dít was een vrouw zoals God een vrouw bedoeld had. Zij was van da Vinci's Mona Lisa, Shakespeare's Julia, Adam's Eva.Voor háár zou ik mijn leven als vrijgezel opgeven. De Don Juan van de Países Bajos, de Casanova van Paesi Bassi zou zijn O Sole Mio niet meer op de Haarlemse grachten ten gehore brengen. Ik hing mijn lier meteen aan de wilgen en liep op haar af met de meest bravoure houding uit mijn repertoire als beduchte versierder.
Ik: Hoi, dus jij bent Saar, hoi ik ben Tudé...
Zij: Ohw, maar je bent helemaal niet lang, hebt geen krullen en ik kan niet in je klimmen.
Ik: Ehm,*stilte* gevolgd door meer stilte.
Zij: Maar wel leuk je nu een keer te zien.

Ik droop af richting tuin en schonk mezelf een groot glas wijn in. Gedurende de avond vloeide de wijn rijkelijk en raapte ik mezelf weer langzaam bijeen. Ik kwam erachter dat ze na zeven jaar nu pas vier maanden vrijgezel was en dat ze op dit moment scharrelde met een kerel uit Enschede. Na fles nummer zes pakte ik haar telefoon en sms'te hem namens haar dat ze verliefd geworden was en dat het tussen hem en haar helaas over was. Tot mijn verbazing moest ze hier hard om lachen. Na veertien flessen wijn verdeeld over vier personen gaf ik mijn vrienden te kennen dat ik echt niet meer kon rijden en wel moest blijven slapen. Haar vraag was van hetzelfde kaliber. Ik kon haar op dat moment onmogelijk vertellen dat ik vijf minuten verderop woonde en niet met de auto was. Dus koos ik ervoor de relatie te beginnen met de halve waarheid.

De eerste drie jaar leefden we allebei op wolken. We trokken met rugzakken de wereld over en kochten een leuk appartement dat we tot de LaLaLounge omdoopte. Iedere dag was een vakantiedag en zelfs in de winter scheen voor ons samen het zonnetje. We hadden niets nodig dan elkaar. We communiceerden over onze tekortkomingen en het verschil in taal tussen man en vrouw en lieten elkaar volledig vrij om vervolgens snel weer naar elkaar terug te keren. Jaloers werden we door iedereen bekeken. Hoe wij het samen deden werd als voorbeeld gesteld door vele vrienden. Graag geziene gasten waren we door onze een-tweetjes en onze humor om te lachen. We praatten over kinderen, adoptie. Elke keer als ze wakker werd keek ik haar aan, zag haar gekreukelde gezicht en voelde de 220Volt door mijn lichaam stromen.
Totdat...ze in Griekenland vreemdging. Bij thuiskomst biechtte ze het op en na een periode van twee weken waren we overeengekomen dat het een foutje was en dat we gewoon verder gingen alsof het nooit gebeurd was. We dronken gewoon wat meer, bezochten wat vaker de zonnebank in de winter, lieten elkaar nóg meer vrij en communiceerde steeds minder over tekortkomingen. En er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat...ik het gevoel had dat ze weer vreemdging. Ik vroeg het één, zij antwoordde het ander.

Zo modderden we nog vier jaar door. Tot het moment dat ik erachter kwam dat ze helemaal niet naar een feestje van een vriendin was maar met een meneer mee naar Duitsland. Een zorgvuldig voorbereid complot raakte me dwars door mijn ziel. Ik confronteerde haar met mijn bevindingen en haar halve waarheden werden heel. En ik ging stuk. Binnen drie dagen was mijn huisraad gehalveerd en keek ik naar een tafel zonder stoelen, een slaapkamer zonder bed, borden zonder bestek en bank zonder rekening. Drie maanden lang leefde ik op bananen en sport. Drie maanden lang rende ik 's ochtends naar het zwembad, fietste weer naar huis om daar aansluitend in de gym te hangen aan alles wat maar van ijzer was en zwaar woog. Ik kon steeds minder kilo's tillen omdat ik zelf steeds lichter werd.

Van de 75 kilo bleef er nog maar 62 over. Maar sport was het enige dat mijn hoofd stopzette.
Elk moment dat ik alleen in huis was belde ik al mijn vrienden om ze te overstelpen met hetzelfde verhaal en dezelfde vragen. Hoe, waarom, waardoor? Allemaal nutteloze vragen waar niemand, zelfs zij niet een bevredigend antwoord op kon geven. Ik bezocht psychologen, acupuncturisten en reinigde mijzelf met Yogamuziek en groene thee gemixt met liters Valeriaan. Na drie maanden werd ik rustig. Ik bleef vaker alleen thuis, noemde Sarah niet meer in elke zin en langzamerhand voelde ik de herinnering aan haar uit me verdwijnen. Na een jaar had ik soms zelfs een dag dat ze niet eens in mijn gedachte naar voren was gekomen.

Na exact anderhalf jaar had ik er vrede mee.
Als ik het echter over zou kunnen doen, dan zou ik meteen instappen en exact dezelfde route nemen.
Nu naar drie jaar bel ik haar op om te vragen hoe het met haar kleine gaat en zie ik haar op elke verjaardag en besef dat het goed is geweest voor beide partijen.
Tijd geven en nemen, da's de enige remedie. En bij jezelf blijven. Of bij iemand anders;-)

Het grootste verdriet is het verdriet om de liefde.
De grootste vreugde is de vreugde van de liefde.

Correct Nederlands taalgebruik en ruzie...

Met een Engelse leraar als vader, een moeder als onderwijzeres op een basisschool en een oom als leerkracht is de taal mij met een trechter ingegoten. Ik ben dol op taalgrapjes en hekel over het algemeen onjuist gebruik hiervan. Zeker als het geen grapjes zijn, maar fouten. Ik beweer zelf absoluut geen spellingsGod te zijn, maar onlangs kwam ik iemand tegen die zeer de moeite waard was om te citeren.

Deze dame zat op haar praatstoel en moest haar 15.000 woorden in één avond kwijt. Ze begon haar monoloog met het verhaal over haar ex-vriend. Overduidelijk geen makkelijk type, maar zijzelf was ook geen poesje waar fluwelen handschoenen blij van zouden worden.
Naar aanleiding van een zoveelste ruzie schudde ze de volgende quotes uit haar mouw. In willekeurige volgorde.

De ruzie;
Ik schop hem met een bijl van het park af!
Hij begon tegen mij tekeer gegaan.
Ik ben helemaal startklaar met hem. Hij ging hélemaal mentaal
Ik ben niet zomaar iemand met wie je zomaar vriendjes is. 

Eenmaal bij hem weggegaan;
Er staat nog meer huisjes te koop.
Er is nog twee braakliggende terreinen daar.

Een plek gevonden en weer op zoek naar vertier;
Ik had mijn poes gisteren gescheerd.
Ruigoord; wackodorp
Er was geen sanitale voorzieningen.

Verwerkingsperiode en nieuwe dingen;
Er kwamen koekjes onder dingen vandaan.
Glaasje draaien. Alles in een cirkel gerecht met een picardiglaasje
Ik vroeg heel dom; is daar iemand?
Nou ja...vragen naar de bekende weg. De geest kon niet eens spellen en zweeg als de kerk.

Openbaringen;
Ik heb een borstverkleining gedaan 10 jaar geleden toen ik twintig was, ik ben nu 31
Ik heb ooit eens een keer foto's laten maken toen ik 30 was. Ze is nu 31
Hoe oud ben ik eigenlijk? 31! Welk bouwjaar ben je dan?

Toekomst;
De vraagtekens gaan rijzen
Ik was zo preuts als ik weet niet meer.
Ik voel me niet aangetrekken tot vrouwen.
Pottenvakantie; die vrouwen dachten. Die turnen me wel ff óp ehm...ón ehm...óm!
Er komt niemand in me op, mijn hoofd is compleet blauw.
Ik was gebonden met handen en voeten.

Mijn avond met haar liep ten einde. Ik bedankte haar voor haar openheid en inspiratie...

OVP

Ingrediënten voor een geslaagde vrijdagavond:

• 10 mannen, verschillende generaties, verschillende persoonlijkheden
• met zorgvuldigheid uitgekozen wijnen
• verscheidenheid aan gerechten
• een thema

Een traditie bedacht door mijn vriend M. Een vriendelijke reus met voorliefde voor organen. Met name gekookt, gebakken of gefrituurd.
Bij het binnenkomen kwam mij de lucht van paardenstallen gemengd met...nou ja...strontlucht al tegemoet. Op het fornuis stond een ouderwets stoofpannetje zachtjes te pruttelen. De deksel danste een ritmisch deuntje. Bij elke pruttel ontsnapte er een wolkje-bijna-giftige-stoom. Doel van de avond; smaakverrijking. Achterliggende motivatie; inner circle masochisme. Thema: Orgaanvlees

De cirkel van 10 sloot zich. Het menu werd uiteengezet en nam plaats in mijn hersenen. " Het voorgerecht, sprak de reus zo langzaam mogelijk, wil ik graag de volgende naam meegeven: Rocky Mountain Oysters. Ook wel Cowboys Caviar genoemd. Beide namen spraken mij aan. Ik ben dol op vis. Maar vis is niet het hoofd ingrediënt dat zich in de scrotum van een kalfje bevindt.Op tafels lagen de medailles, klaar om uitgereikt te worden aan de winnaars.

Aangezien binnen een groep mannen iedereen zich graag als winnaar profileert zag ik de handen richting de grote schaal gaan. De ballen gingen als een malle! Met een structuur,- en smaakcombinatie van bitterbal versus kipnugget werd dit stukje hangfallus snel weggewerkt. Uiteraard begeleidt met een heerlijk rood wijntje. Tijd voor gerecht nummero dos.

Het stoofpannetje opende zich en om mij heen werd het stil. De lucht die al de hele avond om ons heen hing nestelde zich als dikke mist in onze reukorganen. De stilte was bijna luidruchtig aanwezig. Qua presentatie gelijk aan pasta Bolognese, maar bij nader onderzoek not quite... Lange slierten met een honingraatstructuur ondergedompeld in een ondefinieerbare saus keken me uitdagend aan...
Met de prachtige betiteling 'Tripa a la Romana' keek het gerecht me aan.

Eet me dan als je kan, leek het te zeggen. Van de 10 mannen waren er maar 3 mannelijk genoeg de pens naar binnen te werken. Hulde! Het derde gerecht, zelfgemaakte tagliatelle gevuld met bloedworst vond gretig aftrek onder de inmiddels hongerige groep kerels.

Op de weg terug naar huis, een lege maag en een continue aanhoudende peristaltische vomitteerbeweging in de maagstreek deed ik nog even de lokale shoarmatent aan. Thuis aangekomen merkte ik toch dat mijn hond affectiever was dan normaal. De volgende ochtend, bij het openmaken van haar met pens gevulde worst merkte ik dat we allebei spontaan watertandde.
Volgend jaar neem ik haar mee...

Virtuele eenzaamheid...

"Dokter, u moet me helpen, ik weet het zelf niet meer".
Met deze woorden begon ik mijn gesprek.
Ik ben wel vaker naar de dokter geweest, maar dat was voor wat huis,- tuin en keukenziektes. De schizofrenie, manisch depressiviteit met zelfmutulatie heb ik redelijk onder controle. Deze keer besefte ik dat het echt was. Ik kon niet meer om de hete brij heen draaien. In de afgelopen jaren is mijn ziekte heviger geworden, controleert het mijn hele leven en ik wíl en kan niet meer...

Met een zachte stem en gerichte vraagstelling vroeg de dokter me naar de reden van mijn bezoek. Ik antwoordde haar met tranen in mijn ogen dat ik nu pas kon toegeven dat ik verslaafd was. Ik kon niet zonder en was zelfs midden in de nacht op zoek naar een shot. Een kleintje, heel even maar. Om mijn honger te stillen. En het sloopte me elke maand meer en meer. Kon ik het voorheen nog wel even tegenhouden, nu was ik zelfs tijdens etentjes met vrienden mezelf aan het afzonderen. Ik moest vaker naar het toilet dan een ja-knikker...nou ja...ja knikt!

Met een paar zuiver afgevuurde vragen waaruit de professionaliteit van de dokter bleek, had ze mijn verslaving al benoemd. Ik leed aan een combinatie van twee verslavingen. Tijdens mijn kinderjaren heb ik FOMO ontwikkeld. Een ziekte waar veel jeugd mee te maken heeft, maar wat vroeger nog onderkend werd. "FOMO, zo legde ze me uit, staat voor Fear Of Missing Out." De angst om er niet bij te zijn als er iets gebeurd waar ieder ander wel bij is. Leuke feestjes, klassenavondjes maar ook een hockeytraining en wedstrijden. En ze raakte de spijker op z'n koppie! Hoe wist ze in Godsnaam dat dit was waar ik aan leed?

Ze vervolgde haar verhaal met een duidelijk en gedetailleerd ziektebeeld dat naadloos bij mijn leven paste.
"In veel gevallen, zei ze, zorgt FOMO op latere leeftijd voor Infobesitas."
Infobesitas is de verslaving aan informatie. Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik was dus niet gek, en er was dus wel degelijk een 'naampje' voor mijn ziekte! Veel voorkomend binnen beroepen waar Social Media beoefend word. Een relatieve nieuwe ziekte dus. Hyves, Facebook en Twitter zijn de dealers met Marc Zuckerberg als grote baas.
Nu heb ik 4 Facebookaccounts, 2x Twitter, Wordfeud, Foursquare en 3 Blogs. Oja, en ik Google+ ook nog wel eens. En dan heb ik Instagram, Roamler, Tumblr, LinkedIn en Diaspora nog niet eens opgebiecht bij de dokter.
De link van Diaspora beschrijft naar mijn idee hoe heftig het er in SocialMediaLand eraan toe gaat!!
Op 14 november is een van de oprichters van dit nog op te richten sociale netwerk plotseling overleden op 22-jarige leeftijd! Ik ruik een 'conspiracy theory'!!!

Ik beloof mijn dokter voordat ik de praktijk verlaat dat ik mijn verslaving aan zal pakken...vanaf het nieuwe jaar.
Goede voornemen 2012: Op weg naar virtuele eenzaamheid!
Virtueel is dood, lang leve de realiteit!!

Huh, nu al klaar?

Zomaar een willekeurige avond in een willekeurig theater.

Aangekomen met twee minuten speling namen we plaats op rij 7, stoel 31 en 32. Naast ons nog wat open plekken, vooral op het hoofd van mijn buurman. Had ik me vergist of zou de beste rockband van Nederland optreden voor de doelgroep rolstoel en shuffleboarders?

De zaal is nog voor een kwart leeg als het concert begint. Vijf lampen verlichten voorzichtig het podium en een zacht gejuich volgt. De eerste melodie van de avond vertelt veel over het vervolg ervan. Zes man, mistig belicht, beginnen aan hun twee uur durende avontuur.

Het geluid is prachtig, puur, klein en kwetsbaar, wat goed past bij de opzet van de band. Hulde voor de geluidsman. Op het podium, vijf mannen op een houten vlot...drijvend. Schande voor de decorbouwer. De stem van de zanger is breekbaar, overduidelijk aangetast door de vele optredens van de afgelopen maand. Het begin is goed. Bij het vijfde nummer al merk ik dat hij een overgang wil maken van klein naar groter, en voel dat het hem niet gaat lukken. Hij voelt het ook...
Hij is er niet bij. Tijd genoeg om even om me heen te kijken.

Al snel herken ik ze en maak ik een onderverdeling van het type fan.
Voor mij staan:
De Klappers, bij het minste springen zij op en beginnen hoewel vaak te vroeg en geheel ongepast luid te klappen.
Links van de Klappers; de Filmer. Links in haar hand de onmisbare IPhone en nu zelfs een IPad in haar rechter. Waarom doet ze dit en beleeft ze het concert niet gewoon live? Wil ze soms vannacht in haar koude kamertje genieten van een privé concert?

Ha! Natuurlijk, de Zingers. Zij die het niet gehaald hebben bij Idols/XFactor en So You Think You Can Sing. Deze groep is misschien nog het meest storend. Met valse noten en een kwart maat voorlopend blaten zij hun noten als schapen in wolfskleren terug naar de band.
Ik kijk naar rechts, gelukkig de oude man, oftewel, de Zitter. gelukkig, daar zouden er meer van moeten zijn!! De Zitter is vaak ook de Knikkeboller.
Op elke vierde maat knikt hij zijn hoofd alsof hij de olie zelf uit de grond haalt. Maar ik heb geen last van deze Stille Genieter. Van wie ik wel last heb is de Schreeuwer. Met name de variatie van schreeuwen in zijn of haar repertoire. Herhalende 'WOEHOIEEEEEE's worden de lege ruimte ingeschoten alsof het een raketaanval op Libië betreft. Storend op zijn minst. En dan nog als laatste; de Prater. Deze spuien hun meningen als geisers die elkaar afwisselen. Ze houden geen rekening met de stille stukken van de optredende partij en met een monotoon gemurmel zijn ze onophoudelijk met elkaar in de weer...

Ik kijk op mijn horloge, nog vijf minuten en het is weer voorbij. Ik wissel nog mijn telefoonnummer uit met de Filmer (zou het concert graag nog eens willen zien) en loop naar buiten. Weer een avond voorbij met een herinnering armer. Had ik maar een hobby...

♬ UPC upside your head, say UPC upside your head ♬

Lieve UPC,


Laat ik beginnen je te bedanken voor alles wat je voor me hebt geregeld de afgelopen 10 jaar. Je hebt geregeld dat ik een fantastisch aanbod van televisie voorgeschoteld heb gekregen.
Zoals beloofd krijg ik elke avond 100+ zender voor mijn kiezen. Dat is toch fantastisch?!
Een gevarieerd aanbod en perfect op maat gesneden. Niet voor elk wat wils ofzo, nee echt over nagedacht. Een personal touch, bravo!

En alsof dat niet genoeg was kwamen jullie jaren geleden met de mogelijkheid een upgrade van een DVR-speler. Mocht de keuze niet reuze genoeg zijn dan kon ik voor een paar eurootjes nog opnemen ook! Digitaal!! En of het niet gekker kon, ik weet nog dat ik steil achterover sloeg. De 'On Demand' knop. Voor 1 cent goedkoper dan de videotheek films aanbieden, wow! Ik hoefde de deur niet eens meer uit voor topfilms.
Wat een uitvinding was dat! Ik zweer dat Steve Jobs ( † ) persoonlijk zijn ontwerpteam 40 zweepslagen is komen geven. Waarom hadden zij dat niet bedacht. Het zou zo goed passen in zijn IDemand concept.  Natuurlijk wist hij stiekem ook wel dat hij deze service nooit zo goed had kunnen uitrollen als de UPC, maar you cannot blame a golden child for trying. Zit ie daar nu op zijn ICloud te balen? Ik denk het wel.

Maar wat jullie hierna hebben bedacht om me tevreden te houden kan alleen maar in superlatieven beschreven worden. Kijken in HD! Epic!!!! Zag ik vroeger via de antenne het hele jaar sneeuwvlokjes, nu zag ik de afgeleefde groeven in het gezicht van Peter Timofeeff. Genieten van real tv. En dat voor maar weer een paar luttele centjes extra. Natuurlijk ga ik in op je aanbod.

Toen ik een aantal maanden geleden helaas vanwege tijdtekort (nieuwe baan) moest downgraden toonde je heel veel begrip. Je zag in dat ik van de 100+ zender er maar 2 bekeek, en dat "the dog whisperer" niet perse in HD hoeft was je ook met me eens. En omdat het 14 keer per dag herhaald werd zorgde ervoor dat ik de DVR en On Demand ook niet meer nodig had. Ik had genoeg aan Cesar Milan en zijn hondengefluister. Moeite met afscheid nemen als ik heb maakte je het me erg makkelijk door zonder moeilijk gedoe mij afstand te laten nemen van jullie diversiteit in aanbod.

Nu drie maanden later ben ik gelukkig nog steeds niet van je af... Je hebt me 3 mails gestuurd, en wel 3 keer gebeld met prachtige aanbiedingen. Elke keer leek het wel alsof je mij het oude weer aan wilde bieden, maar dat zal ik wel fout hebben, want je bent vakkundig en professioneel genoeg om precies mijn wenspakket te onthouden. We zijn toch niet voor niets al zo lang vrienden?

Ik hoop in de aankomende maanden nog veel contact met je te hebben, ik vind je fantastisch. En ook namens mijn collega Thije bedankt. Hij belde me net en ik vertelde hem mijn verhaal. Het klonk hem enorm bekend. Goed om te horen dat er meer mensen zo blij met je zijn. Hou dit vol en zie het er nog van komen dat jullie sneller zullen groeien als...nou ja als...de Facebookfans van Groupon.

Trots een vriend van UPC te zijn,

liefs,
Tudé

Leef je uit...

Al jaren hoor ik mijn vrienden en mijzelf praten over het fenomeen "vrouw".
En hoe meer we erover praten, hoe minder we van haar snappen. Ze is geen derde helft of een analyse van een voetbalwedstrijd, de vrouw is een sport apart. De regels zijn wispelturiger dan die van een zelfmutulerende suïcidale schizofreen. En wij "mannen" zien nu eenmaal graag logica in de wereld. Bij het ontbreken van deze logica raken wij in paniek. En paniek is geen goeie raadgever.
Paniek zorgt voor...paniek, en bij paniek gaan we rennen. Zo hebben we dat geleerd van onze voorouders.

Na een tijdje gerend te hebben, kwam ik tot de conclusie dat dat ook niet logisch was. Dan kon ik mijn hele leven wel blijven rennen. Ik gaf mezelf een goed advies. Ik moest meer stil staan. Aangezien ik wel eens vaker de eigenschap heb te luisteren naar mezelf deed ik dat in dit geval ook. Na een tijdje stil te hebben gestaan kwam ik tot een ingeving. Als een blaadje in de herfst dwarrelde er een woord naar beneden. Inleven...

Lekker dan! Sta verdomme voor mijn doen al een behoorlijke tijd stil, en dan krijg ik zo'n woord!
Inleven. Qua Wordfeud niet eens de moeite waard, maar hier moest ik het mee doen. Aangezien ik van aanpakken hou begon ik maar gelijk. Ik keek om me heen naar vrouwen en hun gedrag. Ik observeerde ze in verschillende omstandigheden; van winkelen tot uitgaan, van lezend tot etend, van dansend tot sjansend. En de conclusie? Er zit wel degelijk logica in de vrouw.

De logica zat hem in de voorbedachte rade. Had ik hiervoor een lui oog met een afwijking van +2, nu waren ze allebei geopend. Ineens begreep ik waarom keuzes zo moeilijk zijn.
Voorbeeldje? In een restaurant maakt een man een keuze tussen vis of vlees, en veel of weinig. Dit duurt ongeveer 4,6 seconden. De vrouw doorloopt echter een heel scala van keuzemomenten met de bijbehorende gevolgen.
Zal ik vlees nemen, ik moet eigenlijk iets wat sneller verteerd kiezen, want anders slaap ik vannacht weer zo slecht. En dat kan niet want ik heb morgen een belangrijke presentatie. En als ik die presentatie slecht doe, dan zal Iris me vast met de grond gelijk maken en van de gelegenheid gebruik maken om de zaakjes over te nemen. Mijn God, wat haat ik Iris! Als ik haar alleen zie met die hakjes en die perfecte benen voel ik braakneigingen opkomen.
Ondertussen is de man al om zich heen aan het kijken naar ander vers vlees dan de tournedos die hij zo op zijn bord krijgt.

De keuze wordt dus vis. Maar als ik de tonijn neem, dan zal ik nooit weten hoe de dorade smaakt, maar in dorade zit wel weer veel Omega 3 en ik heb gehoord dat veel Omega 3 depressies tegengaat. En ik ben toch al zo bang dat ik depressief zal worden. 'Ik neem de salade Niçoise als hoofdgerecht.'
De man zit al in gedachte bij zijn vrienden in eetcafé de Ark onbeperkt spareribs te hakken.

De vrouw valt op de man zoals hij is. Avontuurlijk, spannend, onberekenbaar en dus interessant. Maar na de proefperiode zal hij alleen door de ballotage komen als hij een paar piepkleine dingen gaat veranderen. Ze vraagt heus niet teveel. Alleen iets minder avontuurlijk, minder onberekenbaar en iets minder spannend...voor andere vrouwen...
Dus als de man, makkelijk en allergisch voor confrontaties als hij is, eenmaal 7 avonden per week op de bank ligt, met zijn Playstation in zijn handen en zijn biertje aan de mond, is dat ook niet helemaal wat ze wilde. Kan hij niet weer worden zoals in het begin. Toen deden ze zoveel leuke dingen, konden ze zo fijn praten. Het idee van deze avond samen was toch omdat ze iets moesten bespreken? En heel graag wel een beetje gezellig.

Al rennend besefte ik me dat ik de rekening nog niet had betaald. Aangekomen in de Ark hoorde ik het lage gebrul van mijn grotgenoten, mijn Matties, mijn maten, mijn vrienden. Ik was weer thuis...waar ik me kan inleven tot ik een ons weeg..